Semua Bab ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้แสนร้ายพร้อมระบบแลกสินค้า: Bab 1 - Bab 10

“สตรีเช่นนี้มีชีวิตคู่ก็แสนจะอัปโชค พ่อแม่ตายตั้งแต่ยังเด็กนิสัยหยาบกระด้างไม่พอ ยังใฝ่สูงเกือบอับอายกันทั้งวงศ์ตระกูล!!”“ใช่ๆ คนแบบนี้จะแต่งงานกับคุณชายเหวินได้อย่างไร บ้านสามน่าจะเหมาะกว่าอับโชคเหมือนกัน!!“”เช่นนั้นก็… เอาตามนี้ พรุ่งนี้เอาเงินมาวางไว้บนผ้าแดง และลากตัวนางไปได้เลย อัปมงคลจริงๆ!”คนที่ตื่นนานแล้วยังงงงวยกับสภาพห้องนอนที่เปลี่ยนไป จู่ๆในหัวหวนนึกถึงก่อนที่เธอจะหลับบนเตียงใหญ่ของห้องชุดในเมืองปักกิ่ง วันที่แฟนหนุ่มที่เห็นแก่เงินของเธอเดินเข้ามาบอกเลิกพร้อมแนะนำลูกสาวท่านประธานที่เขาทำงานด้วยเยาะเย้ยเธอเขาบอกว่าเธอเป็นแม่ค้าที่ไม่มีอนาคต ไม่สมควรแต่งงานเข้าตระกูลของเขา… ยานอนหลับ1กำมือเธอกรอกมันใส่ปาก ก่อนสติจะดับวูบคำภาวนาของเธอคือ…ขอให้เธออย่าได้เจอคนประเภทนี้อีก เพราะหากเจอจะตบล้างน้ำสักสามที!!“ลั่วเฟินเยว่เธอกินยานั่นไปกี่เม็ดกัน 2หรือ3หรือ5หรือ10หรือ20 ทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ในสภาพที่…เก่าครึแบบนี้!!” มือเล็กๆยกขึ้นมาดูก่อนพบว่ามันทั้งผอม ซีด มีแต่บาดแผลเต็มไปหมด แต่แปลก…เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือร้าวระบมสักนิด!!“แล้วที่นี่มันคือที่ไหน สภาพแบบนี้…ห้องเช่าในตลาดยังดีส

คำถามนั้นทำนางคิดหนัก“เอ่อ ขะข้า…ข้าแอบจ้างคนไว้แล้วก่อนที่จะมาคุยกับพวกเจ้า จะเอาไปฝากไว้ใกล้บ้านว่าที่สามีข้าเอง” เด็กสองคนที่ถูกผู้เป็นบิดาฝากฝังว่าหากเกิดเหตุร้ายให้ช่วยลูกพี่ลูกน้องให้ผ่านพ้นไปให้ได้ ขยับมานั่งขนาบข้างนางพร้อมสีหน้าจริงจัง“หากคนบ้านสามสกุลเหวินไม่ดีกับท่าน ข้า…จะชวนท่านพ่อไปเยี่ยมท่านบ่อยๆทำให้พวกเขารู้ว่าท่านไม่ได้ตัวคนเดียว” ดวงตากลมโตมีน้ำสีใสจับคลอ อย่างน้อยร่างเดิมก็มีคนที่ดีด้วยเช่นนี้…ดีมากจริงๆ“ข้า…ดูเป็นคนไม่ดีหรือไม่ที่จะโยกย้ายของในเรือนบิดาพวกเจ้า” ลึกๆนางไม่อยากทำ แต่นี่คือหนทางรอดเพียงทางเดียว และสมบัติของมารดานางล้วนถูกเคลื่อนย้ายมาท่ี่นี่หลังจากท่านตายจาก นางคิดว่าการเอาสมบัติของร่างเดิมคืนไม่ผิดอะไรนัก“มารดาพวกข้าใช้งานพี่หญิงหนักหนา ทั้งใช้ทำงานเยี่ยงสาวใช้ ใช้ทำสวนเยี่ยงบ่าวในเรือน ได้กินข้าวเพียงวันละมื้อ สมบัติท่านป้ามีไม่น้อย พี่หญิงจะทวงในส่วนของตนเองย่อมไม่ผิดเจ้าค่ะ” ลั่วลู่อิ่นพูดตามใจคิด ตั้งแต่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของนางย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ไม่มีวันไหนเลยที่ได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนทั่วไป ถูกยึดสมบัติ ถูกใช้งานเยี่ยงทาส ลั่วลู่อิ่นและลั่วลู่

ร่างผอมบางที่สวมชุดสีแดงเดินออกมาจากห้องท้ายสุดของเรือนทำใครหลายคนที่กำลังทำงานบ้านตกใจ“นะ นั่น ลั่วเฟินเยว่มิใช่หรือ” สาวใช้ที่นางเดินผ่านกำลังกระซิบกันนางจึงหันกลับไปมอง“ใช่ ข้า…ลั่วเฟินเยว่ แต่เมื่อคู่ข้าพึ่งประทับนิ้วลงนามเป็นคนสกุลเหวิน พวกเจ้ามีปัญหาอะไร” ดวงตาแข็งกร้าวของนางทำคนที่จะเข้ามาจับตัวกล้าๆกลัวๆ“จะจับจับตัวข้าไปทรมานงั้นหรือ พวกเจ้าคงลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันออกเรือนของข้า อยากให้เสียฤกษ์งามยามดี ก็ลองดูสิ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!” จากเด็กสาวพูดน้อยคอยแต่ก้มหน้าทำงาน บัดนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน สองเท้าบางจ้ำอ้าวไปยังกลุ่มคนที่ยืนคุยกันหน้าจวน มุมปากฉีกยิ้มอย่างเย้ยยัน ในความทรงจำนางรู้จักทุกคน ยกเว้นสตรีที่แต่งตัวธรรมดา ยืนอยู่ไม่ไกลจากประตูทางเข้า“เดี๋ยว!!” นางเรียกสาวใช้คนนึงที่กำลังจะไปรายงานฮูหยินลั่วถึงพฤติกรรมนางแต่นางเรียกเอาไว้ก่อน“แม่สามีข้าคนไหน?” นางเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงก่อนยกมีดขึ้นชี้หน้า“ตอบ!! หรือไม่ตอบ!!” ท่าทางนักเลงโตทำใครหลายคนกันมามอง“ฮูหยินเหวินสาม ยะ อยู่ตรงประตู” นางพยักหน้าก่อนเดินเข้าไปในวงสนทนา“เฟินเยว่!! นี่เจ้า!! ทำบ้าอะไร!!” กลุ่มส

นางยกยิ้มกับท่าทางที่ขมวดคิ้วเพราะคิดเรื่องรายได้ไม่ตก“ท่านป้า…ถึงแม้ข้าไม่เป็นที่โปรดปรานของอาสะใภ้ แต่ข้าก็ยังเป็นที่โปรดปรานของน้องๆและอารอง สมบัติมารดาข้าก็พอมีอยู่บ้าง นี่เรียกว่าสินเดิมได้หรือไม่เจ้าคะ” นางวางเงินจำนวนนึงไปตรงหน้าแม่สามี“ถึงจะเป็นเช่นนั้นเจ้าก็ไม่ควรเอามาใช้สุรุ่ยสุร่ายมิใช่หรือ ยิ่งต้องมาอุ้มชู่บ้านสามียิ่งไม่ควร” นางส่ายหัวพร้อมขยับมาจับมือของผู้ใหญ่ที่ขี้เกรงใจมาจับไว้“ท่านป้าอย่าห่วงไปเจ้าค่ะ ภายหน้าข้าอาจจะอยู่กินกับบุตรชายท่าน หรืออาจจะไปตามทางหากเขาไม่รับข้าเป็นภรรยา แต่ตอนนี้ ท่านคือผู้มีพระคุณที่ยอมรับข้าเป็นสะใภ้ เอาข้ามาอยู่ด้วยทั้งๆที่ข้าอาจจะสร้างปัญหาให้ท่านได้ ข้าตอบแทนท่านบ้างไม่ใช่เรื่องยาก“ แววตาของนางมีแต่คำว่าขอบคุณจริงๆ อย่างน้อยๆสตรีผู้นี้ก็ช่วยนางหลุดพ้นจากขุมนรก”และที่แน่นอนข้าต้องหางานทำให้มีรายได้ ไม่เอาเปรียบท่านเจ้าค่ะ“ หลังจากจัดการทุกอย่างในบ้านวันนี้เหวินหลินฮวาผู้เป็นแม่สามีอาสาเข้าครัวเอง นางตั้งใจทำโจ๊กถั่วแดงให้ลูกสะใภ้กิน เพราะตอนนี้เริ่มเย็นมากแล้วจึงคิดว่าออกไปซื้ออาหารคงไม่ทัน“ข้าขอแยกของพวกนี้เพียงครู่นะเจ้าคะ” นางหาเ

ดึกสงัดยามที่แม่สามีเข้านอนแล้ว นางนำของที่ขนมาจากจวนลั่วออกมาขาย เก็บไว้เพียงของสำคัญเท่านั้น และที่เลือกจะไม่เอาออกมาใช้ในบ้านหลังนี้ทั้งๆที่ขาดแคลน เพราะนางต้องการให้ชีวิตเริ่มต้นใหม่จริงๆ“ตอนนี้มีเงินสะสมถึง1500ตำลึง นี่ข้าเป็นเศรษฐีเชียวนะ อยู่ในโลกก่อนลำบากตรากตรำเป็นแม่ค้า อยู่ในโลกนี้ข้าจะรำรวยเป็นเศรษฐีนีบ้างจะเป็นไรไป” นางกวาดตามองบ้านหลังเล็กด้วยใจหมายมาดว่า หากบุตรชายของเหวินหลิวฮวาหรือว่าที่สามีของนางไม่กลับมา เวลาหลังจากกำหนด100วัน นางจะพาท่านป้าไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม้จะต้องกลับไปทำการค้า แต่จะต้องดีกว่าเดิม และเป็นของที่ใครก็ทำไม่ได้เช่นนาง แต่ถึงกระนั้นแล้ว…ต้องรู้จักคนใหญ่คนโตเข้าไว้ “เกลือบริสุทธิ์ มีค่าดั่งทอง เกลือในโลกเดิมนั้นถูกมาก แต่โลกนี้ต้องการเหมือนทองคำ เช่นนั้นค้าเกลือก็ทำกำไรให้ไม่น้อย แต่ว่า…ที่นี่มีกฏหมายค้าเกลือหน่ะสิ!!“ พรุ่งนี้คงต้องสอบถามเรื่องนี้กับแม่สามี หากนางนำเกลือมาขายได้ รับรองว่าร่ำรวยจนนอนนับเงินสบายๆแน่นอนเช้าที่แสนสดใสช่วงเช้ามืดนางตื่นมาแต่เช้าเดินถามทางชาวบ้านเพื่อไปยังตลาด ได้หมั่นโถวและซุปปลามาฝากแม่สามี ก่อนจะเลือกดูใบชาดีๆสัก1จิ