All Chapters of หอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย: Chapter 11 - Chapter 20

ทันทีที่เสียงนั้นสิ้นสุดลง แม่ชีน้อยรีบจูงมือถิงอวี๋ที่มีน้องสาวมัดติดตัว ลัดเลาะไปตามน้ำตก เหล่านักบวชหญิงไม่ได้วิ่ง ทำเพียงเร่งฝีเท้าเร็วๆเท่านั้น“เร่งเท้าหน่อย” คนที่เดินอยู่หน้าสุดหันกลับมาบอก ก่อนที่บนยอดเขาฝั่งอารามสงฆ์จะมีไฟลุกท่วม จางถิงอวี๋ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ“แม้แต่พระเจ้าก็ไม่เว้น!!” จากนั้นเสียงทหารราวหมื่นนายกู่ร้องคล้ายคนบ้าคลั่งสงคราม“วิ่ง!!” ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ระบบสั่งนางให้วิ่งไปตามแสงสีเขียว ถิงอวี๋จึงหันไปบอกทุกคน“ตามข้ามา!!” เพราะลำธารแห่งนี้กว้างใหญ่ไม่น้อย บางคนที่ต้องข้ามไปจึงล้มลุกคลุกคลาน“พี่หญิง” ชิงอวี๋กลัวจนน้ำตาใหล“กอดข้าไว้ อย่าปล่อยมือเด็ดขาด!!” เท้าเล็กก้าวเดินอย่างมั่นคง มีบ้างที่ลมลงไปจนเนื้อตัวเปียก “ที่ถ่ำนั่น คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์เราต้องรีบไป” แม่ชีน้อยบอกนางเบาๆ จึงเข้าใจได้ทันทีว่า ยังมีอารามชีอีกที่ ที่เตรียมไว้หากต้องมีการบุกรุกฟุ่บ!! ลูกธนูที่พุ่งมาไม่รู้ทิศทาง ทุกคนต่างมีสัญชาตญาณเอาตัวรอด นางเองก็เช่นกัน เท้าเล็กหลบหลีกอย่างเฉียดฉิว ไม่มีคำกรีดร้องมีเพียงเสียงลมหายใจที่หอบจนใจแทบขาด ระบบนำทางยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดี พานา

ชั่วโมงยามแห่งความเป็นความตาย สุดท้าย สัญชาตญาณทำสองมือจับแขนเขาเอาไว้มั่น ออกแรงดึงสุดแรงพร้อมพยักหน้าให้น้องสาวมาช่วย สองพี่น้องรีบลากบุรุษผู้นั้นเข้าไปในถ้ำที่มืดมิด คนสามคนในที่นี้แทบหยุดหายใจ ภาวนาว่าอย่าได้ทิ้งร่องรอยใดๆเอาไว้ให้คนพวกนั้นจับได้ นางจับคนเจ็บมาไว้ด้านในสุด สายตามองผ่านความมืดกวาดตามองหาอาวุธ ในใจแน่วแน่ว่า หากถูกจับได้นางยังมีมิติ และมั่นใจว่าเอาน้องสาวเข้าไปด้วยได้แน่ๆ แต่กับอีกคนนางไม่แน่ใจนัก!!“พี่หญิง พี่ชายท่านนี้ไม่ไหวติง หรือว่า…เขาตายไปแล้วเจ้าคะ?“แม้จะสงสัยกับคำพูดน้องสาวแต่นางไม่มีเวลาจะตรวจตราบาดแผลเขา คอยแต่จับจ้องคนด้านนอกที่ยังวนเวียนแถวนี้ไม่ห่าง“ไม่พบร่องรอยใดๆเลยขอรับ!!” เสียงที่อยู่ไกลๆทำนางแปลกใจ เพราะตอนที่ลากร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้นี้เข้ามาในถ้ำแห่งนี้นางเชื่อว่าแนวหญ้าต้องเป็นทางยาว ก่อนจะวาดมือขึ้นกลางอากาศ พบว่าบนแผนที่ถ้ำแห่งนี้ปกคลุมไปด้วยเกาะบางๆสีเขียว“ระบบช่วยชีวิตสินะ” แบบนั้นนางจึงเบาใจลงก่อนชั่งใจว่าจะจัดการชายผู้นี้อย่างไร เมื่อหันไปก็เจอนิ้วเล็กๆกำลังจิ้มแขนเขาอย่างสงสัย นางถึงกับหลุดขำ“พี่หญิง เลือดตรงนี้ยังไหลไม่หยุดเลยเจ้า

เขาบอกวิธีการบังคับและลองให้นางบังคับวนแถวนี้2-3รอบก็ถือว่าคล่องมือขึ้นแล้ว นางจึงไม่เป็นกังวล“แต่เจ้าเองก็บาดเจ็บ รอยที่คอนั่นรุนแรงพอที่เจ้าจะเจ็บป่วยได้เลยด้วยซ้ำ แขนเจ้าเองก็มีบาดแผล ไหนจะหัวไหล่ที่เขียวช้ำของเจ้าอีก เจ้ากับข้าบาดเจ็บทั้งคู่“ เมื่อคืนตอนนางหลับเขาเผลอเห็นตอนเสื้อคลุมเปิดนิดหน่อย จึงรู้ว่าร่างกายของนางมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด”แต่แผลท่านสดใหม่กว่า เอาเถอะ ต้องได้ขอร้องให้ท่านมาเปลี่ยนแน่ๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับท่านล้วนมีภัย คนที่ตามท่านมาเมื่อวานอยู่ห่างจากที่นี่แค่ไหนก็ไม่รู้“ แม้จะมั่นใจว่าทางในมิตินั้นปลอดภัยและมีระบบแจ้งเตือนภัย แต่นางจำต้องยกเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง”เช่นนั้นข้าจะนั่งไม่ห่างเจ้า จะได้ช่วยบอกการบังคับหากเจอหนทางที่ยากเกินไป“ฉิงเทียนทำตามที่พูดจริง ร่างบางบังคับม้าโดยมีเขานั่งอยู่ไม่ห่าง ดีที่ตอนขอรถม้าจากมิติได้เบาะลองนั่งอย่างดี บัดนี้นางเตรียมอาหารใส่กล่องไม้เอาไว้ อีกทั้งยังมีขนมหลากหลาย ทั้งของโลกเดิมและโลกใบใหม่ คนที่สนุกสนานกับการบังคับม้า ยังคงควบต่อไปไม่หยุดหย่อน แม้ตอนนี้จะกินเวลามาจนพระอาทิตย์ตรงหัวแล้วก็ตาม“พักเสียหน่อยดีหรือไม่

ตลอดทางที่นางผ่านมานั้นแทบไม่มีอุปสรรคใดเลยสักนิด มีคนอพยพประปรายหากไม่มีคนเจ็บนางก็ไม่แวะช่วย แต่หากมีคนเจ็บนางก็จะมองระบบก่อนหากขึ้นสีเขียวนั่นแปลว่าช่วยได้”ยานี้ข้าได้จากหอโอสถหวง เฒ่าแก่ใจดีปันยาให้ข้ามาเยอะ หากภายหน้ามีโอกาส หอโอสถแห่งนี้ควรค่าแก่การสนับสนุน” นางบอกสตรีเฒ่าที่เดินจนเท้าได้รับบาดเจ็บอยู่ระหว่างทางไป ก่อนจะป้ายยาที่มีฤทธิ์เย็นเพื่อบรรเทาอาการปวดที่ข้อเท้า“เจ้าช่างมีใจเอื้อเฟื้อ หากคราหน้าได้เจอเจ้าข้าจะต้องตอบแทนแน่นอน” นางยิ้มให้กับขบวนคนเจ็บนี้ ดูท่าก็คงพอจะมีกำลังทรัพย์แต่ในยุคสงคราม เดือดร้อนทุกหย่อมหญ้าหาหมอยากนัก “ท่านยาย ข้าขอให้ท่านหายดี เดินทางไปยังจุดหมายด้วยความปลอดภัยนะเจ้าคะ” พูดจบนางก็ขึ้นรถม้าประจำการที่ตำแหน่งคนบังคับม้า ไม่ทันเห็นสายตาอ่อนแสงของใครบางคน และเสียงของกลุ่มคนที่ตามอยู่ห่างๆ“คงจะได้ฮูหยินเร็วๆนี้กระมัง”หลังจากเดินทางแบบไม่มีหยุดพัก กว่าจะหาที่นอนได้ก็ขึ้นมาบนเขาลูกหนึ่ง ที่นางมองในระบบแล้วพบแจ้งเตือนว่าปลอดภัยก็มืดค่ำแล้ว“ทางนั้นมีลำธาร ข้าจะพาชิงชิงไปอาบน้ำก่อน แล้วจะเตรียมน้ำกลับมาให้ท่านเช็ดตัว” ร่างสูงใหญ่ส่ายหน้า“ลำบากเจ้าเก

คำพูดนั้นทำนางตาโต แต่ฉิงเทียนกลับคีบอาหารกินเงียบๆ จางชิงอวี๋เองก็ก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย จนสุดท้ายเป็นฉิงเทียนที่ปริปากพูดก่อน เพราะไม่อยากให้นางคิดไปไกล“ข้าเป็นแม่ทัพ เจ้าไม่อยากคบค้ากับข้าเช่นนั้นหรือ?” ครานี้นางเลิกคิ้วก่อนทำตัวไม่ถูก“เปล่าๆ ข้าแค่ยังไม่ทันตั้งตัว คือ…” นางพูดความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูก ไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนดี“หากเจ้าไม่อยากรู้จักใครให้ชีวิตวุ่นวาย อยากใช้ชีวิตเงียบสงบ เจ้าก็จะได้ใช้ชีวิตเช่นนั้น…” มีบางอย่างที่เขาอยากจะขอร้องนาง แต่จนป่านนี้ก็ยังพูดไม่ออก“ท่านแม่ทัพ…”“เรียกข้าว่าฉิงเทียนเช่นเดิมเถอะ” นางกัดปากแน่นก่อนมองซ้ายขวา“ฉิงเทียน ท่านใหญ่โตแค่ไหนที่นั่น แล้วมีศัตรูเยอะหรือไม่ หากมีเยอะแล้วข้ากับน้อง…” คำถามนี้จุดประกายบางอย่างในหัวของฉิงเทียน“เป็นแม่ทัพใหญ่คุมคนทั้ง4เหล่าทัพในต้าเซี่ย มีศัตรูมากมาย ทั้งแคว้นเหนือ แคว้นใต้ เมืองหลวง เพราะทุกคนต้องการให้ข้ายกคนไปช่วย แต่ข้าไม่แยแส เพราะทุกอย่างคนพวกนั้นก่อเรื่องเอง ต้าเซี่ยไม่ใช่แคว้นในการควบคุมของผู้ใด ข้าจึง…ถูกหมายหัว!!” วิ้งงงง หูนางดับไปชั่วขณะ แววตาที่มั่นคงบ่งบอกว่าบุรุษตรงหน้าไม่โป้ปดแม้เพี