Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้แสนร้ายพร้อมระบบแลกสินค้า: Kapitel 21 – Kapitel 30

คำพูดรวดเดียวของเขาทำนางกระพริบตาปริบๆ แต่ร่างสูงเดินออกไปตรวจความเรียบร้อยหน้าบ้านแล้ว ลั่วเฟินเยว่จึงเอาแต่คิดไม่ตกเพราะวันนี้ชีวิตนางวุ่นวายเกินไป สมองจึงตบตีกันวุ่นวายเช่นนี้“เห้อออออ ก็ไม่ได้มีท่าทีขับไล่ข้านี่นา แถมวันนี้ยังปกป้องข้าอีก จะทำเช่นไรดี!!” ดวงตากลมโตมองคนที่เดินสำรวจรอบบ้านทั้งๆที่ตอนนี้ค่ำแล้ว ก่อนจะเห็นว่าบ่อยครั้งที่เขามีสีหน้าไม่ดีนัก เวลายกหรือจับสิ่งของ นางถอนหายใจก่อนจะเลือกไปเตรียมที่นอนหมอนผ้าห่ม จากนั้นจึงไปอาบน้ำและออกมาช่วยแม่สามีจัดเตรียมอาหาร“วันนี้มีหลายเรื่องให้เจ้ากังวล พรุ่งนี้ก็พักขายของสักวัน เจ้าควรนอนตื่นสายหน่อย” บนโต๊ะไม่ได้มีเพียงอาหารที่เขาชอบ แต่ยังมีอาหารที่นางชอบเช่นปลาต้มผักกาด และเนื้อผัดเปรี้ยวหวานอีกด้วย“ข้าตื่นไหวเจ้าค่ะ อีกครู่นึงก็จะนอนพักแล้ว” เรื่องเตรียมวัตถุดิบไม่ยากนางมีมิติสะอย่าง จะซื้อวัตถุดิบตอนไหนก็ได้ ระหว่างที่คนเป็นแม่สามีมองนางและบุตรชายของท่านด้วยสายตาอ่อนโอน มือหนาของเหวินเซียวซีก็หยิบถุงเงินออกมาจากหน้าอก“ท่านลุงเจี้ยนมอบข้าแรงให้ข้าตอนที่ข้าขอลงที่เมืองเจียงขอรับ เรือบรรทุกต้องจอดซ่อมหลายวัน ท่านบอกให้ข้ากลับ

เขาเข้าใจที่นางพูดทุกอย่าง และทันทีที่จอดรถในบริเวณที่ตั้งร้านเขาก็หันมาพูดกับนางอย่างจริงจัง”เช่นนั้นก็เดินตามเจ้า เจ้าทำให้ข้ากับมารดามีชีวิตอีกครั้ง ต่อไปก็…ฝากเนื้อฝากตัวกับเจ้าด้วยก็แล้วกัน!!“ คำพูดทีเล่นทีจริงทำนางยิ้มขำ จากนั้นแม่ค้าหรือชาวบ้านหลายรายก็พากันมาทักทายเหวินเซียวซี ทั้งยังชื่นชมความขยันของทั้งคู่อีกด้วย”เจ้าขายดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ เก่งเกินไปแล้ว“ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันเช้า อาจจะแค่สายๆด้วยซ้ำซาลาเปาร้อยลูกก็หมดในพริบตา แถมยังไม่พอขายอีกด้วย”เฟินเยว่ ทำมามากหน่อยเถอะคนในบ้านข้าติดใจแต่ซื้อไปไม่พอสักที“ นางยกยิ้มให้ลูกค้าประจำก่อนจะบอกถึงแผนการขายของนาง“พรุ่งนี้จะทำมาเพิ่มอีก50ลูกเจ้าค่ะ แล้วก็จะทำขนมไหว้พระจันทร์ด้วย อีกไม่นานจะถึงเทศกาลแล้ว ท่านป้ามาอุดหนุนข้าด้วยนะเจ้าคะ” คนในตลาดที้ได้ยินก็อยากลองชิม นางจึงบอกว่าพรุ่งนี้มีแน่นอน“เจ้าว่าคนบ้านลั่วจะจัดการเรื่องยุ่งเหยิงเช่นไร“ ในขณะที่นางกำลังช่วยเขาเรียงฟืนที่ขึ้นไปตัดมาจากบนเขาหลังกลับมาจากขายของ เหมือนกับว่าเขาเห็นนางไม่เอ่ยถึงสกุลลั่วเลย ทั้งๆที่เมื่อวานเกิดเรื่องใหญ่มากแท้ๆ”ก็คง…ยังอยู่ในการควบคุมของท่

หลังจากพูดคุยกันสักพักแม่สามีที่วันนี้อาจเจอเรื่องบ้านใหญ่ให้เจ็บช้ำอีกรอบมีอาการป่วยนิดหน่อย จนนางต้องจัดสำรับกินข้าวพร้อมกัน ก่อนจัดยาและส่งท่านเข้านอน จึงเดินออกมาดูดาวหน้าบ้านเพื่อคลายความกังวลในใจ“นอนไม่หลับหรือทั้งๆที่วันนี้เจ้าเองก็เหนื่อยมาก” เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว แต่หานางไม่เจอจึงออกมาดูพร้อมผ้าห่มผืนบาง“ท่านคิดว่า…หากเราไม่ให้บทเรียนคนพวกนั้นเลย วันหน้าเขาจะ…สำนึกเองได้จริงๆหรือ” สิ่งที่สามีและแม่สามีของนางกระทำไม่ใช่การใช้ไม้อ่อนก็จริง แต่ก็ถือว่าไม่เด็ดขาดพอ เมื่อในใจยังมีความรู้สึกกับเรื่องนี้อยู่“เฟินเยว่…ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆที่ข้าจะไม่เอาความกับคนพวกนั้น ต่อไปจะไม่มีอีก ทุกอย่างเพียงเพราะข้าเห็นแก่บิดาที่ล่วงลับ” เขาเดินมานั่งเคียงข้างนางบนม้านั่งตัวยาว ก่อนจะนำผ้าห่มผืนบางมาคลุมไหล่นางเอาไว้“ท่านกับแม่สามีอาจจะยอมให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแต่…หากเจอกันที่ใด สอดปากขึ้นพูดมากเมื่อไหร่…อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!“ แน่นอนว่าความโกรธยังกรุ่นอยู่และนางเกลียดพวกถือดีมาแต่ไหนแต่ไรจริงๆทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบคล้ายทบทวนบางอย่างก่อนนางจะถามถึงสิ่งที่กำลังจะกระทบชีวิตใ

เจ็บปวดจากฝ่ามือของลั่วเฟินเยว่แล้วเหวินฮูหยินยังเจ็บปวดกับคำพูดนางอีก“เมื่อคนทั้งจวนรวมถึงคนรับใช้หรือแม้แต่บ้านใกล้เรือนเคียงต่างรู้ว่ามีขบวนรถม้าไปรับตัวลู่อิ่นออกมา อ้างว่ามารดาคิดถึง ท่านลองคิดสิว่านี่มันเข้าข่ายหลวงลวงหรือไม่!! เรื่องนี้จะไม่จบที่หน้าจวนเหวิน แต่ต้องไปจบที่ว่าการอำเภอหัวเท่านั้น!!” คำพูดของลั่วเฟินเยว่ทำบุรุษที่ฟังจากในจวนเหวินเริ่มลุกออกมา “เจ้ากำลังทำให้เรื่องมันใหญ่โต” ผู้เฒ่าเหวินหรือท่านปู่ของสามีนางรีบออกตัวทันที“ท่านลุกออกมาได้แล้วหรือ ทั้งๆที่ก็เห็นคนในสกุลเหวินกระทำการใดลงไปบ้าง สร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นไม่น้อย ท่านนั่งดูดายไม่แก้ไขเหตุการณ์ ไม่เหมาะกับผู้นำตระกูลจริงๆ”“เจ้า!! หึ้ย!!” จะเถียงก็เถียงไม่ออกในเมื่อนางพูดความจริงทุกคำ!!“ต่อจากนี้ไม่ใช่ข้อพิพาทของบ้านสามกับบ้านใหญ่เหวิน แต่ต่อจากนี้จะเป็นเรื่องของสองตระกูล คนบ้านลั่วจนลงแล้วอย่างไร คิดหรือว่าไม่มีอำนาจในมือ” นางกวาดตามองทุกคนนิ่งๆ ตอนนี้ด้านหลังนางมีทั้งคนสกุลลั่ว สามี และแม่สามีของนางที่หยัดยืนอยู่เคียงข้าง“อารอง ท่านเป็นบิดา รวมถึงเป็นผู้นำตระกูล เรื่องร้องเรียนท่านทำได้เลยในฐานะบิ

คำถามของนางทำหลายๆคนในจวนลั่วเงียบงัน ลั่วลู่หานที่ถือถ้วยใส่ธัญพืชตัดสินใจนั่งลงต่อหน้าพี่สาวผู้มีพระคุณ“เป็นเพราะท่านย่ารู้สึกผิดกับเรื่องที่ผ่านมา ยามนี้เดือดร้อนยังพึ่งพาอาศัยท่านอีก พวกเรา…ไม่กล้าเอามากินใช้ตามใจขอรับ เมื่อมีคนบริจาคก็อยากดิ้นรนด้วยตนเอง” นางมองหน้าทุกคนที่หลบสายตานางก่อนจะถอนหายใจ“เรื่องที่แล้วมาเป็นเพียงแค่ข้ากับมารดาถูกละเลยจากบ้านใหญ่ หลังจากมารดาข้าตายข้าได้อารองรับไปเลี้ยงดู ยามอารองอยู่จวนข้าได้กินอิ่มนอนหลับทุกมื้อ ยามท่านไม่อยู่ยังฝากฝังให้ลู่หานดูแลข้า แล้วเรื่องเพียงเท่านี้ข้าตอบแทนคุณไม่ได้หรือ” นางแหงนหน้าขึ้นเพื่อสกัดกลั้นน้ำตา ก่อนจะเป่าลมออกจากปาก ในจวนนี้มีเพียงน้ำชาที่ดูท่าว่าจะเย็นชืด ขนมหวานที่ควรจะมีสักอย่างก็ไม่มี บ่าวรับใช้ที่ในความทรงจำนางเห็นว่ามีมากมายบัดนี้มีเพียงท่านอาเกาคนรับใช้เก่าแก่ และสาวใช้ข้างกายท่านย่า2คน “ทั้งๆที่ในจวนแห่งนี้ มีคนแก่ เด็ก สตรี และคนท้อง จะอดได้จริงๆหรือเจ้าคะ” เมียรองของท่านอาก็นึกละอายแก่ใจ แต่ยามนี้คนที่บ้านเดิมก็ลำบากไม่ให้พากันมาอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีที่ไป“ท่านอา เครื่องทองที่ท่านทำขายยังพอมีหรือไม่ขอรับ”