All Chapters of หลงเหลี่ยมเตชินทร์: Chapter 41 - Chapter 50

“เปลี่ยน” เขาสั่งนิ่ง ๆ“หวงเหรอคะ”คนตัวเล็กในอ้อมแขนเอ่ยถามทันควัน สายตาเจ้าเล่ห์จ้องจับผิดคนพี่อย่างไม่ปกปิด แต่ยิ่งเธอแสดงท่าทางดื้อรั้นออกมามากเท่าไรคนที่อุ้มเธออยู่ก็หงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น“เปลี่ยน !”เขายังคงยืนยันคำสั่งเดิมหนักแน่น ไฟร้อนในอกเริ่มก่อเกิดขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเปี่ยมไปด้วยความฉุนเฉียวโมโห“ไม่เปลี่ยนค่ะ”“ดาว !”ทั้งสองโต้ตอบกันอย่างรวดเร็วราวกับไม่ผ่านกระบวนการทางความคิด คนพี่เป็นไฟคนน้องก็พร้อมราดน้ำมันให้ไฟนั้นลุกท่วม“ก็พูดมาสิคะว่าหวง”ชรินทร์ดาคาดคั้นเอาคำตอบที่ตัวเองต้องการ เธอจ้องฝ่ายตรงข้ามไม่วางตา น้ำเสียงหนักแน่นกดดันไม่เปิดช่องว่างให้เขาหลบเลี่ยงได้“ไม่พูด รู้เองไม่ได้รึไง !”“ฮึ หวงตลอดแต่ทำเก๊ก !”คำตอบของชายหนุ่มราวกับรับสารภาพไปในตัว ทำให้หญิงสาวที่เริ่มร้อนกลับมาเย็นลงอีกครั้ง มุมปากหยักคลี่ออกกว้างอย่างร่าเริงเมื่อเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของเขา“ดาว”เขาเอ่ยชื่อคนน้องสั้น ๆ พลางผ่อนลมหายใจ ความหงุดหงิดในใจพรั่งพรูออกมาอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่อารมณ์หึงหวงแต่เขายังเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอด้วย“ใส่สั้นขนาดนี้ลมพัดเห็นหมดพอดี โชว์ให้หมาแมวที

นักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินวนรอบตลาดสดสองสามรอบได้ อาหารทานเล่น ขนมหวาน และเมนูน้ำต่าง ๆ วางรวมกันไว้กลางวงราวกับกำลังปิกนิก“อาหารเยอะมาก แต่เผ็ดมาก”เมสันเอ่ยขณะเป่าปากหลังจากลิ้มลองส้มตำรสเด็ดของประเทศไทย ใบหน้าเหยเกของชายรุ่นเดียวกันทำเอาเพื่อนทั้งสามขำลั่นพร้อมทั้งยื่นน้ำเย็นให้ดับร้อนเสียงจอแจของตลาดสดยามเย็นกลายเป็นฉากหลังของเสียงหัวเราะ อาหารแสนธรรมดากลับอร่อยราวเป็นมื้อพิเศษเมื่อได้นั่งล้อมวงกินกับเพื่อน ความสุขที่เรียบง่ายดำเนินผ่านไปอย่างรวดเร็วจนกินเวลาเกือบสองชั่วโมงp.techin : มืดแล้วให้พี่ไปรับไหมthatdaw.v : เดี๋ยวเพื่อนดาวไปส่งค่ะ จะกลับแล้วระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นการแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอีกครั้ง และเพราะเธอเห็นว่าอาหารในวงตอนนี้ไม่เหลือแล้ว คาดเดาว่าอีกไม่นานก็ถึงเวลาเลิกรากัน จึงตอบเขาไปเช่นนั้น“ไปนั่งเล่นที่สวนกัน”“กูว่าจะกลับแล้วอะ”“ไปเถอะ ริมอ่างวันศุกร์ แค่เห็นก็จุกแล้วนะมึง”ทว่าความคิดของเธอผิดพลาดเมื่อเพื่อนเสนอให้ไปต่อ แถมพวกเขายังไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธรอบสอง รั้งแขนให้ลุกขึ้นตามไปติด ๆท้องฟ้าเข้าขั้นมืดมิดมีเพียงแสงไฟนีออนสาดส่องให้ความสว่าง รอบริมอ่างเต

ชายหนุ่มอ้อมไปด้านหลังคนตัวเล็ก ก่อนจะผลักเธอให้อยู่ในท่าคลานเข่าดังเดิม ฝ่ามือใหญ่ประคองลูกรักแกว่งฟาดลงบนก้นงามงอนหลายครั้ง แล้วสอดปลายหัวทู่เสียดสีกับร่องรอยแยก เขาสัมผัสได้ถึงแรงบีบรัดกระตุกต้อนรับเบา ๆ“อื้อ~”“พี่ยังไม่ทำอะไรเลยนะ ทำไมชิงแฉะไปก่อนแล้ว”“พี่เตชอบแกล้งดาว”เธอตำหนิเสียงอ่อน ซึ่งไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเลยสักนิด ยิ่งคึกคะนองอยากก่อกวนคนน้องเข้าไปใหญ่“พี่จะสั่งสอนแมวดื้อตัวนี้ยังไงดี”เขาโน้มตัวกระซิบข้างหูก่อนจะหยัดกายลุกขึ้น ลำกายขนาดใหญ่เบียดแทรกเข้าสู่โพรงแคบจากทางด้านหลังพรวดเดียวสุดความยาว เนื้อสัมผัสเนื้อยิ่งรู้สึกซาบซ่านยิ่งกว่าครั้งอื่นใด“อึก !”เตชินทร์กดแช่ไว้ชั่วครู่ก่อนจะถดถอยออกมาแล้วเสียบเข้าไปใหม่อีกครั้ง ร่างกำยำเริ่มซอยเอวเบา ๆ ความรู้สึกที่ได้เป็นผู้ควบคุมมันช่างเร้าใจอย่างน่าประหลาด“จุกอื้อ !” คนตัวเล็กครางเสียงกระเส่า ช่องทางรักหดตัว จังหวะที่เขากดกระแทกลำกายเข้ามาชวนให้ท้องน้อยวูบวาบสั่นไปทั้งร่าง“จุกแล้วจำไหม ! หื้ม !” เพียะ ! “อื้อเสียว อ่าห์ !”ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงก้นงามงอนจนขึ้นรอยนิ้วทั้งห้า ความแสบซ่านพลันร่างบางสะดุ้งเฮือกบีบรั

“อ๊ะ ! อะไรคะ”“ข้างหน้าดรีมก็นั่งแล้ว จะไปนั่งไหน”เขารั้งร่างบางให้หยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากัน สายตาคมกริบบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก ราวกับถูกทิ้งขว้างเป็นข้าวของเหลือใช้ที่เธอไม่ต้องการ“รถเฮียห้าที่นั่ง ดาวนั่งเบาะหลังก็ได้”“เบาะหลังนั่งไม่สบายหรอก”ว่าแล้วก็รั้งข้อมือเล็กให้เดินตามตนเองมาขึ้นรถ ฮาร์ทที่ยืนมองอยู่ได้แต่ส่ายหน้าพัลวัน เบื่อหน่ายเพื่อนที่เอาแต่ปากแข็งไม่ยอมรับความจริงร่างเล็กก้าวขึ้นรถอย่างไม่มีทางเลือกหลังจากพี่ชายขับออกไปแล้ว เธอไม่เข้าใจว่าเขาจะแสดงอาการเช่นนี้ทำไมต่อหน้าพี่ชายของเธอ อย่างกับว่าพี่ตนเป็นผู้ชายคนอื่น“เห็นไหม นั่งรถพี่สบายกว่า”“ชิ”เธอแสร้งหันมองตรงไม่สนใจเขา ใบหน้าสวยบูดบึ้งต่างจากตอนกรี๊ดนักร้องดังในร้าน มือน้อย ๆ ยกขึ้นกอดอกคล้ายไม่พอใจอะไรบางอย่าง“เป็นอะไร หืม”เสียงอ่อนเอ่ยถาม ท่าทางของเธอทำเตชินทร์รู้สึกไม่ดีนัก และไม่เข้าใจว่าเธอโกรธเพียงเพราะเขาอยากให้เธอกลับด้วยเท่านี้อย่างนั้นเหรอ“ไม่รักกันแล้วจะไปรับไปส่งทำไมคะ”คนตัวเล็กตวัดสายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง คิ้วบางเลิกมองคนพี่ขณะที่ริมฝีปากสั่นเบา ๆ ราวกับกำลังกลัดกลั้นเสียงร้องไห้

เตชินทร์วิ่งวุ่นไปทั่วตั้งแต่สนามแข่งจนมาหยุดที่ห้องพยาบาล ทว่ากลับไม่เจอเงาร่างของคนรักที่ตนตามหา เขาสอบถามได้ความว่าคนเจ็บทั้งหมดรวมทั้งนักกีฬาวิ่งสามขาออกไปนานแล้ว“ไอ้เต !”เพื่อนสนิทวิ่งหน้าตั้งกรูกันเข้ามาหา สีหน้าเคร่งเครียดของพี่ชายเธอพานให้เตชินทร์รู้สึกร้อนวูบวาบ ราวกับกำลังจะประสบกับเรื่องร้าย“มึงทิ้งดาวได้ยังไงวะ กูอุตส่าห์ไว้ใจให้มึงดูแล !”และเป็นดังคาดเมื่อมาถึงฮาร์ทก็สาดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายออกมาอย่างไม่ไว้หน้า หากว่าไม่ใช่ที่สาธารณะเห็นทีจะมีการประลองมวยเกิดขึ้น“ก็น้องอีกคนเขาเจ็บกว่า แต่ดาวยังโอเคดี ดาวแข็งแรงจะตายมึงก็รู้”เตชินทร์กล่าวอ้างด้วยเหตุผลที่ตนยึดถือ คำพูดของเขากระแทกใจคนตัวน้อยที่ยืนอยู่หน้าห้องเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นขึ้นจนร่างชา หัวใจเหมือนกำลังจมดิ่งลงก้นมหาสมุทรลึกที่ไร้จุดสิ้นสุด“ดาวเข้มแข็งก็ไม่ได้แปลว่าดาวเจ็บไม่เป็น หรือเพราะดาวเข้มแข็งเหรอ พี่เลยมองข้ามความรู้สึกดาว ฮึก~”ชรินทร์ดาพยุงตัวเองเดินกะเผลกออกจากสนามกีฬากว้าง เธอไม่อยากใช้วิธีเดิมเหมือนเมื่อหนึ่งปีก่อน แต่สถานการณ์ที่ไร้ตัวตนเช่นนี้เธอไม่สามารถทนรับมันได้...ประโยคเมื่อคร