All Chapters of หอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย: Chapter 1 - Chapter 10

จางถิงอวี๋ มีอาชีพเป็นเชฟสาวเพื่อเลี้ยงดูน้องสาวที่มีกันอยู่2คนอย่างจางชิงอวี๋ เมื่อพายุหิมะโหมกระหน่ำ เธอและน้องติดอยู่ในร้านอาหารถึง1เดือน พร้อมกับเพื่อนร่วมงานอีก2คน ใครเลยจะคิดว่า เมื่ออาหารที่มีในร้านหมดลง เพราะคนพวกนั้นกินแบบฟุ่มเฟือย จู่ๆความหิวบังตาทำพวกมันหันปลายมีดเข้าหาเธอและน้องพร้อมทำร้ายอย่างเลือดเย็นเพื่อเอาเนื้อไปประทังชีวิต!!ตลอดชีวิตของถิงอวี๋พ่อแม่ตายหมดทิ้งไว้เพียงน้องสาวอายุ7ขวบให้ต้องดูแล เวลาไปทำงานเธอจึงต้องหอบน้องไปด้วย หรือหากน้องไปเรียน เลิกเรียนก็ต้องไปรับมาอยู่ที่ทำงานในภัตคารแห่งนี้ แต่ในระหว่างที่เก็บกวาดร้านเตรียมจะกลับบ้านหิมะกลับตกลงมาไม่ลืมหูลืมตา จนต้องติดแหง่กอยู่ในนั้น ช่วงแรกก็ดีหน่อยที่มีเสบียงเต็มตู้ ทำกินกันได้สบาย แต่เพื่อนร่วมงานบางคนก็ลักอาหารส่งให้ญาติ บางคนแอบขายแล้วเอาเงินหนีฝ่าหิมะออกไป เหลือกันอยู่4คนที่ไร้สิ้นหนทางและไม่อยากตายข้างนอก จนอยู่ด้วยกันมานานนับเดือน แต่คนที่ไว้ใจว่าร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมากลับลงมือกับเธอและน้องสาวอย่างเลือดเย็น!!!ร่างผอมแห้งที่จู่ๆก็รู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น มองไปรอบๆมีเพียงทุ่งหญ้าที่กว

“ชาติที่แล้วก็สำบาก ชาตินี้ก็ลำบากอีก!!”สายลมยามค่ำคืนหวีดหวิว มือเล็กๆโอบกอดน้องสาวแน่น ชาวบ้านที่นอนเกลื่อนกลาดเริ่มขยับเข้าหากันเป็นกลุ่มใครกลุ่มมัน ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ในยามค่ำคืน น่ากลัวมากกว่าสวยงามเสียอีก“นอนเถอะ พี่อยู่ตรงนี้” มือเล็กๆโอบกอดน้องสาวเอาไว้แน่น สองร่างเบียดกันเพื่อเพิ่มความอบอุ่น“เหตุใดเจ้าสองคนจึงยังไม่นอน” เสียงนุ่มทุ้มของบุรุษร่างสูงใหญ่ทำถิงอวี๋รีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ“นี่…เด็กกำพร้าที่ข้าเก็บได้จากตรอกในต้าโจวนี่” บุรุษผู้นั้นนั่งทับส้นเท้าลงมาตรงหน้า“ขอบคุณท่าน เอ่อ ท่านแม่ทัพ” เธอจำได้ในความทรงจำ บุรุษผู้นี้คือคนที่ชาวบ้านเรียกเขาว่าท่านแม่ทัพ“เจ้าสองคนสกุลใด ข้าจะช่วยตามหาบ้านให้” เธอพยายามนึกใช้คำพูดโบราณที่พอจะผ่านหูมาบ้างจากละครที่เคยดู“ข้าสองคนพี่น้องแซ่จาง” เด็กตัวเล็กในอ้อมกอดที่งัวเงียทำนางสงสารยกมือขึ้นตบหลังเบาๆให้น้องสาวอย่างชิงอวี๋นอนหลับ ตอนนี้ภาพตรงหน้าของแม่ทัพใหญ่คงเป็นภาพที่เด็กสาววัยปักปิ่น15หนาว กับน้องสาวที่น่าจะวัย8หนาวดูแลกันอย่างทุลักทุเล“เช่นนั้นจำชื่อบิดามารดาเจ้าได้หรือไม่” นางส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจ“ถึงจำได้ก็ไม่มีประโยช

”เช่นนั้นล้างหน้าขัดฟันพอ เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าหาลำธารที่อื่นหากออกจากขบวนนี้ไปได้“ นางดึงมือน้องสาวไปที่ลำธาร พบว่าเด็กชายคนนั้นถอดรองเท้าลงไปล้างเท้าในส่วนที่สูงที่สุด จนชาวบ้านหลายคนไม่กล้าใช้น้ำ“ยายเฒ่าหลานเจ้าเอาแต่ใจก็ใช่ว่าใครจะถือสา แต่ล้างเท้าที่ต้นน้ำแบบนี้คนอื่นจะทำเช่นไร!!” ชาวบ้านคนนึงไม่พอใจจนเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด“ก็แค่เด็กคนเดียว หากเสร็จแล้วพวกข้าก็ไป น้ำนี่ไหลตลอด รอเอาหน่อนเถิด” จางถิงอวี๋ยกยิ้มเย้ยยันก่อนจะจูงมือน้องสาวเดินไปอีกทางตรงนั้นไม่ไกลจากกลุ่มทหารนัก“ท่านแม่ทัพ คงต้องรบกวนท่านให้รอสักหน่อย เด็กคนนึงปีนขึ้นไปล้างเท้าที่ต้นน้ำ พวกข้าไม่กล้าตักน้ำไปไว้กินจริงๆเจ้าค่ะ!!” เสียงเท้าทหารหลายนายรีบเดินตรงมาก่อนจ้องสองยายหลานเขม่ง“เจ้าถือสิทธิ์อะไรทำเช่นนั้น!! น้ำในลำธารนี้ใช้หุงหาอาหาร ความเกรงอกเกรงใจกลับไม่มี เช่นนั้นสั่งโบยสิบไม้ ดีหรือไม่ขอรับท่านแม่ทัพ!!“ ร่างสูงของใครคนนึงที่นางได้เห็นชัดๆตอนนี้ถึงกับหลบตาวูบ…เขาดูดีก็จริง แต่สายตานั้นดุดันจนน่ากลัว…”ดี!! ก่อกวนขบวนอพยพให้ล่าช้า แต่เพราะยังเด็กตีไปก็ตายเปล่า เช่นนั้น…พื้นที่ว่างในเกวียนให้เขายกให้ชายแก่ผู้

คำพูดของนางทำใบหน้าเย็นชาของแม่ทัพผู้นั้นแผ่ไอความเย็นเหยียบออกมาก่อนจะถอนหายใจ“เช่นนั้นก็ปล่อยนางไปเถอะ” เขาพูดนิ่งๆก่อนจะถอยไปเตรียมขึ้นหลังม้า จางถิงอวี๋สูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนนั่งคุกเข่าลงกับพื้น“ท่านแม่ทัพ บุญคุณที่ท่านช่วยเอาไว้ ถิงถิงกับน้องจะไม่มีวันลืม หากมีโอกาสจะตอบแทนแน่นอนเจ้าค่ะ” สองพี่น้องสกุลจางก้มหัวคำนับลงที่พื้น และเงยหน้าขึ้นมานางสบตาเขาอย่างแน่วแน่ แม่ทัพหนุ่มทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น“ออกเดินทาง!!” ขบวนอพยพเตรียมเดินทางออกไปทันที“แม่หนูเหตุใดจึงตัดสินใจเช่นนี้ หนทางไปต้าเซี่ยยังอีกไกลและเจ้าเป็นเพียงสตรี” หญิงชราคนนึงจับมือนางพร้อมเอ่ยถาม“ท่านยาย เมืองหลวงคงแออัดเต็มไปด้วยผู้คน หากข้ากับน้องไปที่นั่น ไม่แคล้วว่าบ้านเก่าเจอ อาจจับไปทุบตีอีก สู้ไปตายเอาดาบหน้าเสียยังดีกว่าเจ้าค่ะ” นางยิ้มให้ทุกคน ก่อนจะหยิบห่อเนื้อแห้งออกมาจากมิติ ดีที่นางใช้กระดาษหยาบห่อเตรียมเอาไว้จึงไม่ปัญหา พร้อมด้วยลูกอมรสนมอีกนิดหน่อย“นี่เป็นสิ่งที่ข้าพอจะช่วยได้ ท่านยายเก็บไว้ให้เจียงหนิงกินระหว่างทางนะเจ้าคะ” เจียงหนิงคือเด็กที่เตือนนางตอนจะโดนเด็กอ้วนนั่นชน นางจึงตอบแทนลับๆ“เช่นนั้นย

ลานหินที่กว้างขวางบนยอดเขามองทางใดก็เห็นถึงความสวยงามของธรรมชาติ เสียงนกร้องขานรับกันเป็นทอดๆ พาให้จิตใจที่ว้าวุ่นคิดหาวิธีดำรงชีพพลันสงบสุขลงอย่างหน้าประหลาด ความเย็นจากลมพัดอ่อนตีเข้าใบหน้ารู้สึกสดชื่นไม่น้อย“มาถึงกันแล้วหรือ” นักบวชที่เป็นสตรีหรือใครๆก็เรียกว่าแม่ชีเดินออกมาด้วยความสุขุม ทั้งยังมีใบหน้านวลผ่องที่คงสะสมบุญบารมีมาพอควร ทำสองพี่น้องสกุลจางรีบนั่งลงคุกเข่า“ทำตัวตามสบายเถิด เดินทางมาไกลโพ้นเช่นนี้ คงยังจับต้นชนปลายไม่ถูกสินะ“ เพียงสบตาก็รับรู้ได้ว่าท่านผู้มีญาณวิเศษตรงหน้า คงพอรับรู้ว่านางมาอยู่แทนที่เจ้าของร่างเดิม”สับสนนิดหน่อย แต่กำลังพยายามตั้งสติเจ้าค่ะ“ แน่นอน หากมาคนเดียวคงดิ้นรน แต่นี่มีน้องสาวมาด้วยนางจึงต้องลุกขึ้นยืนให้ได้ทันทีไม่ต้องรอตั้งตัว“เช่นนั้นก็อยู่พักผ่อนที่นี่เพื่อทบทวนตนเอง เจ้าคงมีเรื่องให้ตะเตรียมหลายอย่าง ไว้พบเจอหนทางค่อยไปต่อ” แม้จะงงงวยแต่นับว่าดีไม่น้อย ก่อนที่แม่ชีจะผายมือไปยังกระท่อมน้อยด้านหลัง“เดินลงไปทางหลังเขา จะมีกระท่อมน้อยอยู่เจ้าไปพักเถิด” นางคำนับขอบคุณ ในหัวคิดวุ่นวายสับสน หากการเป็นเช่นนี้นางกำลังได้รับความช่วยเหลือใช่หรือ