All Chapters of เกียร์ร้ายคล้องใจพะพาย: Chapter 11 - Chapter 20

"มึงขึ้นมาทำแผลบนห้องกูก่อนเลยเกียร์ เลือดซึมขนาดนี้ปล่อยไว้เดี๋ยวก็ติดเชื้อตายพอดี""โธ่ แผลแค่นี้เองพาย ไกลหัวใจตั้งเยอะ กูไม่ตายง่ายๆหรอกน่า""ไม่ต้องมาทำปากดีเลยนะ เดินตามมาเงียบๆ ห้ามเถียงด้วย!"เสียงหวานที่ติดจะดุเอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด หลังจากที่เหตุการณ์วุ่นวายที่ร้านอาหารจบลง ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับด้วยความตกใจปนโล่งอกที่ไม่มีใครเป็นอะไรมากไปกว่านี้ เกียร์ขับรถมาส่งพะพายถึงคอนโดตามหน้าที่คนขับประจำตัว แต่แทนที่เขาจะได้วนรถกลับไปนอนพัก พะพายกลับออกคำสั่งแกมบังคับให้เขาขึ้นมาบนห้องเพื่อทำแผลที่หลังมือให้เรียบร้อยเสียก่อนทันทีที่เข้ามาในห้อง พะพายก็ดันแผ่นหลังกว้างของคนตัวโตให้ไปนั่งรอที่โซฟาตัวยาวกลางห้องรับแขก ส่วนตัวเองก็รีบเดินสับเท้าเข้าไปค้นหากล่องปฐมพยาบาลในตู้เก็บของอย่างรวดเร็วเกียร์ทิ้งตัวลงนั่งพิงพนักโซฟาอย่างว่าง่าย เขายกมือขวาของตัวเองขึ้นมาดู สภาพหลังมือและข้อนิ้วมีรอยถลอก เลือดสีสดซึมออกมาจนแห้งกรังเป็นคราบ แต่ถึงอย่างนั้น รอยยิ้มบางๆกลับจุดประกายขึ้นบนมุมปากของเขา เมื่อสายตาคมกริบทอดมองตามแผ่นหลังเล็กๆที่กำลังวุ่นวายหาอุปกรณ์มาทำแผลให้เขาไม่นานนักพะพายก็เดินก

"กูคู่กับไอ้ซีนนะเว้ย! ห้ามใครแย่ง! จบปิ๊ง!"โซ่รีบชิงพูดขึ้นมาเสียงดังลั่นห้องเรียน ทันทีที่อาจารย์ประจำวิชาสั่งงานชิ้นใหญ่และให้จับคู่กันทำ เขาหันไปแท็กมือกับซีนอย่างรู้ใจ ปล่อยให้เพื่อนสนิทอีกสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆหันมามองหน้ากันเองโดยปริยายเกียร์ถอนหายใจยาว แกล้งทำหน้าเซ็งๆแล้วหันไปพูดกับร่างเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงยียวน"ไม่ใช่ว่ากูอยากคู่กับมึงหรอกนะพาย แต่มันคู่กันไปหมดแล้ว กูเลยต้องยอมรับสภาพว่ะ ถือว่าทำบุญทำทานช่วยเด็กตาดำๆแล้วกัน"พะพายได้ยินแบบนั้นก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ หมั่นไส้กับความปากแข็งและท่าทางฟอร์มจัดของผู้ชายตรงหน้า เธอแกล้งทำเป็นเก็บสมุดและปากกาใส่กระเป๋า แล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย"อ้าวหรอ ฝืนใจมากเลยดิ งั้นให้กูไปคู่กับคนอื่นไหมล่ะ เพื่อนผู้ชายในเซคที่ยังไม่มีคู่อีกตั้งเยอะแยะ ไอ้ตั้มก็ยังไม่มี ไอ้บอยก็ยังว่าง เดี๋ยวกูเดินไปถามพวกมันแป๊บ"พูดจบพะพายก็ทำท่าจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จริงๆหมับ!"เฮ้ย! จะไปไหน!" เกียร์รีบคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แน่น แล้วออกแรงกระตุกเบาๆรั้งให้เธอกลับลงมานั่งแหมะอยู่ที่เดิมทันที ใบหน้าหล่อเหลาตื่นตระหนกจนเก็บอาการไม่อยู่ "นั่ง

เช้าวันนี้เกียร์ตื่นขึ้นมาก่อนตั้งแต่ฟ้าเริ่มสาง เขาขยับตัวบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยจากการนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงตลอดทั้งคืน ทว่าเมื่อสายตาคมหันไปมองคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่พะพายนอนตะแคงซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ใบหน้าหวานดูไร้เดียงสาและปราศจากกำแพงความดื้อรั้นที่เจ้าตัวมักจะสร้างขึ้นมาบดบังเสมอเกียร์ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วย้ายตัวเองไปนั่งลงบนขอบเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เตียงสะเทือน มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลูบกลุ่มผมนุ่มนั้นด้วยความรักใคร่เอ็นดูยิ่งมองก็ยิ่งหลง... ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเขามากเหลือเกินด้วยความเผลอไผลและแรงดึงดูดบางอย่าง เกียร์ค่อยๆโน้มใบหน้าของตัวเองก้มลงไปใกล้ๆใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิท เขาเพียงแค่อยากจะมองหน้าเธอให้ชัดๆอยากจะซึมซับความน่ารักนี้เอาไว้ให้เต็มสองตาแต่ทว่า... ในจังหวะที่ใบหน้าของเขาห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียว ร่างเล็กที่กำลังหลับสนิทก็ดันขยับตัวพลิกหน้าหันกลับมาหาเขาพอดิบพอดีจุ๊บริมฝีปากบางของพะพายเฉียดเข้าม

"พามาทำไม กูบอกว่ากูจะกลับห้อง"เสียงหวานที่ติดจะหงุดหงิดและราบเรียบดังขึ้นทำลายความเงียบภายในรถยนต์คันหรู พะพายตวัดสายตาขุ่นขวางหันไปมองสารถีส่วนตัวที่เพิ่งจะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง แทนที่จะเป็นคอนโดของเธอตามที่ควรจะเป็นเกียร์ดับเครื่องยนต์แล้วหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่เบาะข้างๆ รอยยิ้มเอ็นดูจุดประกายขึ้นบนมุมปากหยัก เขาส่ายหัวเบาๆอย่างระอาใจแต่ก็ไม่ได้นึกโกรธ ตลอดทางที่ขับรถออกมาจากมหาวิทยาลัย พะพายเอาแต่นั่งเงียบกริบ มองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ยอมปริปากพูดกับเขาเลยสักคำเดียวความจริงเธอก็เมินเขามาตั้งแต่ตอนที่กินข้าวเที่ยงเสร็จนั่นแหละ... คงเป็นเพราะเมื่อกลางวันที่โรงอาหาร เขาหึงจนหน้ามืด เผลอไปตวาดใส่และขู่จะจูบเธอต่อหน้าเพื่อนสนิท อดีตคุณหนูจอมวีนที่ตอนนี้กำลังปรับตัวให้ซอฟต์ลง ก็เลยเลือกที่จะใช้ความเงียบเป็นการประท้วงแทนการด่าทอเหมือนเมื่อก่อน"อ้าว พูดได้แล้วเหรอ" เกียร์เลิกคิ้วขึ้น แกล้งทำหน้าซื่อตาใสพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "กูนึกว่าเป็นใบ้ไปแล้วซะอีก เห็นนั่งอมพะนำทำหน้าบูดเป็นตูดมาตั้งแต่ออกจากมอ""ชิ!"พะพาย

"ทำไมวันนี้แต่งตัวธรรมดาจังวะพาย ปกติมาผับทีนี่กูนึกว่านางแบบวิกตอเรียเดินพรมแดง เปิดนู่นเว้านี่จนกูหวาดเสียวแทน แต่วันนี้มาซะมิดชิดเชียว ผิดผีคุณหนูพะพายสุดๆไปเลยว่ะ"เสียงทักทายกวนประสาทของโซ่ดังขึ้นแข่งกับเสียงดนตรีบีตหนักๆ ภายในร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัย ทันทีที่ร่างเล็กของพะพายและร่างสูงของเกียร์เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาถึงโต๊ะประจำที่แก๊งจองเอาไว้พะพายที่เพิ่งจะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะโซฟายาวถึงกับหน้ายู่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีเมื่อโดนจี้ใจดำ หญิงสาวตวัดสายตาขุ่นขวางไปมองหน้าเพื่อนจอมแซว ก่อนจะกระแทกกระเป๋าผ้าแคนวาสลงบนโต๊ะอย่างขัดใจ"หุบปากไปเลยนะไอ้โซ่ วันนี้กูอารมณ์ไม่ค่อยจอย อย่ามาสะกิด""ฮ่าๆๆๆ เป็นอะไรของมันวะ หน้าหงิกเชียว" โซ่หันไปหัวเราะร่วนกับเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆซีนที่กำลังชงเหล้าอยู่ ยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เขากวาดสายตามองการแต่งตัวของพะพาย สลับกับมองหน้าเกียร์ที่เดินหน้านิ่งมาทิ้งตัวลงนั่งประกบข้างร่างเล็ก ก่อนจะแกล้งพูดขึ้นมาเสียงดัง"มึงดูไม่ออกหรอวะไอ้โซ่ ที่มันแต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ ก็เพราะผัวมันหวงไง ถึงได้บังคับให้เปลี่ยนชุดก่อนออกจากห้องชัวร์ๆ ทรงนี้กูมองทีเดี