All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย : Chapter 141 - Chapter 150

เขาประคองร่างบางลุกขึ้นจากอ่างน้ำ จัดการเช็ดตัวและสวมเสื้อคลุมอาบน้ำให้เธออย่างเรียบร้อย ก่อนจะอุ้มร่างที่เบาหวิวราวกับขนนกกลับมาที่เตียงนอนกว้าง แสงไฟในห้องถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง สร้างบรรยากาศที่แสนโรแมนติกและเป็นใจชายหนุ่มทาบทับลงมาอีกครั้ง ปลดเปลื้องเสื้อคลุมของทั้งคู่ออกไปให้พ้นทาง ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชร ปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึกให้ตื่นตัว ริมฝีปากร้ายกาจซุกไซ้ไปตามลำคอระหงและลาดไหล่ มาริสาสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วเรียวสอดแทรกเข้าไปทักทายความชุ่มฉ่ำ ร่างกายของเธอตอบรับการสัมผัสของเขาอย่างคุ้นเคยและเต็มใจ เสียงหอบหายใจของหญิงสาวเริ่มดังกระชั้นขึ้น เธอแอ่นกายเข้าหาฝ่ามือหนา เรียกร้องให้เขาเติมเต็มความปรารถนาที่กำลังปะทุ"คุณรังสิมัณ... อื้อ..." เธอส่งเสียงครางกระเส่า มือบางลูบคลำไปตามแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงามรังสิมัณไม่ปล่อยให้คนใต้ร่างต้องทรมานนาน เขานำพาความแข็งแกร่งที่ขยายตัวเต็มที่สอดแทรกเข้าไปในความอ่อนนุ่มอย่างเชื่องช้า ทว่าลึกซึ้งจนสุดทาง ความรู้สึกอุ่นร้อนและคับแน่นทำให้ทั้งคู่ต้องสูดปากระบายความเสียวซ่าน ชายหนุ่มเร

รถตู้คันหรูแล่นผ่านประตูรั้วอัลลอยด์บานใหญ่เข้ามาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์ในช่วงหัวค่ำ ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวเปลี่ยนเป็นสีเข้มขจี ประดับประดาด้วยดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับ ทันทีที่ประตูรถเลื่อนเปิดออก รังสิมัณก็ก้าวลงมาด้วยท่วงท่าสง่างาม มือข้างหนึ่งถือถุงกระดาษแบรนด์เนมใบใหญ่ที่บรรจุชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่เอาไว้ส่วนมืออีกข้างยื่นไปรับร่างบางของมาริสาให้ก้าวตามลงมา หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง ใบหน้าหวานยังคงซับสีเลือดฝาดไม่จางหายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เร่าร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องลองชุดวีไอพี ยิ่งเห็นสายตาพราวระยับของเจ้านายหนุ่มที่ทอดมองมา หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ“ป้าเจียม คืนนี้ไม่ต้องตั้งโต๊ะอาหารค่ำนะ ฉันกับริสาทานอะไรเบาๆ มาจากข้างนอกแล้ว และห้ามใครขึ้นไปรบกวนที่ชั้นสองเด็ดขาดถ้าฉันไม่ได้เรียก” รังสิมัณหันไปสั่งการแม่บ้านใหญ่ที่ออกมายืนรอรับหน้า“รับทราบค่ะคุณผู้ชาย” ป้าเจียมรับคำอย่างรู้หน้าที่ ก่อนจะลอบยิ้มบางๆ เมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มโอบรั้งเอวบางของมาริสาพาเดินขึ้นบันไดเวียนไปอย่างเร่งรีบทันทีที่บานประตูห้องนอนใหญ่ถูกปิดและลงกลอนสนิท ถุงกระดาษแบรนด์เนมก็ถูกโยน

ทว่าท่ามกลางความชื่นชม สายตาแห่งความริษยาก็กำลังจับจ้องมาจากมุมหนึ่งของงานคุณหญิงพิมพาและบุตรสาว 'ชลิดา' ไฮโซสาวชื่อดังที่หมายปองรังสิมัณมานาน กำลังยืนมองด้วยความไม่พอใจ ชลิดากัดฟันกรอดเมื่อเห็นบอสหนุ่มที่เธอพยายามเข้าหามาเป็นปีๆ กำลังควงพนักงานระดับล่างออกหน้าออกตา"คุณรังสิมัณคะ สวัสดีค่ะ แหม... วันนี้พาสาวสวยที่ไหนมาเปิดตัวคะเนี่ย ชลิดาไม่เคยเห็นหน้าในแวดวงสังคมมาก่อนเลย" ชลิดาเดินถือแก้วแชมเปญเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มเคลือบยาพิษ"สวัสดีครับคุณชลิดา" รังสิมัณตอบรับด้วยท่าทีสุภาพแต่เย็นชา"ได้ยินว่า เป็นแค่พนักงานบัญชีในบริษัทไม่ใช่หรือคะ" ชลิดาปรายตามองมาริสาตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "แหม... สมัยนี้อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปนะคะ คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า แค่มีหน้าตาหน่อย ก็เกาะคนรวยชุบตัวขึ้นมาเดินงานระดับนี้ได้แล้ว"คำพูดเหน็บแนมทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที มาริสากำมือแน่น แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก รังสิมัณก็ขยับตัวก้าวออกมายืนบังเธอไว้เล็กน้อย สายตาคมกริบตวัดมองไฮโซสาวจนอีกฝ่ายถึงกับสะอึก"ระวังคำพูดของคุณด้วยคุณชลิดา" น้ำเสียงของรังสิมัณเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก"มาริ

ความสัมพันธ์ที่กำลังเบ่งบานราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิกลับต้องมาสะดุดลงอย่างไม่คาดฝัน ท่ามกลางความหรูหราของคฤหาสน์หลังใหญ่ คลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ค่ำวันนั้น รังสิมัณกลับมาจากบริษัทด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ปัญหาการทุจริตที่ท่าเรือแหลมฉบังมีความซับซ้อนกว่าที่คิด แถมยังมีสายข่าวรายงานว่าคู่แข่งทางธุรกิจกำลังฉวยโอกาสโจมตีบริษัทของเขา ชายหนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องนอนใหญ่ ยกมือขึ้นคลึงขมับด้วยความเหนื่อยล้ามาริสาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนตัวโคร่ง ช่วงสองสามวันมานี้เธอรู้สึกอึดอัด อ่อนเพลียง่าย และมีอารมณ์อ่อนไหวแปรปรวนอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม หวังจะช่วยบีบนวดให้เขาผ่อนคลาย แต่ทว่าสายตาของรังสิมัณกลับไปสะดุดเข้ากับหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ของมาริสาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง ซึ่งมันสว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ด้วยความที่โทรศัพท์ตั้งค่าให้แสดงตัวอย่างข้อความ รังสิมัณจึงมองเห็นตัวอักษรเหล่านั้นอย่างชัดเจน‘สา!!... นพเองนะ นพเดือดร้อนจริงๆ แพทเอาเงินไปหมดเลย สาช่วยโอนเงินมาให้นพยืมสักแสนได้ไหม ถือว่าเห็นแก่ความรักสี่ปีของเรา

"หนาวไหมลูก เข้ามานั่งผิงไฟในบ้านก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ" แม่อนงค์เดินถือแก้วน้ำขิงอุ่นๆ ออกมาส่งให้ลูกสาว แววตาของคนเป็นแม่ทอดมองหน้าท้องที่นูนป่องของลูกด้วยความรักและเวทนา"ขอบคุณค่ะแม่ ริสายังไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ค่ะ อากาศที่นี่ดีจังเลยนะคะ" มาริสารับแก้วน้ำขิงมาจิบ รสชาติเผ็ดร้อนช่วยให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น"วันนี้ริสารับงานตรวจบัญชีออนไลน์มาเพิ่มอีกสองเจ้านะคะ ลูกค้าบอกว่าชอบ ที่ริสาทำงานละเอียด เงินเก็บที่เรามีบวกกับรายได้ตรงนี้ น่าจะพอเป็นค่าคลอดและค่าเลี้ยงดูเจ้าตัวเล็กได้สบายๆ เลยค่ะ""แม่ก็ทำน้ำพริกกับชาสมุนไพรส่งขายออนไลน์ได้เยอะเหมือนกันนะลูก ลูกไม่ต้องโหมงานหนักหรอก พักผ่อนให้เยอะๆ หลานของแม่จะได้แข็งแรง" แม่อนงค์ลูบศีรษะลูกสาวอย่างแสนรักในจังหวะนั้นเอง มาริสาก็ชะงักแก้วน้ำขิงที่กำลังยกขึ้นจ่อริมฝีปาก มือของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมเบาๆ จากภายใน ช่องท้อง มันไม่ใช่ความรู้สึกของการเคลื่อนไหวของลำไส้ แต่มันเหมือนมีปลาตัว เล็กๆ กำลังดิ้นและตอดเบาๆ อยู่ที่ผนังหน้าท้องของเธอ หญิงสาวเบิกตากว้าง น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่"แม่ค