หลงเหลี่ยมเตชินทร์

“ร้อยคนทัก รักคนเก่า”

นิยายเซต หลงเหลี่ยมวิศวะ

ลีลาว้ากวิศวะ

หลงเหลี่ยมหทัยกรณ์

หลงเหลี่ยมเตชินทร์

หลงเหลี่ยมเหมันต์

“คิดถึง”

“แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอแล้ว !”

เต เตชินทร์ ภูสิริรักษ์

22Y 75/184 เลขมงคล 62

ว้ากสาขาวิศวกรรมโลหการ ปี 4

เคร่งขรึม พูดน้อย เย็นชา เก็บตัวและปิดใจ

เข้าหายากโลกส่วนตัวสูง

ทัดดาว ชรินทร์ดา วิระโภคิน

21Y 49/458 Cup D

นักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ ปี 3

น่ารัก สดใส ร่าเริง ยิ้มหวานแต่บ่น้ำตาตื้น

บทนำ

สนามบิน - ประเทศญี่ปุ่น

คนกลุ่มหนึ่งนั่งรอขึ้นเครื่องบินกลับประเทศตามเวลาที่จองตั๋วไว้ ด้วยความที่แผนการเที่ยวแน่นเสียยิ่งกว่าเมล็ดข้าวในชาม ทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าต้องหลับตาพักผ่อนเอาแรง

ยกเว้นก็แต่หนุ่มแว่นประธานรุ่น เขาลอบมองนาฬิกาข้อมืออยู่บ่อยครั้งราวกับว่ากำลังรออะไรอยู่ ท่าทางกระวนกระวายเสียจนคนที่นอนหลับอยู่ด้านข้างเกิดความสงสัยแกมรำคาญ

“มึงเป็นอะไร”

เสียงนิ่งเรียบเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก คิ้วดกดำขมวดมุ่น ขณะที่สายตาคมกริบสาดมองฝ่ายตรงข้ามคาดคั้นเอาคำตอบ

เต เตชินทร์ ภูสิริรักษ์ หนุ่มหล่อมาดนิ่งผู้มีโลกส่วนตัวสูง ด้วยความเคร่งขรึมเข้าหายาก ทำให้เขาเป็นที่ต้องตาต้องใจในหมู่หญิงสาว ราวกับเป็นของแรร์หายาก

“เปล่า”

หากแต่คำถามของเขาไม่ได้รับคำตอบที่จริงใจเท่าไรนัก แต่กระนั้นเขาเองก็ไม่ได้อยากรู้เช่นเดียวกัน จึงเลือกที่จะสวมหูฟังหลับตาลงอยู่ในโลกของตนต่อ

ไม่นานนักก็ถึงเวลาที่กำหนด เสียงหวานใสของแอร์โฮสเตสสาวดังเจื้อยแจ้วกล่าวต้อนรับคลอกับเสียงลากกระเป๋าครืดเบา ๆ อากาศเย็นลงกะทันหันเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโดยสาร พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ช่วยผ่อนคลาย

ทั้งหกแยกย้ายนั่งประจำที่ตามที่จองไว้ก่อนหน้า ด้วยความที่ไม่อยากใกล้ชิดกับบุคคลอื่นเท่าไรนัก เตจึงเลือกที่จะนั่งริมหน้าต่างอย่างที่ทำประจำ

“ทำไมไม่นั่งสามสามวะ”

แต่คนขี้สงสัยเช่นเหมันต์ก็อดไม่ได้ที่จะถาม ทั้งที่พวกเขามากันทั้งหมดหกคนกลับแยกกันนั่งเป็นคู่แล้วเว้นไว้หนึ่งที่ทั้งสามแถว

“มันอยากล้วงกันมั้ง”

เตชินทร์โพล่งตอบให้จบ ๆ ไป ก่อนจะหันออกนอกหน้าต่างอย่างไม่สนใจเพื่อน สายตาว่างเปล่าทอดมองวิวประเทศแดนปลาดิบอีกครั้งก่อนเดินทางกลับภูมิลำเนา

ขณะที่เขาเหม่อลอยอยู่กับสิ่งสวยงามด้านนอก ความเย็นยะเยือกปริศนาก็ลุกลามเข้าเกาะกุมก้อนดวงใจ ภายในรู้สึกแปลก ๆ ขนอ่อนลุกเกลียวราวกับเตือนว่า มีบางอย่างที่มีอิทธิพลต่อเขามากกำลังจะเกิดขึ้น

มันกระวนกระวายและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน...

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ”

“สวัสดีค่ะ”

เสียงใสเอ่ยทักทายพนักงานต้อนรับพร้อมรอยยิ้มหวานเชื่อม ตากลมโตสาดมองหาโซนที่นั่งของตนเองด้วยความกระตือรือร้น

ทัดดาว ชรินทร์ดา วิระโภคิน สาวน้อยผู้มาพร้อมรอยยิ้มสดใสแววตาประกายความมุ่งมั่น ดีกรีนักเรียนแลกเปลี่ยนประเทศสหรัฐอเมริกาของคณะนิเทศศาสตร์

“ฮื่อ !”

เสียงถอนหายใจดังแผ่วเบาด้วยความเหนื่อยล้า เธอที่เพิ่งลงจากเครื่องหนึ่งแล้วรีบวิ่งมาต่ออีกเครื่องเพื่อกลับประเทศบ้านเกิดสภาพแทบดูไม่ได้ เหงื่อไคลเปียกโชกจนผิวใสมันแผล็บ

ตึกตัก ตึกตัก ! คลื่นหัวใจเต้นเร็วผิดปกติ เท้าเล็กสั่นไหวไม่มั่นคงนัก เหงื่อเย็น ๆ แตกพลั่ก ทว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะเธอรู้ว่าการกลับไปครั้งนี้ต้องเจอกับใครบางคน

ที่ตนเฝ้าคิดถึงมาตลอดหนึ่งปี...

กึก ! เมื่อถึงที่นั่ง ปลายเท้าก็หยุดลงอัตโนมัติ ดวงตากลมเบิกกว้างผงะกับภาพตรงหน้า ชายหนุ่มที่ตนคะนึงหามาตลอดนั่งอยู่ในแถวเดียวกัน มีเพียงที่นั่งเดียวคั่นกลางอยู่

“เชี่ย !”

ไม่ใช่แค่ทัดดาวที่ตกใจ เพราะเหมันต์ก็ถึงกับนั่งไม่ติดเบาะเมื่อเห็นคนคุ้นเคย จนต้องรีบสะกิดคนข้าง ๆ ให้ออกจากโลกส่วนตัวของเขาชั่วคราว

“อะไร !”

เตชินทร์สบถใส่เพื่อนเบา ๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกก่อกวน ใบหน้าคมคายหันมองตามสายตาเพื่อน คิ้วหนาขมวดโค้งขึ้นนูนบริเวณสันจมูกบ่งบอกว่าไม่พอใจอย่างมาก

หากแต่เมื่อสายตากระทบเข้ากับใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของหญิงสาวผู้มาเยือนสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ดวงตาคมสะท้อนความคิดหลากหลายคาดเดาไม่ได้ออกมา ใจดวงแกร่งวูบโหวงรู้สึกจุกแน่นอยู่กลางอกจนหายใจลำบาก

บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมเครื่องบินลำใหญ่ ช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง ห่างเหินราวกับว่าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“คุณผู้โดยสารคะ...”

“คะ คะ...”

แอร์โฮสเตสสะกิดเรียกสาวน้อยด้วยความสุภาพ เพราะเจ้าหล่อนยืนขวางจนผู้โดยสารท่านอื่นไม่สามารถเข้าที่นั่งของตัวเองได้

ชรินทร์ดายกกระเป๋าลากใบเล็กขึ้นวางด้วยความยากลำบาก ก่อนที่จะนั่งลงประจำที่ของตน ปลายหางตาแอบชำเลืองมองชายหนุ่มอดีตคนรักที่นั่งอยู่ปลายแถวอีกฝั่ง เขายังคงนิ่งเฉยหันออกนอกหน้าต่างราวกับปลีกตัวออกจากโลกอันวุ่นวาย

“เชี่ยเอ๊ย ! เหมือนกูเป็นขี้เลยแม่ง !”

ต่างจากเหมที่นั่งคั่นกลางระหว่างพวกเขา เพียงแค่ไม่กี่นาทีก็ทำเอาชายหนุ่มหายใจลำบาก ราวกับมีเศษก้างปลาจากแดนปลาดิบปักอยู่กลางลำคอ

“ไอ้เหี้ยเต เปลี่ยนที่กันดิ๊ !”

เหมันต์ไม่รอช้ารีบสะกิดเพื่อนพร้อมกระซิบบอกสิ่งที่ตนต้องการ ทว่าท่าทางของอีกฝ่ายกลับไม่ได้ยินดีทำในสิ่งที่เขาร้องขอเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ !”

เตชินทร์ปฏิเสธเสียงแข็ง ก่อนจะสวมหูฟังกลับแล้วหันหน้าออกนอกหน้าต่างดังเดิม การกระทำอันเด็ดขาดถือตัวของเขาทำเอาเหมหงุดหงิด

“เปลี่ยนเถอะไอ้สัตว์ กูกับน้องไม่รู้จักกัน แต่มึง...”

“กูก็ไม่รู้จัก !”

ยังไม่ทันที่เพื่อนจะว่าจบ เตก็แค่นเสียงขัดไว้ก่อน สายตาคมเข้มปรามเขาว่าอย่าพูดอะไรที่ไม่เข้าหูออกมาอย่างไม่คิด จนเหมต้องสงบปากสงบคำลงก่อนจะมีมวยเกิดขึ้น

บทสนทนาของทั้งสองทัดดาวได้ยินชัดทุกประโยค คนที่เคยร่าเริงบัดนี้เศร้าสลดลง ความหวังที่หอบมาเต็มอกลดลงไปเกือบครึ่ง

เธอเป็นเพียงคนที่เขาไม่อยากรู้จัก...

เจ้าหล่อนเข้าใจดีว่า ตอนนี้กะทันหันเกินไปที่ทั้งสองคนจะใกล้ชิดกันอีกครั้ง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะใช้คำพูดรุนแรงเช่นนี้ แม้จะไม่ได้พูดกับเธอโดยตรงก็เถอะ

“ขอโทษนะคะ พอจะเปลี่ยนที่นั่งได้ไหมคะ”

เธอเรียกพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินพร้อมเอ่ยถามเสียงผะแผ่ว รอยยิ้มฝืน ๆ มาพร้อมกับดวงตาแดงก่ำ คล้ายกับกำลังกลั้นอารมณ์ข้างใน

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ เที่ยวบินนี้เต็มหมดเลยค่ะ”

“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ”

เธอพยักหน้าเข้าใจความลำบากของพนักงาน สาวน้อยลอบถอนหายใจไร้ทางออก เห็นทีสองคนข้างกันต้องอดทนกับเธอไปอีกหลายชั่วโมง

“วุ่นวาย !”

เตชินทร์สบถเสียงแข็งราวกับต้องการให้เธอได้ยิน ร่างสูงหยัดกายขึ้นยืนพร้อมส่ายหน้าส่งสัญญาณให้เพื่อนสลับที่นั่งกับตนโดยเร็ว ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนใจ

ชายหนุ่มบอกกับพนักงานบนเครื่องอย่างสุภาพเรื่องการสลับตำแหน่ง เพราะไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายตามมาทีหลัง ก่อนจะเอนกายอิงเบาะหลับตาปลีกตัวออกจากโลกภายนอกอีกครั้ง

แม้ท่าทางที่แสดงออกจะเย็นชาไร้เยื่อใย ทว่าในหัวสมองกลับคิดเผื่อไว้ทุกด้าน เขารู้ว่าเธอเป็นคนหลับง่ายเวลานั่งรถ คาดว่าเครื่องบินก็คงไม่ต่างกัน ทุกครั้งที่หลับมักจะทิ้งตัวซบคนด้านข้างอย่างไม่รู้ตัว

เขาแค่เป็นห่วงเพื่อนหรอกนะ...

บรรยากาศภายในห้องโดยสารราวกับถูกแช่แข็ง ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศต่ำกว่าปกติ คนคุ้นเคยทั้งสองนั่งหันหน้าไปคนละทางไม่มีแม้แต่ประโยคทักทายราวกับว่าเป็นคนแปลกหน้า

เตชินทร์เบนสายตาออกนอกหน้าต่าง มองปีกเครื่องบินเคลื่อนผ่านแนวเมฆขาวสลับฟ้า เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับเสียงเพลงจากหูฟังที่เพิ่มขึ้น

ใบหน้าสวยค่อย ๆ เอียงมองคนด้านข้าง สายตาประกายอาบเคลือบความคิดถึงอยู่เต็มอกทอดมองใบหน้าคุ้นเคยอีกครั้งอย่างตั้งใจ เขายังคงหล่อเหลาเช่นเดิมไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าแววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้ว่างเปล่าเย็นชาไร้เยื่อใย

ขณะที่เธอบรรจงมองเขาอยู่นั้น ลืมสังเกตว่ามีอีกคนนั่งอยู่แถวเดียวกัน สายตาจ้องจับผิดของเพื่อนสนิทเขา ทำเอาเธอเก้อเขินต้องรีบหันหน้าหลบหนีสายตา

ปัก ! “อะไร !”

เตชินทร์หลุดออกจากภวังค์เมื่อถูกศอกแหลมของเพื่อนสนิทกระทุ้งครึ่งแรงบริเวณข้างลำตัว สุ้มเสียงหงุดหงิดเอ่ยถามเพื่อนด้วยความไม่พอใจเมื่อถูกรบกวน

“ทำเก๊กสัตว์ !”

“ฮื่อ !”

ความฉุนเฉียวแสดงออกผ่านทางสีหน้าชัดเจน เสียงถอนหายใจดังแรงจนคนรอบข้างได้ยิน ก่อนที่เขาจะหลับตาพาตัวเองเข้าสู่โหมดส่วนตัวอีกครั้ง

เครื่องโดยสารทางอากาศขับเคลื่อนผ่านหมู่เมฆสีขาวสลับครามภายใต้การควบคุมของนักบิน และการดูแลจากแอร์โฮสเตสภายในเที่ยวบินนั้น

กึก กึก ! กระแสลมที่เปลี่ยนทิศอย่างกะทันหัน ทำให้เครื่องบินสั่นสะเทือนขาดความมั่นคงชั่วคราว ผู้โดยสารทั้งลำรู้สึกเหมือนว่า ลอยขึ้นแล้วหล่นตุบลงกลางอากาศ

 “กรี๊ด !” หมับ !

เสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมกันจากหลายโซน ชรินทร์ดาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น สาวน้อยกางแขนออกกว้าง ไขว่คว้าหาที่มั่นคงเพื่อยึดเกาะ

มือข้างหนึ่งกำพนักวางแขนแน่น หากแต่มืออีกข้างดันเลยเป้าหมายคว้ากำอะไรบางอย่าง ลักษณะไม่แข็งมาก และเหมือนจะสามารถยืดหยุ่นได้ เธอรับรู้ได้ว่ามันกำลังกระตุกสู้มือราวกับกำลังประท้วง

ทัดดาวหันขวับมองมือเจ้ากรรม ก่อนจะไล่สายตาขึ้นสบสายตากับเจ้าของร่างที่เธอกำอยู่ ใบหน้าสวยขึ้นซับสีระเรื่อ ดวงตากลมโตสั่นระริกฉายแววความรู้สึกผิดแกมเขินอาย ทว่ากลับไม่ยอมปล่อยส่วนแข็งขืนที่ตนกำอยู่

“มะ... ไม่เจอกันนาน ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ”

น้ำเสียงติดขัดพร้อมรอยยิ้มเหยเกเอ่ยทักทายอดีตแฟนหนุ่ม เจ้าหล่อนลอบกลืนน้ำลายเหนียวอึกใหญ่อย่างจนปัญญา เหงื่อเย็นผุดตามกรอบใบหน้าไม่รู้ว่าต้องแสร้งทำเช่นไรถึงจะหลบพ้นความผิดนี้ได้

เจอกันวันแรกเธอก็ทำเรื่องน่าอายเสียแล้ว...

ฝ่ามือใหญ่กำข้อมือเล็กหลวม ๆ ก่อนจะสลัดมือเจ้าหล่อนออกจากลูกรักที่กำลังพองขยายอยู่ภายใต้กางเกงตัวหนา เขารู้ดีว่าตอนนี้มันถูกปลุกด้วยน้ำมืออดีตคนรักเรียบร้อยแล้ว

เตชินทร์รีบหันมองเพื่อนสนิทด้านข้างทันทีที่เจ้าหล่อนปล่อยให้ตนเป็นอิสระ ยังดีที่เขาใส่ผ้าปิดตาและหลับไปแล้ว คาดว่าคงไม่ได้เห็นภาพบัดสีเมื่อครู่

ชายหนุ่มพยายามนั่งให้เป็นปกติที่สุด หากแต่ตอนนี้มังกรลำเขื่องตั้งชันไม่ยอมหลับจนต้องเอามือกุมปิดบังไว้ แถมยังกระตุกดิ้นจนปวดหนึบไม่สามารถนั่งนิ่งอย่างเคย

‘ฉิบหายเถอะ !’

ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มกลั้นอารมณ์ ความคิดโสมมเกิดขึ้นในหัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมานับปี มือน้อยนุ่ม ๆ บวกกลิ่นกายหอม ๆ ของคนข้างกายทำสติเขาแทบหลุด