Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้แสนร้ายพร้อมระบบแลกสินค้า: Kapitel 11 – Kapitel 20

”ตอนที่ขาดมารดา เจ้า…คิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปเช่นไร“ คำถามนั้นสะท้อนในอก ไม่ใช่เพียงร่างเดิมที่ขาดบิดามารดา ตัวนางเองก็เช่นกัน ในโลกเดิมเป็นเพียงเด็กกำพร้า โตมาด้วยการอยู่ในสถานสงเคราะห์ นางไม่เข้าใจคำว่าครอบครัวเท่าไหร่นัก ชีวิตนี้ตั้งใจว่าหากใครทำดีด้วยก็จะตอบแทน หากใครร้ายใส่นางจะสนองคืนเท่านั้น!!“ข้า…ไม่ค่อยได้รับรู้อย่างลึกซึ้งถึงคำว่าครอบครัวเท่าไหร่เจ้าค่ะ คิดเพียงว่ามีชีวิตให้รอด อดทนกับความหนาว ความหิวให้ได้ นอนหลับให้สนิทจะได้มีแรงตื่นมาทำงานในวันต่อไปเท่านั้น…นี่คงจะเป็นความอบอุ่นเดียวที่ข้ารับรู้ได้ ข้า…ไร้คนที่จะปราถนาดีด้วย” นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของร่างเดิมแค่เป็นความรู้สึกของนางจริงๆ มือหยาบกร้านลูบลงบนหัวนางเบาๆ ความรู้สึกอุ่นวาบในอกที่ได้สัมผัสถึงความปราถนาดีด้วยมันเป็นแบบนี้“ตอนข้ายังเป็นเพียงเด็กสาวแรกรุ่น ข้าคาดหวังไว้เพียงอยากมีครอบครัวที่อบอุ่นอยู่กันพร้อมหน้า กินข้าวด้วยกันทุกมื้อ บุตรชายบุตรสาวได้ร่ำเรียนในหอศึกษา จนกระทั่ง…วันนึงข้าได้มีโอกาสใช้ชีวิตแบบครอบครัว ทุกอย่างไม่เคยเป็นดั่งหวังสักนิด” ดวงตาชุ่มฉ่ำน้ำมองออกไปยังท้องฟ้าที่สดใสของวันนี้“สามีข้าใช้ชีวิ

”เปิดดูเจ้าก็จะรู้ ตอนนี้ข้า…ต้องขอตัวก่อน!!“ คิ้วเรียวขมวดเป็นปมก่อนจะสอดจดหมายไว้ที่ข้างเอวจากนั้นจึงเข็นรถกลับบ้าน ผ่านชาวบ้านหลายคนก็แวะทักทายกันมาตลอดทางจนกระทั่งผ่านหน้าจวนใหญ่เหวิน“หึ!! เงินที่ขูดรีดไปจากพวกข้าเหตุใดจึงไม่นำไปใช้ให้สุขสบาย ทำแบบนี้ไม่แคล้วจะเรียกความสงสารจากทางการ” เสียงค่อนขอดของมารดาคุณชายใหญ่เหวิน หรือเรียกอีกนามว่าสะใภ้ใหญ่เหวิน ที่กำลังโบกพัดพร้อมมองนางด้วยหางตา“ท่านนี่ก็แปลกคน งานการไม่ทำ ใช้ชีวิตเพียงแค่ไปสอดเรื่องชาวบ้านที่โรงน้ำชาแล้วกลับมาอิจฉาริษนาคนที่ได้ดีกว่า ว่าก็ว่าเถอะ…เหตุใดเรื่องชาวบ้านเขาจึงรู้ดีนัก แต่เรื่องในบ้านตนเองรู้ถึงครึ่งหรือไม่!!” นางเลิกคิ้วอย่างยั่วโทสะ“เจ้าหมายความว่าอย่างไร!!” เมื่อเห็นคนที่ตั้งใจมาหาเรื่องเต้นเป็นเจ้าเข้านางก็พึงใจ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก“ท่านอาจจะยังไม่รู้ โรงกระดาษใช่ว่าสกุลเหวินจะทำได้เพียงสกุลเดียว เมื่อเช้าที่ตลาดเขาคุยโวกันให้ลั่นตรอก สกุลหม่ากำลังเป็นม้ามืด จัดทำทั้งกระดาษ หมึกอย่างดี พู่กันรวดลายสวยงาม เปิดร้านใหญ่โตใจกลางเมืองหลวง ท่านลองคิดดูสิ หากว่า…” นางใช้นิ่วมือเคาะแก้มเบา

หลังจบบทสนทนาและหายข้องใจกับพฤติกรรมของบุรุษบ้านเหวินตอนนี้นางต้องมาเท้าคางมองคนที่กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย“กินเสร็จแล้วเจ้าควรกลับบ้านได้แล้ว ก่อนคนบ้านใหญ่จะมาแหกอกแม่สามีข้าก่อน” คนที่ยกน้ำขึ้นดื่มเหล่ตามองนางเพียงเล็กน้อยก่อนพยักหน้า“เมื่อเช้าข้าเจอสหายที่จะไปร่องเรือขายสินค้า ข้าตัดสินใจทำบางอย่างไปแล้ว” ลั่วเฟินเยว่เลิกคิ่วขึ้นคล้ายถามว่าเขาไปก่อเรื่องอะไรอีก!!“อย่ามองข้าเช่นนั้นหน่า ข้าก็แค่…ส่งจดกมายลับให้เหวินเซียวซีว่าตอนนี้มารดากับภรรยาของเขา เป็นอิสระจากบ้านใหญ่แล้วก็เท่านั้น” พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเหมือนกับว่าเรื่องที่เขาทำเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ตอนนี้แม่สามีของนางลุกตามคล้ายสติหลุดลอยไปแล้ว“เช่นนั้น…เขาจะได้รับจดหมายจริงๆหรือคุณชายใหญ่” ท่าทางตื่นเต้นดีใจทำเหวินจิ่งสือหันมาจับมือแม่สามีของนางก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน”อาจจะถึงมือขอรับ กวางซีก็เป็นเป็นสหายของเซียวซีเช่นกัน ไม่น่าจะเกินความสามารถแต่อาจต้องใช้เวลาหน่อยเท่านั้นเอง“ คนเป็นแม่ที่ได้ยินเช่นนั้นพยักหน้าดีใจน้ำตาไหล”ท่านอาสะใภ้ ภายหน้า…ข้าจะปฏิบัติดีต่อท่านให้เสมือนญาติผู้ใหญ่ในบ้าน แม้ท่านแยกบ้านแล้ว ก็จะพยายามทำ

ขบวนรถม้า3คันกำลังเดินทางไปที่บ้างรองสกุลลั่ว นำโดยท่านย่า ฮูหยินใหญ่ลั่วที่ช้ำใจหนักกับการกระทำของบุตรชายที่เหลืออยู่คนเดียวและสะใภ้รองตามด้วยรถม้าของบ้านสกุลเหวินที่คุณชายเหวินสั่งให้คนไปเอามา แม้เหว่ยหลิวฮวาและเหวินเซียวซีไม่อยากจะใช้ของบ้านใหญ่ แต่คุณชายเหวินจิ่งสือยืนยันว่ารถม้าคันนี้เป็นของเขาเอง เขาซื้อมาเองเพราะต้องเอาไว้ใช้ไปท่าเรือเพราะเริ่มลงมาควบคุมโรงงานกระดาษเอง“ถึงเมื่อก่อนข้าจะดูใจดำกับคนบ้านสาม แต่ในหัวข้าไม่เคยคิดรังแกท่านอาสะใภ้สามกับเซียวซีเลยนะ ข้าเพียงแต่ไม่กล้ามีปากเสียงเท่านั้น นี่ข้าเองก็ทำตามคำแนะนำของภรรยาเจ้าด้วยซ้ำในการทำการค้า” เพราะกลัวสองแม่ลูกไม่ขึ้นมาด้วยจึงรีบโน้มน้าว“เอาหล่ะๆ ไปเถอะเดี๋ยวไม่ทันการ” เหว่นหลิวฮวาที่ยังไม่ได้พูดคุยกับบุตรชายตัดบทเพราะตอนนี้ห่วงลูกสะใภ้มากกว่ารถม้าสุดท้ายของขบวนมีลั่วลู่หาน ลั่วลู่อิ่น และลั่วเฟินเยว่ที่จำเป็นต้องแยกจากแม่ของสามี นางต้องใช้เวลาคุยกับน้องๆ“ที่พี่หญิงบอกว่าข้าต้องแต่งกับคุณชายใหญ่เหวินหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ” ลั่วลู่อิ่นที่ยังช็อกไม่หายถามพี่สาวที่นั่งมาข้างๆกันอย่างอดใจไม่ไหว จะให้ไม่ถามอะไรเลยนางค

สุดท้ายทุกคนต้องยกทัพกลับมาที่บ้านหลังน้อยของแม่สามีนาง บ้านที่เล็กอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งเล็กเข้าไปใหญ่“เจ้ารองทุกอย่างที่เกิดขึ้นรู้หรือไม่ว่าเจ้าเป็นคนผิด!!” เมื่อไม่มีใครพูดอะไรฮูหยินใหญ่ลั่วตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาเอง“รู้ขอรับ” คนที่หาทางออกกับชีวิตไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งพิงกำแพงบ้านอย่างอ่อนใจ“แม้ฟ่านเฉิงจะเอาแต่ใจและทะเยอทะยานไปบ้าง แต่นางก็เป็นแม่ของลูก ตีกันให้ชาวบ้านรับรู้พวกเจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าลูกๆจะใช้ชีวิตต่อไปเช่นไร และที่สำคัญลู่อิ่นไม่ใช่สินค้าที่พวกเจ้าจะผลักดันนางให้ใครก็ได้ที่คิดว่าร่ำรวย!!” คนแก่ยังคงบ่นต่ออย่างทุกข์ใจ ลั่วเฟินเยว่ที่นั่งปลอบน้องสาวได้แต่ถอนหายใจ“ข้าไม่เห็นด้วยที่ท่านอาจะใช้ไม้แข็งกับอาสะใภ้“ นางยื่นถ้วยยาให้สองพี่น้องไปจัดการทำแผลให้บิดาตัวเอง ลู่อิ่นที่รักบิดาเหลือเกินรีบถือผ้าสะอาดพร้อมยาเข้าไปหา แม้ตอนนี้แก้มนวลจะอาบด้วยน้ำตาก็ตาม”เจ้าโกรธพ่อหรือไม่“ เด็กสาวส่ายหน้า”ข้ารู้ว่าหากข้าไม่ยอม ท่านพ่อก็จะไม่บังคับข้า“ เด็กสาวที่ถูกบิดาสอนในทางที่ถูกเสมอไม่ได้ผิดหวังในตัวบิดา นางยังคงมองว่าบิดาเหนื่อยเพื่อคนในบ้านมาเนิ่นนานแล้วจริงๆ”ต่อไปเจ้าสองคนพี่น้องอา