جميع فصول : الفصل -الفصل 60

อีกฟากหนึ่ง เมื่อเสียงประตูห้องปิดลงพร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเดินจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัดทันที เขายังไม่ลืมสั่งให้รุ่นน้องตามดูคนรักอยู่ห่าง ๆ ด้วยความห่วงที่ล้นเอ่อเต็มอกร่างสูงค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงขอบเตียงอย่างหมดแรง หน้ากากความร้ายกาจที่สวมใส่ร่วงหล่นแตกกระจาย ขาทั้งสองข้างเหยียดออกไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ใบหน้าที่เคยเรียบตึงและแข็งกร้าวเมื่อครู่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส“ฮึก... พี่ขอโทษ”เสียงทุ้มสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ พร่ำบอกคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับความว่างเปล่า แม้รู้ดีว่าต่อให้ตะโกนจนสุดเสียงเธอก็ไม่มีวันได้ยินแต่เขาไม่มีทางเลือก ถ้าหากเขาไม่ทำตัวเลวทราม ไม่สร้างเรื่องบัดซบเพื่อให้เธอเกลียดชังเขาจนขอเลิกไปเอง แล้วจู่ ๆ วันหนึ่งเขาหายตัวไป หญิงสาวจะต้องเจ็บปวดมากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันทวีน้ำตาลูกผู้ชายที่เก็บกดไว้ทะลักทลายออกมาอย่างไม่อาจกลั้น ชายหนุ่มปล่อยโฮ ร้องไห้ออกมาอย่างหนักหน่วงไม่แพ้หญิงสาวที่เพิ่งเดินจากไปมือหนายกขึ้นกุมขมับ จิกทึ้งเส้นผมตัวเองด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เขาเสียใจแทบบ้าที่ต้องทำร้า

“จะเอาหนูณุดาไปเทียบกับผู้หญิงไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคืนละพันของแกได้ยังไง แค่แกได้แต่งงานกับเขาบริษัทเราก็ไม่ต้องเดือดร้อน แกจะสบายไปจนตาย !”“อย่าเอาผมไปอ้าง ! ผมไม่เคยมีส่วนได้ส่วนเสียกับบริษัทของพ่อ และผมก็ไม่คิดจะเอาชีวิตของตัวเองไปแลกกับผลประโยชน์บ้าบอพวกนั้นด้วย !”​“อย่ามาทำเป็นอวดดี ! ยังไงบริษัทนี้ ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ต้องตกเป็นของแกอยู่ดี แกจะปัดความรับผิดชอบไม่ได้ !”คราวนี้เหมระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสมเพชเวทนา เขาเพิ่งรู้ว่าผู้เป็นพ่อที่ไม่เคยจ่ายค่านมสักบาท กลับจะยกมรดกทั้งหมดให้ตัวเองอย่างไม่น่าเชื่อ“ยกสมบัติให้ผม ? พ่อกำลังหลอกใครอยู่ หลอกตัวเองหรือหลอกผมกันแน่ ?”เขาเอ่ยถามอย่างรู้ทัน ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้อง แล้วหยุดลงที่น้องชายต่างมารดาซึ่งกำลังนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่มุมห้องพร้อมรอยยิ้มแฝงเลศนัย“ตั้งแต่เล็กจนโตผมใช้เงินของแม่ ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุณทำหน้าที่พ่อตั้งแต่ตอนไหน”คำพูดแทงใจดำทำเอาผู้เป็นบิดาสะอึกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด ชายวัยกลางคนชี้หน้าด่าทอลูกชายคนโตผ่านทางสายตาคมกริบ“เออ ! ก็เพราะแกมันทำตัวเสเพลไม่เอาถ่านแบบนี้ไง ฉันถึงฝาก

Interest Hotelบรรยากาศในงานแต่งเรียบง่ายอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ญาติพี่น้องเพียงไม่กี่สิบคนร่วมเป็นสักขีพยานในครั้งนี้ เสียงหัวเราะทุกคนส่งผลให้บรรยากาศชื่นมื่นขึ้นยกเว้นก็แต่เจ้าบ่าว...ใบหน้าหล่อเหลาอมทุกข์ ขอบตาทั้งล่างบนดำคล้ำราวไม่ได้นอนมาหลายวัน กลิ่นกายคละคลุ้งไปด้วยแอลกอฮอล์และบุหรี่ราคาถูก จนคนที่เดินผ่านต่างย่นจมูกแล้วมองด้วยสายตาแปลก ๆฤกษ์งามยามดีมาถึง พ่อเดินจูงเจ้าสาวในชุดสีขาวสะพรั่งมาส่งยังหน้าเวที รอยยิ้มพิมพ์ใจของเด็กสาววัยแรกแย้มเผยอออกกว้าง ต่างจากคนตรงหน้าเธอที่ไม่มีท่าทียินดียินร้ายใด ๆ อยู่เลย“ณุดาดีใจจังที่ได้แต่งงานกับพี่”“แต่พี่ไม่ดีใจ”เขาตัดบทจนเจ้าสาวหน้าเสีย เธอรีบปั้นหน้ายิ้มอย่างรวดเร็วเพราะกลัวคนอื่นจะจับสังเกตได้ แม้ว่าในใจจะจุกเจ็บเพราะคำพูดเจ้าบ่าวหลายครั้งเธอเพียงแค่ไล่ตามรักแรกในวัยเด็กของเธอ แต่เขากลับเมินเฉย ทั้งที่ตอนเด็ก ๆ เคยสัญญาว่าาจะดูแลเธอให้ดีไปตลอดฝ่ามือทั้งสองคู่ถูกประสานกันโดยบาทหลวง แม้ว่าเหมันต์จะไม่เต็มใจเลยสักนิด แต่เพื่อญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เขาต้องจำใจทำอย่างเลี่ยงไม่ได้“คุณเหมันต์ ยินดีจะรับคุณปาลิดาเป็นภรรยาหรือไม่

นานนับครึ่งเดือนที่ชายหนุ่มได้แต่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของอดีตคนรักผ่านอินสตาแกรม ทุกรูปภาพที่เธอโพสต์ ทุกสตอรี่ที่เธออัปเดต เขาเป็นคนแรกที่แสดงความคิดเห็นเสมอแต่ถึงอย่างนั้นก็ไร้ปฏิกิริยาตอบกลับจากอดีตคนรัก เธอเปิดทางให้เขาไม่ปิดกั้นใด ๆ ทั้งสิ้น แต่กลับหมางเมินปานว่าเขาไม่มีตัวตนในโลกของเธออีกต่อไปแล้ว​ความใจแข็งของอดีตคนรักนั้นเหนือชั้นกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก...​บรรยากาศภายในโถงชมรมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยสมาชิกมากหน้าหลายตา ปกติแล้วหฤทชญาผู้มีนิสัยรักสันโดษมักจะเลือกที่นั่งแถวหลังสุดเสมอ ซึ่งประธานชมรมจำพฤติกรรมนี้ได้ขึ้นใจเหมันต์เผยอยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แววตาเคลือบอาบไปด้วยแผนการ ขณะที่ทอดมองกลุ่มสันทนาการขะมักเขม้นรวบรวมน้อง“โหวฮารุ !”​แต่แล้วแผนการทุกอย่างที่คิดไว้ก็พังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อร่างบางก้าวเดินตรงไปยังใจกลางแถว ปราการมนุษย์นับสิบคนกลายเป็นโล่กำบังชั้นดีทำให้เขาหมดสิทธิ์เข้าถึงตัวเธอ​เหมยืนอิงกำแพงกอดอกอย่างใช้ความคิด ดวงตาคมจดจ้องไปยังแผ่นหลังเล็กที่คุ้นเคย เธอนั่งรวมอยู่กับคนอื่นหัวเราะยิ้มแย้มราวกับโลกใบนี้ไม่มีความทุกข์ระทมใด ๆ ผิดกับเขาที่ต้องทนทุกข์ทรมานจมอยู่กั

ตลอดเส้นทางใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึงหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา เรียวแขนเล็กตวัดกอดอกนั่งนิ่งมองออกนอกหน้าต่างไม่สนใจพลขับข้างกายเลยแม้แต่วินาทีเดียวกระทั่งถึงโรงแรมชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย รถยนต์คันหรูจอดสนิทเทียบฟุตพาตหน้าตึก แต่กลับไม่ยอมปลดล็อกประตูให้เจ้าหล่อนจนเธอต้องหันขวับมองค้อนเชิงถาม“ขอขึ้นไปหาลูกแป๊บหนึ่งได้ไหม แค่แป๊บเดียว...”ชายหนุ่มทำหน้าออดอ้อนออเซาะจนคนมองใจสั่น ฮารุค้อนคนพี่ด้วยสายตาแข็งกร้าวรู้ทันเจตนา ทว่าเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาคมกริบที่จดจ้องเธออยู่อย่างมีความหมาย และท่าทีขอร้องอย่างจริงใจนั้น หัวใจดวงน้อยก็พลันอ่อนยวบลงเสียดื้อ ๆ“แค่แป๊บเดียวนะ !”เมื่อได้รับอนุญาตประตูทั้งสองด้านก็ถูกเปิดออก หนุ่มสาวลงจากรถเดินเข้าโรงแรมตามกันไปติด ๆ ฟรอสต์ยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจแฝงกลิ่นอายความเจ้าเล่ห์โดยไม่ให้เธอเห็น‘คิดอะไรอยู่ฮารุ !’หญิงสาวแอบตบปากเบา ๆ พลางก่นด่าตัวเองในใจที่อนุญาตให้เขาขึ้นมา ทั้งที่เจตนาแจ่มชัดขนาดนั้นยังใจอ่อนจนได้ เสน่ห์แพรวพราวของเพื่อนพี่ชายคนนี้ทำเธอแพ้แล้วแพ้อีก“อ๊ะ !”ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพัก ร่างเล็กก็ถูกอุ้มขึ้นในท่าเจ้าสาวทันทีโดยที่เธอยังไม่ทั