All Chapters of หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์: Chapter 61 - Chapter 70

ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน แอนนารีบกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น เธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องหนีไปตั้งหลักให้ไกลที่สุด ก่อนที่เจ้าของผลงานจะกลับมาไวเท่าความคิด ร่างบางรีบตะเกียกตะกายลงจากเตียง คว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างลวก ๆ มือไม้สั่นเทาจนติดกระดุมผิด ๆ ถูก ๆ ปานคนไม่มีสติเสียงล้อลากของกระเป๋าเดินทางใบโตบดเบียดไปกับพื้นคอนกรีตหน้าบ้านพักตากอากาศดังครืดคราด บาดหูทำลายความเงียบสงัดยามเช้าตรู่หญิงสาวหอบหายใจแฮก ๆ เหงื่อกาฬแตกพลั่กไหลย้อยลงมาตามขมับ ทั้งที่อากาศยามเช้าเย็นสบายจนแทบหนาวสั่น แต่ภายในใจของเธอกลับรุ่มร้อนราวกับมีไฟสุมทรวง“จะมีผัวทั้งที ไม่แหกตาดูบ้างอีแอนเอ๊ย !”เธอสบถพึมพำกับตัวเอง มือไม้สั่นเทาขณะยัดสัมภาระเข้าท้ายรถเก๋งคู่ใจ ความเจ็บปวดระบมที่ช่วงล่างแล่นปราดขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว ย้ำเตือนความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนได้อย่างชัดเจนจนน่าเจ็บใจ“คนอะไรทั้งใหญ่ทั้งแรงเยอะ เอวดีเป็นบ้า !”แอนนาบ่นอุบ หันขวับไปมองประตูบ้านไม้สักทองที่ยังปิดสนิทเป็นครั้งสุดท้าย หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดหวั่น อับอาย แลอาลัยอาวรณ์แปลก ๆเธอสะบัด

โรงพยาบาลภายในห้องพักแพทย์เวรศัลยกรรมที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยอบอวล นายแพทย์พัชรวิญช์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำ ใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นสายตากรอบเงินดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าปกติมือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือหนึ่งถือสมาร์ตโฟนเครื่องหรู นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอไปมาด้วยความชำนาญ ไม่บ่อยครั้งนักที่จะเห็นเขาเล่นมือถือแล้วจริงจังขนาดนี้บนหน้าจอไม่ใช่ผลแล็บคนไข้ หรือตารางเวรผ่าตัด แต่เป็นหน้าโพรไฟล์ข้อมูลส่วนตัวของเพื่อนสนิทน้องสาวตนนั่นเองหลังจากใช้เวลาสืบเสาะจากรายชื่อเพื่อนของน้องสาวจนเจอเป้าหมาย ไพค์ก็ใช้เวลาช่วงพักอันมีค่าในการสำรวจชีวิตของเด็กแสบที่ขโมยครั้วแรกของเขาไปแล้วหนีไปเขาเลื่อนดูรูปภาพในอัลบั้มต่าง ๆ อย่างใจเย็น เก็บรายละเอียดทุกเม็ด ทั้งความสดใส ความน่ารักน่ารัก และเซ็กซี่ขยี้ใจนิ้วโป้งของหมอไพค์ชะงักที่รูปชุดว่ายน้ำวันพีซเว้า สายตาคมกริบกวาดมองสรีระที่คุ้นเคยทุกตารางนิ้ว ความทรงจำยามที่ผิวกายนุ่มลื่นเสียดสีกับกายแกร่งตนผุดขึ้นมาจนร่างกายเริ่มร้อนวูบวาบ เผลอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ อย่างลืมตัว“เด็กแก่แดด”เขาพึมพำตำหนิ แต่สายตาก

รถหรูแล่นฝ่าการจราจรที่คับคั่ง มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารริมน้ำชื่อดังแห่งหนึ่ง บรรยากาศในรถเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่น มันทั้งขัดเขิน โหยหา และตื่นเต้น“เรื่องลัท... พี่ไม่อยากให้น้องพี่รู้เรื่องเราตอนนี้นะ”จู่ ๆ ไพค์ก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ แอนนาชะงัก หันไปมองเขาด้วยแววตาตัดพ้อเล็กน้อย ทั้งที่สะกดจิตตัวเองทุกเช้าแต่กลับรู้สึกจุกในอกตอนที่ได้ยินจากปากเขาเอง“ค่ะ”เธอตอบสั้น ๆ ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยความน้อยอกน้อยใจจนเขารับรู้ได้ ไพค์เลี้ยวรถเข้าซองจอดอย่างชำนาญ ก่อนจะหันมาสบตาเธอตรง ๆ ด้วยท่าทางจริงจังน่าเกรงขาม“พี่แค่อยากให้เรามั่นใจกันมากกว่านี้ก่อนแล้วค่อยบอก แอนมั่นใจก็บอกพี่ เดี๋ยวพี่ไปคุยกับลัทเอง”ใจดวงน้อยพองโตคับอก ความน้อยใจเมื่อครู่มลายหายไปราวกับหมอกควัน คำพูดเมื่อครู่ราวกับว่าเขายกการทางเลือกทั้งหมดให้เธอเป็นฝ่ายตัดสินใจเขาจะเชื่อฟังทุกอย่าง...“มะ... มั่นใจอะไรคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”เธอตอบเสียงอ้อมแอ้มก้มหน้างุดมองมือตัวเอง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าพยายามกลั้นรอยยิ้มไว้แน่น ขณะเดียวกันอกซ้ายก็บีบคลายเร็วรัวจนรู้สึกปวดหนึบไพค์ปลดเข็มขัดนิรภัยก

เสียงบีทดนตรีหนักหน่วงดังกึกก้องสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดผ่านความมืดสลัวภายในผับหรู สร้างบรรยากาศมึนเมาเร้าอารมณ์ให้เหล่าผีเสื้อราตรีได้วาดลวดลายโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเต็มที่ กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมหลากยี่ห้อปะทะกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก ลอยอวลเป็นเอกลักษณ์ของสถานเริงรมย์ยามค่ำคืนแอนนาในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงรัดรูปสั้นเหนือเข่า อวดผิวสีขาวผ่องนวลเนียนและเรียวขายาวสวย กำลังยืนเต้นเบา ๆ อยู่หน้าโต๊ะวีไอพีกับกลุ่มเพื่อน แก้วค็อกเทลสีสวยในมือถูกยกขึ้นจิบเป็นระยะ ใบหน้าหวานฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์เมรัย ดวงตากลมโตปรือมองบรรยากาศรอบกายด้วยความสนุกสนาน“ชะนี ผู้มองค่ะแจกอ้อยเร็ว”ลัทกระซิบกระซาบข้างหูแข่งกับเสียงเพลง พลางพยักพเยิดไปทางชายหนุ่มหน้าตาดีที่ส่งยิ้มเจ้าชู้มาให้ ทว่าแอนนาเพียงแค่ยักไหล่ ยิ้มตอบตามมารยาทไม่ได้คิดจะสานต่อแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดเช่นนั้น ชายหนุ่มคนดังกล่าวถือแก้วเหล้าเดินตรงเข้ามาหาอย่างถือวิสาสะ สายตาโลมเลียกวาดมองเรือนร่างของหญิงสาวอย่างจาบจ้วง ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่ต้นแขนเปลือยเปล่าของเธอ“ขอโทษครับคนสวย มาคนเดียวเหรอ ให้ผมเล

กว่าที่ทั้งสองจะออกจากห้องมาส่งคนน้องได้ก็กินเวลาไปค่อนวัน มือปลาหมึกของพี่หมอเอาแต่เกี่ยวรั้งเธอไว้ไม่ยอมปล่อย“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”แอนนากล่าวคำขอบคุณประดับยิ้มหวาน มือน้อยปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมจะเปิดประตูลงเมื่อจอดสนิท“เดี๋ยว”“คะ ?” “ยาแก้ปวด กับวิตามินบำรุง กินข้าวแล้วกินยาด้วย เย็นนี้พี่โทรหา ถ้าออกไปแล้วไม่บอกแบบเมื่อคืนรู้นะว่าต้องเจอกับอะไร หืม ?”เขายื่นถุงกระดาษใบเล็กที่เตรียมไว้ให้เธอด้วยสายตาเปื้อนเลศนัย แอนนารับถุงยามาถือไว้ หัวใจพองโตกับความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ทั้งขบขันกับความหวงจนออกหน้าออกตา“รู้แล้วน่า สั่งยิ่งกว่าพ่ออีก”“ผัวครับ ไม่ใช่พ่อ หรือหนูขาดชูการ์แดดดี๊ไหมคะ”แอนนาหน้าร้อนฉ่า รีบเปิดประตูรถลงไปอย่างรวดเร็ว ที่เพื่อนเธอเล่าให้ฟังเขาไม่ใช่คนแบบนี้เลยแม้แต่นิด ตอนนี้กลับกลายเป็นหนุ่มขี้อ้อนชอบหว่านเสน่ห์ไปได้เธอยืนโบกมือลาจนรถของเขาขับออกไปลับสายตา ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นหอพักด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในรอบปี โลกทั้งใบดูเป็นสีชมพูสดใส แม้แดดเมืองไทยจะร้อนระอุก็ไม่อาจทำให้เธอหงุดหงิดได้“ฮั่นแน่ ! ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาแต่ไกลเชียวนะ”เสียงทักทายจากล็อบบี้ทำเอาแอน