Todos os capítulos de เกียร์ร้ายคล้องใจพะพาย: Capítulo 31 - Capítulo 40

"อื้อ ไอ้บ้าเกียร์! กูบอกว่าอย่าทำรอยไงเล่า พรุ่งนี้กูจะใส่เสื้อเปิดไหล่ไปถ่ายรูปนะ"พะพายร้องประท้วงเสียงหลงปนหอบกระเส่า สองมือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างของคนที่กำลังซุกไซ้ซอกคอเธอออก เกียร์เพียงแค่หัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ ก่อนจะจงใจขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณลาดไหล่เนียนจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆเพื่อเป็นการตีตราจอง"ก็ไม่ต้องใส่ดิ เสื้อเปิดไหล่บ้าบออะไรนั่นน่ะ ใส่เสื้อมิดชิดไปเลย กูหวง เมียกูสวยขนาดนี้ กูไม่อยากให้ไอ้หน้าไหนมันมองทั้งนั้นแหละ"เกียร์กระซิบตอบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดทำเอาพะพายขนลุกซู่ไปทั้งตัว"ไอ้เผด็จการ อ๊ะ เกียร์"คำด่าทอถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาเริ่มทำหน้าที่ของมันอย่างช่ำชอง เกียร์จัดการปลดกระดุมเสื้อตัวสวยของพะพายออกอย่างรวดเร็วและง่ายดาย ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี เสื้อผ้าชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกถอดทิ้งลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไร้เยื่อใย เผยให้เห็นเรือนร่างบอบบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวของโคมไฟหัวเตียงเกียร์ผละใบหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองสัดส่วนโค้งเว้าของคนใต้ร่างด้วยความหลงใหลและหิวกระหาย สายตาของเขามันร้อนแรงเสียจนพะพายต้องยกมือข

"ไอ้ซีน มึงพลิกหมูสามชั้นดีๆ หน่อยดิวะ ไหม้ดำเป็นตอตะโกหมดแล้วเนี่ย คีบออกๆ เดี๋ยวมีนาก็กินไม่ได้หรอก เมียกูเองก็หิวจนจะกินหัวกูอยู่แล้ว""เออๆ กูรู้แล้วน่า มึงก็บ่นจังเลยวะไอ้โซ่ มึงเก่งนักก็มาคีบเองเลยมา ยืนสั่งเป็นผู้กำกับอยู่ได้ ควันก็เข้าตาเนี่ย แสบไปหมดแล้ว""พี่ซีนคะ ตรงนั้นมันยังไม่สุกเลยค่ะ อย่าเพิ่งคีบมาใส่จานสิคะ เอาไปย่างใหม่เลยนะ""พี่โซ่ เจ้าขาบอกแล้วไงว่าอย่าใส่ผักบุ้งลงไปเยอะ น้ำซุปมันล้นกระทะแล้วเห็นไหมเนี่ย"เสียงเอะอะโวยวายและการต่อล้อต่อเถียงอย่างสนุกสนานดังระงมไปทั่วบริเวณโซนแคมป์ปิ้งของรีสอร์ต ค่ำคืนนี้หลังจากที่พาสาวๆ ออกตะเวนเที่ยวตามคาเฟ่และจุดชมวิวต่างๆ จนเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เมื่อกลับมาถึงที่พัก ทุกคนก็พร้อมใจกันแยกย้ายไปอาบน้ำชำระร่างกาย เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านสบายๆ เพื่อเตรียมตัวรับมือกับปาร์ตี้มื้อค่ำสุดคลาสสิกเวลามาเที่ยวเขา นั่นก็คือหมูกระทะอากาศบนเขาใหญ่ในยามค่ำคืนลดต่ำลงจนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือก ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระลอก พาเอากลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อหมูย่างเนยและน้ำซุปร้อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณแสงไฟสีส้มอมเหลืองที่ประดับประดาอยู่ตามเต็นท์และต้นไม้ใหญ่ ช่ว

"พี่ครับ รบกวนตอนเที่ยงๆ ช่วยเอาน้ำดื่มแพ็คใหม่ขึ้นมาให้ที่ห้องหน่อยนะครับ พอดีน้ำในห้องหมดแล้ว ผมปวดหัว ลุกเดินลงไปเอาเองไม่ไหวจริงๆ"เสียงทุ้มแหบพร่าของเกียร์เอ่ยกรอกลงไปในโทรศัพท์สายตรงของคอนโดมิเนียม เขาที่นอนซมด้วยพิษไข้สูงพยายามแค่นเสียงสั่งการกับพนักงานต้อนรับด้านล่างก่อนจะกดวางสายแล้วทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจบนเตียงกว้าง ร่างกายกำยำสั่นสะท้านน้อยๆ จากความร้อนที่แผ่ซ่าน พิษยาแก้ไข้ที่กินเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ทำให้เปลือกตาของเขาหนักอึ้งจนแทบจะลืมไม่ขึ้นทางด้านของล็อบบี้คอนโดชั้นล่าง หลังจากที่พนักงานต้อนรับวางสายจากลูกบ้านระดับวีไอพี เธอก็เตรียมตัวจะจัดการตามคำขอ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ร่างบอบบางของเธอในชุดนักศึกษาที่ดูคุ้นตาก็เดินตรงเข้ามาที่เคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย"สวัสดีค่ะพี่ รบกวนหน่อยนะคะ แยมมาหาพี่เกียร์ที่ห้องวีไอพีชั้นบนสุดน่ะค่ะ พอดีพี่เกียร์ไม่สบายหนัก"แยมเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสและเป็นมิตร พนักงานต้อนรับขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความงุนงง เพราะจำได้แม่นยำว่าเมื่อเช้า พะพายแฟนสาวตัวจริงเพิ่งจะกำชับเอาไว้ว่าถ้ามีอะไรให้โทรแจ้งเธอเท่านั้น"เอ่อ... ขอโทษนะคะคุณ แต่ทางเราคงใ

"มีนา ฮึก พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ นะมีนา ฮือออ"เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องเปิดออก ร่างเล็กของพะพายที่ทรุดตัวนั่งอยู่บนพื้นห้องโผเข้ากอดเอวของมีนาเอาไว้แน่น น้ำตาเม็ดโตไหลทะลักอาบสองแก้มจนเปรอะเปื้อนเสื้อของรุ่นน้องสาวจนชุ่มชื้นไปหมดมีนาที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพร้อมกับเจ้าขาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอรีบทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนพื้นแล้วคุกเข่าลงไปกอดตอบรุ่นพี่สาวเอาไว้แน่น"พี่พาย... พี่พายใจเย็นๆ นะคะ เกิดอะไรขึ้น ทำไมร้องไห้หนักขนาดนี้?" มีนาเอ่ยถามเสียงสั่น ลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นสะท้านของพะพายอย่างอ่อนโยน"ฮือออ พี่เข้าใจแล้วมีนา พี่รู้ซึ้งแล้วว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง ฮึก พี่ขอโทษที่พี่เคยทำเลวกับมีนานะ พี่ขอโทษที่พี่เคยทำให้มีนากับซีนต้องเข้าใจผิดกัน ฮือออ พี่มันเลว พี่มันสมควรโดนแบบนี้แล้วใช่ไหม"พะพายพร่ำบอกคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกผิดบาปในอดีตที่เธอเคยจงใจเข้าไปสวมกอดซีนตอนที่เขาหลับเพื่อทำให้มีนาเข้าใจผิด มันย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเธอเองในวันนี้วันที่เธอต้องมาเผชิญกับภาพบาดตาบาดใจในรูปแบบเดียวกัน เธอกำลังชดใช้กรรมใช่ไหม นี่คือสิ่งที่สวร

"ไอ้ซีน กูมีเรื่องอยากให้มึงช่วยหน่อยว่ะ"น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าจากพิษไข้ เอ่ยทำลายความเงียบงันภายในห้องพักฟื้นผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเกียร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง นัยน์ตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวและดุดัน บัดนี้ทอดมองเพียงแค่ใบหน้าซีดเซียวของคนที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวฝ่ามือหนาที่ยังคงรุมๆ ด้วยอุณหภูมิความร้อนของร่างกาย เอื้อมไปลูบกลุ่มผมยาวสลวยของพะพายอย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุดก่อนที่เขาจะเลื่อนมือลงมากอบกุมฝ่ามือเล็กที่เย็นเฉียบเอาไว้ ยกมันขึ้นมาจรดริมฝีปาก ประทับรอยจุมพิตลงบนหลังมือของเธอเนิ่นนาน ราวกับต้องการถ่ายทอดความรู้สึกผิดและความรักทั้งหมดที่มีส่งผ่านไปให้ถึงหัวใจของคนหลับเกียร์ค่อยๆ ละริมฝีปากออก ก่อนจะหันขวับไปสบตากับซีนที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ไม่ไกล แววตาของเกียร์แปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเย็นเยียบจนน่าขนลุก"กูต้องการให้แยมได้รับบทเรียน บทเรียนที่สาสมกับสิ่งที่มันทำ ให้มันรู้ว่าการล้ำเส้นและทำให้พายเป็นแบบนี้ มันจะต้องเจอกับอะไร มึงจัดการให้กูทีนะไอ้ซีน เอาให้มันไม่มีที่ยืนไปเลย"ซีนพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นโดยไม่ต้องเสียเ