All Chapters of หลงเหลี่ยมเตชินทร์: Chapter 1 - Chapter 10

หลงเหลี่ยมเตชินทร์“ร้อยคนทัก รักคนเก่า”นิยายเซต หลงเหลี่ยมวิศวะลีลาว้ากวิศวะหลงเหลี่ยมหทัยกรณ์ หลงเหลี่ยมเตชินทร์หลงเหลี่ยมเหมันต์“คิดถึง”“แต่พี่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอแล้ว !”เต เตชินทร์ ภูสิริรักษ์22Y 75/184 เลขมงคล 62ว้ากสาขาวิศวกรรมโลหการ ปี 4เคร่งขรึม พูดน้อย เย็นชา เก็บตัวและปิดใจเข้าหายากโลกส่วนตัวสูงทัดดาว ชรินทร์ดา วิระโภคิน21Y 49/458 Cup Dนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ ปี 3น่ารัก สดใส ร่าเริง ยิ้มหวานแต่บ่น้ำตาตื้นมองโลกในแง่ดี และมีความหวังบทนำสนามบิน - ประเทศญี่ปุ่นคนกลุ่มหนึ่งนั่งรอขึ้นเครื่องบินกลับประเทศตามเวลาที่จองตั๋วไว้ ด้วยความที่แผนการเที่ยวแน่นเสียยิ่งกว่าเมล็ดข้าวในชาม ทำให้ทุกคนเหนื่อยล้าต้องหลับตาพักผ่อนเอาแรงยกเว้นก็แต่หนุ่มแว่นประธานรุ่น เขาลอบมองนาฬิกาข้อมืออยู่บ่อยครั้งราวกับว่ากำลังรออะไรอยู่ ท่าทางกระวนกระวายเสียจนคนที่นอนหลับอยู่ด้านข้างเกิดความสงสัยแกมรำคาญ“มึงเป็นอะไร”เสียงนิ่งเรียบเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก คิ้วดกดำขมวดมุ่น ขณะที่สายตาคมกริบสาดมองฝ่ายตรงข้ามคาดคั้นเอาคำตอบเต เตชินทร์ ภูสิริรักษ์ หนุ่มหล่อมาดนิ่งผู้มีโลกส่ว

ชรินทร์ดาไม่ลืมที่จะโอนเงินให้ไรเดอร์พร้อมกับกดยกเลิกการเรียกรถเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียเวลา สาวน้อยวางโทรศัพท์ลงบนตักก่อนจะชำเลืองมองคนพี่ที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถไม่สนใจอะไรตาดวงกลมสาดมองภายในห้องโดยสาร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยว่ายวนในอากาศ รอยยิ้มเล็ก ๆ เผยอขึ้นที่จุดมุมปาก ดีใจที่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเหมือนตอนที่ทั้งสองคบกัน...“พี่จะไปไหนคะ”เธอเอ่ยถามเขาด้วยความอยากรู้ ทว่าผลที่ได้กลับมีเพียงความว่าง เขายังคงนิ่งขรึม ไม่แม้แต่จะหันมองหน้าเธอด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะตอบคำถามสายตาคมกริบทอดมองถนนข้างหน้า เขายังมั่นคงไม่สั่นไหวแม้เพียงน้อย ต่อให้เสียงของคนข้างกายจะรบกวนการขับรถก็ตาม เขาเพียงรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นต้องคุยอะไรกันให้มาก อย่างไรเขาและเธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว“พี่จะไปมอเหรอคะ” หากแต่เจ้าหล่อนที่มีความมุ่งมั่นสูงยังไม่หยุดแค่นั้น เอ่ยถามต่อราวกับว่าหากไม่ได้คำตอบเธอก็จะเปลี่ยนคำถามไปเรื่อย ๆ“เปล่า แค่รำคาญพี่ชายเธอ แล้วก็... ทางผ่านพอดี”เขาว่าพร้อมหมุนพวงมาลัยรถหักเลี้ยวไปตามเส้นทาง สายตายังคงจับจ้องอยู่กับถนนข้างหน้า โดยไม่สนใจว่า คำพูดกระดากหูเมื่อครู่จะกร

เตชินทร์กวาดสายตาไปรอบห้องหลังจากทราบข่าวเรื่องการไปเรียนต่อต่างประเทศของแฟนสาว รองเท้าเชื่อมใจสองคู่ถอดเรียงกันที่หน้าประตู เสื้อคู่ยังแขวนไว้ที่เดิม แก้วที่เคยใช้ร่วมกัน รูปคู่สดใสยังตั้งโดดเด่นอยู่บนโต๊ะทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม...ยกเว้นก็แต่ผู้หญิงในภาพนั้น หายไป...เตไม่รู้เลยว่า เพราะเหตุใดแฟนสาวที่เขารักมากถึงหายตัวไปอย่างกะทันหัน ไม่มีแม้คำลา หรือกระทั่งช่วงเวลาสุดท้ายที่ได้อยู่ด้วยกันก่อนจากยังไม่มีโอกาสเขาจ้องมองหน้าจอมือถือที่ยังคงเป็นรูปคู่ ไม่มีสักการแจ้งเตือนที่มาจากคนรัก มากไปกว่านั้นคือประโยคสั้น ๆ จากระบบว่า ‘เรียนรู้เพิ่มเติม’ ตอกย้ำความสัมพันธ์ที่จบลงชายหนุ่มหยัดกายโซเซลุกขึ้น สายตาที่เคยมาดมั่นบัดนี้เหม่อลอย เท้าหนักอึ้งก้าวย่างอย่างยากลำบากเดินวนไปรอบห้อง ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่างที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยประตูห้องนอนถูกเปิดซ้ำไปซ้ำมาสลับกับห้องน้ำ ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีความจำเป็นต้องหาอีกต่อไป เพราะถึงอย่างไรคนที่เขาตามหาก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วความเงียบสงัดที่มากจนเกินไปบีบคั้นเขาจนเริ่มหนึบชา เขาไม่แน่ใจว่านี่คือความเจ็บปวด หรือแค่ค้างคาใจกับเรื่องที่ยังไม่ได้คำตอ

ภาคเรียนที่หนึ่งประจำปีการศึกษาเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ โดยปกติแล้ววันนี้มักจะคึกคักกว่าปกติ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องเดินสวนกันให้วุ่นทั่วมหาวิทยาลัยชรินทร์ดาขับรถยนต์เข้าคณะเป็นวันแรก เก่าก่อนเธอเป็นคนขับรถเก่งแต่เพราะไปอยู่ต่างประเทศนานพอสมควร จึงคุ้นชินกับกฎจราจรที่นั่นมาบ้าง“จะถึงแล้ว อดทนไว้แดงลูกรัก”เธอพึมพำกับรถคันโปรดแผ่วเบา พลางเดินหน้าเข้าจอดเทียบท่าอย่างเชื่องช้าไม่เร่งรีบ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักจนรู้สึกได้ เหงื่อร้อนไหลอาบเคลือบฝ่ามือลุ้นระทึกกับสถานการณ์ตรงหน้าครืดดดด ! “Shit !”ไม่ทันจอดสนิทตามใจหวังก็ได้ยินเสียงอึกกะทึกจากทางด้านข้างตัวรถ จังหวะกระแทกเบา ๆ ทำเอาหัวใจหล่นตุบไปอยู่ตาตุ่ม เรื่องที่กังวลมาโดยตลอดเหมือนจะเกิดขึ้นแล้วทัดดาวสูดหายใจรวบรวมสติ ฝ่ามือเล็กค่อย ๆ หมุนพวงมาลัยพร้อมถอยเพื่อตั้งลำเข้าจอดใหม่อีกครั้ง และดูเหมือนคราวนี้จะสำเร็จไปได้ด้วยดีเท้าเรียวเล็กก้าวลงจากรถอย่างมีความหวัง เธอภาวนาในใจขออย่าให้สิ่งที่คิดเกิดขึ้นจริง แม้ว่าความหวังนั้นจะริบหรี่เลือนรางมากก็ตาม“เชี่ย !”เหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเธอเลยแม้แต่น้อย บริเวณกันชนด้านหน้าลามไปจนถึงล้อมีร

ชรินทร์ดาเดินอ้อมมาอีกฝั่ง รอยยิ้มร่างเริงอิ่มเอิบไม่สามารถปกปิดได้ แววตาเป็นประกายฉายชัดถึงความดีใจจนออกนอกหน้า“ดาว ! กูไม่ได้เอารถมาอะ ไปส่งได้ไหม”หากแต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นรถ เสียงที่คุ้นหูก็เรียกขึ้นจากทางด้านหลัง ดาวหันมองผู้มาใหม่ หัวคิ้วเรียงสวยย่นเข้าหากันด้วยความสงสัย ทั้งที่แม่ของหล่อนเป็นอาจารย์ในคณะแท้ ๆ แต่กลับขอความช่วยเหลือจากเธอเสียได้“กูจะไปซ่อมรถ โทษทีนะ”ชรินทร์ดางงงันอยู่ชั่วครู่ก็เอ่ยปฏิเสธด้วยความสุภาพ ไม่อยากให้มีเรื่องขุ่นข้องหมองใจกันไปมากกว่านี้แล้ว แต่ดูเหมือนอีกคนจะยังไม่หยุดเท่านั้น“กูไปด้วยก็ได้ เสร็จค่อยมาส่งกู” จอยเอ่ยเสียงหวาน ขณะที่สายตายังจับจ้องอยู่กับพลขับคนหล่ออย่างไม่ลดละ“ฮะ ?”คำพูดของเพื่อนพลันทำให้ความหงุดหงิดบังเกิด เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าหล่อนถึงตอแยขนาดนี้ แถมสายตาตอนที่มองอดีตคนรักของตนยังประหลาดจนน่ากลัว“ไปเถอะปะ”ปาจารีย์ไม่ปล่อยให้ทัดดาวได้คิดทบทวน เบียดแทรกกายผ่านช่องเล็ก ๆ ระหว่างรถสองคันไปยังฝั่งที่นั่งผู้โดยสารอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาตปัง ! หากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะเปิดประตูพลขับก็ลงจากรถมาเสียก่อน สีหน้าเย็นชาผสานกั