All Chapters of หลงเหลี่ยมเหมันต์: Chapter 11 - Chapter 20

ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย เหมันต์ฟรอสต์นั่งซดก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อย เส้นเล็กเหนียวนุ่มซุปน้ำตกข้นขลัก เมื่อทานคู่กับเนื้อตุ๋นเปื่อยยุ่ยเข้ากันจนหยุดไม่ได้“อ่าห์ร้อน !”ชายหนุ่มเงยขึ้นเป่าปากด้วยความเผ็ดร้อน เหงื่อไคลตามกรอบใบหน้าไหลซึมจนเปียกชื้นเห็นเค้าความหล่อชัด ไม่แน่ใจว่าเพราะอากาศหรือรสชาติเข้มข้นของก๋วยเตี๋ยวทว่าจังหวะนั้นสายตาก็พลันกระทบเข้ากับเรือนร่างแบบบางที่ยืนหลบเสาอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าดื้อรั้นราวกับกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง“บอกรำคาญแต่ตามพี่มาทุกที่เลยนะหมวย ฮึ”ชายหนุ่มซดก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เขากลับยิ่งรู้สึกว่าอาหารราคาเพียงหลักสิบบาทอร่อยไม่ต่างจากภัตตาคารหรูเลยหฤทชญาสบโอกาสเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังจะลุกจากโต๊ะ เจ้าหล่อนรีบเดินไปซื้ออาหารที่ตนเล็งไว้อย่างรีบร้อน จนลืมไปว่าต้องผ่านโต๊ะที่เพื่อนพี่ชายนั่งอยู่“อะแฮ่ม ถ้าไม่รังเกียจ นั่งด้วยกันก็ได้นะ”เขายอมเสียหน้าเอ่ยทักเธอก่อน ทว่าเจ้าหล่อนเพียงแค่หันมองหน้าเขาด้วยสายตาแปลก ๆ พร้อมถอนหายใจราวกับเอือมระอามาก ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มงงงันว่าสรุปเธอต้องการอะไรจากเขากันแน่คนตัวเล็กเร่งรีบซื้ออาหา

ปี๊ดดด ! เสียงสัญญาณจากโทรศัพท์เครื่องใหญ่ดังขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังยืนเตรียมพร้อมออกสตาร์ตอยู่ขอบสระซ่า ! ร่างเล็กกระทบกับผิวน้ำเสียงดังลั่นในวินาทีถัดมา ฮารุใช้ความชำนาญที่สะสมมาตั้งแต่เล็กจนโตเพื่อเอาชนะเขา ความมุ่นมั่นที่จะเป็นผู้พิชิตชัยก่อนประดับใบหน้าอย่างชัดเจนหญิงสาวพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดที่ทำได้ แขนเรียวเล็กตีกระทบผืนน้ำ ขาเตะออกไปเป็นจังหวะ ความรู้สึกอยากเอาชนะเขามีมากจนเธอสนใจแต่ตนเอง“ตูดขาวมาก”ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยังไม่ทันลงสระด้วยซ้ำ เหมันต์ยืนนิ่งทอดสายตามองตามร่างเล็กที่ขยับเขยื้อนออกไปไกลเรื่อย ๆ ด้วยความหื่นกระหาย ดวงตาคมกริบฉ่ำเยิ้มน้ำลายแทบจะไหลออกมาบิกินีสีแดงเพลิงตัดกับผิวขาวละเอียดโดดเด่นอยู่ในสระ เอวบางทว่าหน้าอกและบั้นท้ายกลับเด้งดูม เสื้อผ้าชุดว่ายน้ำน้อยชิ้นตัวเล็กจิ๋วของเธอไม่สามารถปกปิดความอวบอัดนวลเนียนของมันได้ฟรอสต์ยืนจ้องมองเธออยู่เช่นนั้นไม่สามารถขยับตัวได้ นอกจากลำขาที่แข็งเกร็งแล้ว ส่วนอื่นก็แข็งโด่จนปวดหนึบไม่แพ้กันอาจจะแข็งมากกว่าด้วยซ้ำ...ซ่า ! กระทั่งมือเล็กสัมผัสกับขอบสระอีกฝั่งพร้อมดันตัวเองโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาเขาจึงได้สติว่าต

มหาวิทยาลัยแก๊งวิศวะเปรี้ยวตีนที่ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วมหาวิทยาลัยรวมตัวกันอีกครั้ง เดินเข้าตึกอาคารเรียนรวมเรียกสายตาของเหล่าสาว ๆ พวกเขาแทบจะไม่ได้พบปะสังสรรค์พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องต่าง ๆ กันอย่างเช่นในวันวาน เนื่องจากตารางงานของทุกคนแตกต่างกัน จะพบกันได้ก็เฉพาะวิชาเสรีที่เลือกเรียนตัวเดียวกันเท่านั้นทว่านอกจากเหล่าบุรุษยังมีหญิงสาวอีกสองคนพ่วงมากับประธานสาขาวิศวกรรมโลหการด้วย ทำเอาเพื่อนรักอย่างเหมันต์จ้องตาเป็นประกายราวกับเจอลูกแกะตัวอ้วน“ว่าไงสาวน้อย”เขาขยับกายเข้าใกล้ก่อนจะเอ่ยทักทายน้องสาวเพื่อนอย่างสนิทสนม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยอยกขึ้นประดับมุมปาก ภายใต้ใบหน้าเป็นมิตรซ่อนเขี้ยวคมของเสือร้ายเอาไว้หากแต่คำทักทายของเขากลับเป็นเพียงสายลมร้อนที่พัดผ่าน เธอทำราวกับว่าไม่ได้ยิน ไม่เห็น ไม่รับรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ตรงนี้ด้วย สะบัดหน้าหมุนตัวไปอีกฝั่งของตึกอย่างไม่แยแสใด ๆ การกระทำของน้องสาวทำเอาพี่ชายแค่นหัวเราะสมเพชเพื่อน‘หึ ! หยิ่งนักนะฮารุ เดี๋ยวได้รู้’สมองอันชาญฉลาดของพ่อหนุ่มเพลย์บอยจดจำการกระทำและใบหน้ารั้นของน้องสาวเพื่อนสนิทได้อย่างขึ้นใจ เขาต้องได้เอาคืนเธอให้สาสมในสักวันภ

ในที่สุดวันศุกร์ที่สมาชิกในชมรมรอคอยก็มาถึง ประธานชมรมและเหรัญญิกเข้ามาร้านตั้งแต่เช้าเพื่อคอนเฟิร์มการจองจ่ายค่ามัดจำและสั่งอาหารไว้ล่วงหน้า“พี่เหมครีมไม่ได้กดเงินสดมาเลยค่ะ นึกว่าป้าจะมีโอน พาไปกดเงินก่อนได้ไหมคะ”เหรัญญิกผู้ไม่รอบคอบเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ต่อว่าหรือตำหนิใด ๆ เขาระบายยิ้มแผ่วก่อนจะควักกระเป๋าสีดำสนิทออกมา แล้วหยิบธนบัตรสีเทาสามใบจ่ายค่ามัดจำไปก่อน“พี่เหมสายเปย์จังเลยนะคะ ใครได้เป็นแฟนคงโชคดีมาก”เมื่อก้าวขึ้นรถหญิงสาวรุ่นน้องก็เอ่ยแซวด้วยถ้อยคำหวานหู ใบหน้าพริ้มเพราเปื้อนรอยยิ้มทอดมองพลขับ เหมันต์เข้าใจดีว่าเธอกำลังต้องการอะไร“อยากโชคดีไหมล่ะ”เขาย้อนถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ทว่าไม่จริงจัง สัญชาตญาณความเจ้าชู้ที่ฝังอยู่ในเส้นเลือดสั่งการสมองให้บังคับปากตอบออกไปแบบนั้นทั้งที่หัวใจไม่ได้อยากทำ“งั้นเสร็จงาน... ไปต่อกับครีมไหมล่ะคะ”ฝ่ามือเล็กลูบไล้คันเกียร์เบา ๆ ราวกับเป็นอวัยวะบางส่วนของผู้ชาย ทอดมองอีกฝ่ายราวกับจะสื่อความนัยอันแสนสยิวทว่าเหมันต์ผู้มีความต้องการสูงกลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทางยั่วยวนของสตรีเพศตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย เขากลับขนลุ

“ขึ้นไปน้องพี่ !”“อื้อ !”เธอพยักหน้าหงึกก้าวเท้าเตรียมจะปีนขึ้นโต๊ะสูง ทว่ายังไม่ทันได้ทำตามใจก็ถูกประธานชมรมที่นั่งดูอยู่ใกล้ ๆ คว้าแขนไว้ก่อน“สูงไป เดี๋ยวตก”เขาข่มเสียงดุเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเรียบทว่าทรงอำนาจ ทำเอาทุกคนรู้สึกหวิว ๆ ในช่องท้อง ยกเว้นก็แต่เจ้าหล่อนผู้ดื้อด้าน“ตกพี่ก็พาฮารุไปโรงบาลสิคะ”“มะเหงกนี่ ! พี่เธอไม่มาต่อยพี่ก็ดีอะดิ”เขายกมือหนาขึ้นเขกหัวคนน้องเบา ๆ ก่อนจะกระชับเสื้อแจ็คเกตรูดซิปให้ดี ๆ ชายหนุ่มลืมไปเสียด้วยซ้ำว่าการกระทำของตนอาจจะตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนร่วมชมรมได้แต่ใครสน...“กลับไหม”เหมันต์ฟรอสต์เอ่ยถามน้องเสียงผะแผ่วได้ยินเพียงสองคน ก่อนที่คนเมาจะพยักหน้าหงึกรัว ๆ ทั้งที่หลับตารวบรวมสติอยู่“กลับดึกเดี๋ยวเฮียจะเป็นห่วง”“ฮึ งั้นก็ลุก”ชายหนุ่มอาศัยจังหวะชุลมุนที่ทุกคนไปรวมกันเต้นบริเวณด้านหน้าเวทีลอบพาน้องออกจากร้านโดยไม่บอกใคร แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเมาเสียจนเดินเซไปเซมาเล่นเอาเขาลมแทบจับกว่าจะเดินถึงรถ“ดื้อฉิบหาย !”เขายัดคนเมาเข้าห้องโดยสารอย่างยากลำบากปานจับปูใส่กระด้ง ชายหนุ่มรีบรัดเข็มขัดให้อย่างรวดเร็วก่อนที่เจ้าหล่อนจะวิ่งออกจากรถอีกครั้ง“อยู่