جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ในตอนที่เธอเดินจากไปไกลเหมันต์ก็ยังนึกไม่ออกว่าเขาเคยเห็นช่องทางติดต่อของเธอจากที่ใด เพราะตอนนี้ตนกับเธอก็ยังไม่ติดตามกันสักช่องทางยกเว้นช่องทางธรรมชาติ...ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องอย่างว่า สมองก็พลันประมวลผลถึงร่างแบบบางที่เสริมเสน่ห์ด้วยรอยสักเล็ก ๆ ใต้ราวนม หรือนั่นจะเป็นชื่ออินสตาแกรมของเธอที่ตนเคยเห็น“ฮึ”“พี่ ! ว่ายังไง ขอหน่อย !”จังหวะที่เขายิ้มลำพองใจอยู่นั้น ฝ่ามือของรุ่นน้องก็เขย่าแขนอย่างแรงดึงเขาออกจากภวังค์ความคิด เหมันต์หุบยิ้มกลางคันก่อนจะยืนในท่วงท่าที่จริงจังขึ้นเผชิญหน้ากับรุ่งน้องในชใรมอย่างตรงไปตรงมา“ได้ไอจีพร้อมตีนกูมึงเอาปะล่ะ สัตว์ !”เขาขู่น้องชายสนิทด้วยถ้อยคำหยาบคาย แววตาอำมหิตเคลือบอาบไปด้วยไอสังหารเสียจนคีมรู้สึกขนลุกตั้งชะงักงันไปชั่วขณะ ต้องหยุดความคิดของตนไว้เพียงเท่านั้นไม่กล้ายุ่งกับคนที่ไม่ควร...ขาเรียวยาวสับวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดตามคนน้องมา ทว่าเมื่อใกล้จะถึงตัวเจ้าหล่อน กลับมีสัตว์ตัวเล็กสีส้มจากที่ไหนไม่รู้วิ่งตัดหน้าเขา ทำเอาชายหนุ่มเซถลาเกลือบจะล้ม“แม่งเอ๊ยอยากตายรึไงวะ !”เพราะเขารู้ดีว่าด้วยขนาดตัวเพียงเท่านั้นเมื่อปะทะเข้ากับแรงเขา อาจจะทำใ

หน้าบ้านพักตากอากาศส่วนตัวขนาดใหญ่ ตกแต่งตามสไตล์หาดทรายทะเลสวย เหล่านักศึกษาของชมรมว่ายน้ำกว่าสามสิบชีวิตยืนเรียงแถวแยกหญิงชายชัดเจน สีหน้าเหนื่อยล้าอิดโรยจากการเดินทางไกล ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นระทึกใจ“พี่ให้เวลาสามสิบนาที แล้วลงมาเจอกันที่นี่นะคะ”“รับทราบครับ/ค่ะ”ทุกคนแยกย้ายกันเข้าที่พัก โดยบ้านสองหลังถูกแบ่งเป็นฝั่งผู้หญิงและฝั่งผู้ชาย แต่เปิดประตูบริเวณสระว่ายน้ำให้เดินไปหากันได้อย่างสะดวกเหมันต์เดินเข้าบ้านพักเดี่ยวหลังเล็กที่อยู่ติดกับฝั่งผู้หญิง ชายหนุ่มทิ้งตัวเองกายลงบนโซฟาหนาพักกายให้หายเหนื่อย ทว่าใจที่หนักอึ้งไม่สามารถวางเรื่องของน้องสาวเพื่อนคนนั้นลงได้เลย“ใจแข็งอะไรขนาดนั้นวะ”ปลายนิ้วเรียวยาวสไลด์หน้าจอไปยังอินสตาแกรมของหญิงสาวที่เปิดเป็นส่วนตัวไว้ ก่อนจะกดติดตามอย่างจงใจ หวังจะใช้มันเป็นอีกช่องทางหนึ่งในการคุยกับเธอทางด้านของหทฤชญา เธอวางกระเป๋าจับจองมุมด้านในสุดของห้องตามสไตล์คนโลกส่วนตัวสูง ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าเช็ดคราบเหงื่อไคล แต่ในบรรดาเพื่อนทั้งสิบกว่าคน เธอน่าจะเหนื่อยน้อยที่สุดแล้วเพราะมีคนคอยพยุงกระเป๋าให้อยู่ตลอด ส่วนคนอื่น ๆ หน้าแดงไหล่

“เหลือแต่ห*xมแล้วนะฮารุ !”เขาสบถแผ่วเบาฉุนเฉียว ทว่าคำพูดที่เปล่งออกมาจากจิตใต้สำนึกกลับทำเขาชะงักงัน สมองประมวลผลตามช้า ๆ วิเคราะห์ผลลัพธ์ที่พอจะเป็นไปได้ถ้าได้ผลล่ะ...เมื่อคิดเช่นนั้นชายหนุ่มก็ถกกางเกงลงพร้อมกันทั้งสองชิ้น ก่อนจะชักคลึงลูกชายเบา ๆ พอให้ตื่นตัว แล้วกดชัตเตอร์กล้องโทรศัพท์มือถือกดส่งภาพนั้นไปหาคนน้องทันทีด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยมhxmh : [ส่งรูปภาพ]ฮารุที่นอนเอกเขนกอยู่กดอ่านข้อความที่ส่งมาตามปกติ ทว่าเมื่อเห็นรูปภาพที่ส่งมาเธอถึงกับทำโทรศัพท์ร่วง ตากลมเบิกโพรงแก้มแดงแปรี๊ดชั่วพริบตาด้วยความตกใจ ก่อนจะหันมองว่ารอบข้างมีใครหรือไม่ ยังดีที่ตอนนี้คนในบ้านกำลังง่วนอยู่กับการลุ้นไพ่กินเงินกันอยู่เธอไม่รู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงส่งอวัยวะเพศที่แข็งตั้งมาให้เธอดู แถมไม่มีคำอธิบายใด ๆ ทั้งสิ้น เล่นเอาเธอกระวนกระวายอยู่ไม่สุขhxruka : ส่งมาให้ได้อะไร ถ้าของจริงไม่มาตอนแรกไม่เข้าใจเขา ตอนนี้เธอไม่เข้าใจตัวเอง ว่าเหตุใดจึงตอบกลับไปเช่นนั้น ทั้งที่รู้ว่ามันจะเป็นช่องว่างให้เขามากวนใจเธออีกhxmh : จะรีบไปให้จับเดี๋ยวนี้เลยครับคนสวย“คะ... ใครอยากจับ”ใบหน้าสวยแดงซ่านเห่อร้อนจนรู้สึ

หฤทชญาตื่นขึ้นภายใต้อ้อมกอดอบอุ่นของคนที่ขึ้นชื่อว่าเพื่อนสนิทพี่ชาย แล้วทึกทักว่าเป็น ‘ผัวคนแรกของเธอ’ เธอเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือข้างเตียงเปิดดูเวลา เมื่อเห็นว่ายังพอมีเวลาอยู่จึงวางลงแล้วหันไปกระชับกอดคนพี่เข้าแน่น ปลายนิ้วชี้ถูไถปลายจมูกโด่งแผ่วเบากวนคนหลับ“อื้มหมวย~”คนถูกกวนขยับเล็กน้อยแล้วซุกใบหน้าเข้าหาหน้าอกหอมของคนตัวเล็ก พลางตวัดแขนกระชับกอดแน่นขึ้นอีกทั้งที่ยังไม่ลืมตา“หมวยจะกลับแล้ว เดี๋ยวมีคนสงสัย”“ค่อยกลับได้ไหม ยังกอดไม่อิ่มเลย”เขาบอกเสียงอ้อมแอ้มพลางเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในอ้อมแขนตาละห้อย จนฮารุอดไม่ได้หลุดขำ ไม่เคยเห็นเขาด้านนี้มาก่อน“เดี๋ยวก็ไปเจอกันอีกอยู่ดีเหม ไม่ใช่ว่าจะไม่เจอกันอีกสักหน่อย”“แล้วกอดได้ไหมล่ะ ก็ไม่”คำพูดของคนตัวโตเต็มไปด้วยความน้อยใจ ฮารุก้มหน้าเล็กน้อยมองเขา พลางเกลี่ยเส้นผมดกที่ปรกบดบังใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่ง“แต่หมวยต้องกลับแล้วจริง ๆ เชื่อฟังนะ เดี๋ยวหมวย... ให้หอมแก้มทีนึง”ข้อเสนอน่าตื่นตาตื่นใจปลุกชายหนุ่มให้ตื่นเต็มตา ร่างสูงคลานขึ้นจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับหญิงสาว นัยน์คมกริบประกายเลศนัยซ่อนความคิดบางอย่างไว้“แค่หอมแก้มไม่

“ฮารุ... ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะลูก”“แค่มีอากงอยู่ หมวยจะมีความสุข อากงต้องอยู่กับหมวยนะ”หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ทว่าหยาดน้ำตายังคงไหลทะลักไม่ขาดสาย บรรดาญาติพี่น้องที่ยืนล้อมรอบต่างพากันยกมือขึ้นปิดปาก ร้องไห้ระงมจนแทบขาดใจ“อย่าร้องเลยนะ ดวงใจของกง”นิ้วโป้งอันสากกร้านเกลี่ยหยาดน้ำใสออกจากพวงแก้มเนียนแผ่วเบาทะนุถนอม พยายามส่งรอยยิ้มบาง ๆ ชโลมใจดวงน้อยของหลานสาว“ฮารุต้องเข้มแข็งนะลูก สัญญา... แค่ก ๆ สัญญากับกงว่าหนูต้องมีความสุข ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ทำเพื่อกงได้ไหม”“สัญญาค่ะ ฮารุสัญญา”เธอตอบรับคำขออย่างว่าง่าย ใบหน้าเปียกปอนพยักหน้ารัว ๆ ฝืนยิ้มทั้งที่น้ำตานอง เป็นรอยยิ้มที่แสนจะบิดเบี้ยวและเจ็บปวดที่สุดในชีวิต“ฮารุจะมีความสุข อากงไม่ต้องห่วงนะคะ”หมวยเล็กรู้ดีว่าคนที่เขาห่วงที่สุดคือเธอ แม้จะไม่อยากแต่สุดท้ายเธอก็ฝืนจำใจยอมรับคำขอของเขาแต่โดยดี เพื่อไม่ให้ผู้เป็นตาห่วงไปมากกว่านี้“เก่งมากเด็กดี มาให้กงกอดหน่อย” รอยยิ้มของชายชรากว้างขึ้น ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความสงบและคลายกังวลเมื่อได้ฟังเช่นนั้นฮารุโน้มตัวลงไปสวมกอดร่างกายผ่ายผอมนั้นไว้แน่น ซุกใบหน้าลง