All Chapters of หอบมิติวัตถุดิบอาหารมาเป็นเด็กกำพร้าในค่ายลี้ภัย: Chapter 21 - Chapter 30

คำพูดนั้นยิ่งตอกย้ำว่าสิ่งที่แม่ชีบอกนางเอาไว้ คือการช่วยเหลือผู้คนจริงๆ“ท่านช่วยเล่าเรื่องที่นี่ให้ข้าฟังที ซือเหนียนเจ้าช่วยบอกให้คนเอารถม้าของข้ามาไว้ใกล้โรงครัว ของที่อยู่บนนั้นอย่าพึ่งเคลื่อนย้าย” จางถิงอวี๋สั่งรวดเดียวจบ เพราะคิดว่าบางอย่างรอเวลาไม่ได้เช่นกัน แม่นมหวังจับจูงมือนายหญิงคนใหม่มาที่หอน้ำชา สภาพอากาศที่แห้งแล้งยังคงให้ความรู้สึกหดหู่ กลิ่นควันจากการเผาไหม้ยังไม่จางหาย “เมื่อ2-3วันก่อน จู่ๆก็มีไฟไหม้หลายพื้นที่ ชาวบ้านหนีตายอลหม่าน ข้าวในนาที่ใกล้ได้เก็บเกี่ยวเต็มทีถูกไฟลุกโหมแทบทุกพื้นที่ ไร่ข้าวโพดเองก็ไม่มีเหลือ ในขณะที่คลังเสบียงของหลวงก็ถูกลอบวางเพลิงเช่นกันเจ้าค่ะ” นางมองตามนิ้วที่ชี้ออกไป จวนแม่ทัพหลังนี้อยู่บนเนินเขา บ้านชาวบ้านก็ลดหลั่นตามลำดับ ค่ายทหารยังมีร่องรอยตามที่แม่นมเล่าขาน“ก่อนหน้านี้รับคนอพยพเข้ามามากเกินควรงั้นหรือ” แม่นมหวังพยักหน้าพร้อมถอนหายใจ“เพราะว่าชาวบ้านเดือดร้อนจากการตีขนาบมาตั้งแต่ทิศตะวันออก บางเมืองปิดประตูเพราะคนอพยพเต็ม แม้หนทางมาที่นี่จะยากลำบาก แต่เมื่อไม่มีทางเลือกก็จำเป็นต้องดั้นด้นมาให้ถึงเจ้าค่ะ” แม้หูจะยังฟังสิ่งที่แม่นมเล

จางถิงอวี๋หยิบกล่องบางอย่างออกมา ในนั้นมีลูกกลมๆแบบที่เขาไม่เคยเห็นมองอย่างพิจราณา“สิ่งใด?”“ระเบิดเจ้าค่ะ ข้ามีเสบียงไม่มีหมด ชิงชิงก็มีอาวุธที่ไม่มีหมดเช่นกัน!!” คำพูดของนางทำแม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้ว“ถิงอวี๋ข้าไม่ได้อยากแต่งงานกับเจ้า เพื่อใช้ประโยชน์อันใดกับเจ้า สิ่งที่ข้าทำนอกจากตอบแทนบุญคุณเจ้า ข้าเองยังรู้สึกอยากปกป้องเจ้าด้วย เรื่องพวกนี้ข้าไม่อยากให้เจ้าลำบาก” เขาไม่รู้ว่าการได้มาซึ่งของพวกนี้ นางต้องแลกกับสิ่งใดบ้าง แต่เขาอยากให้นางอยู่อย่างสงบสุขมากกว่า“ตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ?” ใบหน้าเล็กเอียงคอมองเขาด้วยสายตาค้นหา“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ท่าน…ชอบข้า” นิ้วเรียวกรีดกรายที่สันกรามแกร่ง ทำลมหายใจบุรุษรูปงามสะดุดกึก“ตั้งแต่…ที่เห็นเจ้ามีท่าทีร้อนรนตอนลมหายใจข้าผะแผ่วกระมัง” เขาไม่แน่ใจนัก แต่มั่นใจว่าในครรลองสายตาตอนสติใกล้จะดับวูบ ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวตอนช่วยลากเขาเข้าถ้ำ มันควรค่าให้เขาจดจำ“แรงเฮือกใหญ่ที่เจ้าลากข้าเข้าถ้ำ ทำให้ข้ารู้สึกดีเพราะ…ความห่วงใยเช่นนี้ข้าไม่ได้รับมันมานานแล้ว ความห่วงใยที่บริสุทธิ์” ฝ่ามือหนาประคองข้างแก้มของนางเอาไว้ จางถิงอวี๋เอียงหน้าอิงแอบวางแก้มนวลลงบน

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลายคนดีใจจนน้ำตาไหล หลายร้อยวันตั้งแต่มีสงครามไม่มีวันไหนที่ชาวบ้านกินอิ่มนอนอุ่น และเมื่อมีคนอพยพเข้ามาเรื่อยๆ จากเมืองเล็กๆต้องเปลี่ยนเป็นค่ายลี้ภัย บัดนี้ยิ่งทุกข์ยากกว่าเดิม ดีที่ทหารในจวนหน้าเดิมๆ ปฏิบัติตามคำสั่งของหม่าฉิงเทียนอย่างเคร่งครัด ว่าไม่แพร่งพรายเรื่องเสบียงว่ามีมากน้อยเพียงใด “เข้าครัวเถอะวันนี้ทำหมูน้ำค้าง เนื้อแดดเดียว เนื้อรมควัน ข้าวตากแห้ง แล้วก็ใส้กรอกเพิ่ม” การก่อสร้างสิ่งต่างๆได้รับความยินยอมจากท่านอ๋องผู้ถูกยกให้ปกครองต้าเซี่ย โอสถที่นางปรุงทำให้อาการพระองค์ดีวันดีคืน ความดีความชอบนี้ถึงขั้นพระองค์มอบหมายให้จัดการศัตรูได้ตามความเหมาะสม ตอนนี้หม่าฉิงเทียนจึงพาองค์ชายน้อยออกสำรวจและเฝ้าดูข้าศึกทุกวัน เป็นการสอนงานไปในตัว จึงได้รับความเคารพว่าเป็นอาจารย์ขององค์ชาย“วันนี้ข้าทำไก่ตุ๋นเหล้าไว้รอท่าน กินเสียหน่อย” เพราะวันนี้นางตั้งใจจะเอาเสบียงออกมาจากมิติ จึงต้องเข้าไปที่คลังเสบียงในค่ายทหารเพื่อไม่ขนย้ายให้ใครสงสัย เขาจึงกลับบ้านไวกว่าปกติ“เหนื่อยหรือไม่” นิ้วแกร่งเกี่ยวปอยผมขึ้นทัดหู”ข้าสนุก วันนี้ยังทำอาหารไปให้วัดเหยียนโจว และยังเตรี

“เช่นนั้นก็ยังต้องของคุณแม่นางถิงอวี๋กับแม่ทัพหม่า ต้องนับถือว่ามีบุญคุณต่อกัน ข้ารอดตายได้ครั้งนี้ เพราะพวกท่านจริงๆ“ นางน้อมรับคำขอบคุณนั้นก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง”ศึกครานี้เห็นทีว่าจะไม่ได้มีเพียงศัตรูที่หมายจะยึดครองแผ่นดินต้าเซี่ย ข้ารู้สึกว่า ไม่ช้านานเมืองหลวงและแคว้นอื่นคงยกพลมาเช่นกัน“ นางไม่ได้เอ่ยวาจาส่งเดช เพราะตรวจดูในมิติแล้ว ตอนสามีออกไปวางระเบิด จึงเห็นว่ามีกลุ่มคนยกทัพมาทางนี้จริงๆ”หากจริงอย่างเจ้าว่า ระเบิดปิดทางเชื่อมก็ยังน่ากังวลนัก“ อ๋องไป๋เซียนและพระชายาสบตากัน“อีกหน่อยฝนจะตก แล้วอาจจะเว้นช่วงประมานนึง หากเราทำฝายกักเก็บน้ำไว้ที่ต้นน้ำ จากแม่น้ำทั้งสามสาย ข้าคิดว่าช่วยได้เจ้าค่ะ“ เพราะสามีต้องออกไปจัดการด้านนอกราวๆ5วัน นางจึงต้องบอกท่านอ๋องเพื่อพิจารณาออกคำสั่งกั้นฝาย”เรื่องนี้หม่าฉิงเทียนเคยบอกข้าไว้เช่นกัน เป็นแผนการรบอีกระดับ ข้าจะออกคำสั่งให้ทำเดี๋ยวนี้“ เมื่อเห็นเช่นนั้นท่านอ๋องจึงจัดการทุกอย่างว่องไว ก่อนกลับยังมีรับสั่งให้ปูนบำเน็จให้สามีของนาง เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยชาวต้าเซี่ยอย่างตั้งใจ และพระชายายังตรัสว่า ให้น้องสาวอย่างจางชิงอวี๋เข้าไปเรีย

”ได้เวลาแล้วสินะ!!““วันนี้พี่เขยข้าจะตัดขาดจากคนชั่วพวกนั้นสินะ”บึ้ม!! บึ้ม!! บึ้ม!!”ไฟลุกจากแรงระเบิดนับ100ลูก กระจายวงกว้างจนแม้แต่แผ่นดินยังสะเทือน ชาวบ้านหลายคนหมอบลงกับพื้น กลุ่มผู้บุกกรุกล้มลงนอนกองคล้ายกับแมลงตัวเล็กๆที่ถูกกับดัก เส้นทางที่เชื่อมต่อระหว่างต้าเซี่ยและเหล่าศัตรูถูกตัดขาดทันที!!“ดึงกับดัก!!” หม่าฉิงเทียนสั่งทหารชักรอกไม้ไผ่ที่เหลาจนแหลมคมคล้ายกับดักล่าสัตว์ ทิ้งลงไปในหลุมกว้างที่พึ่งระเบิด เท่านั้นไม่พอยังโยนระเบิดแบบที่ในใต้หล้านี้ไม่มีผู้ใดมีลงไป หากใครกล้าลุกล้ำและกล้าเหยียบ นับว่าเอาชีวิตมาทิ้ง ยังมีไม้แหลมที่รอรับร่างในหลุมลึกอีก บริเวณหน้าผา มีแผงแผ่นลวดหนามปล่อยลงมาปกคลุม ป้องกันการถูกศัตรูปีนขึ้นมา ปืนใหญ่ถูกเข็ญขึ้นมาตั้งลำที่กำแพงเมืองอย่างแข็งแกร่ง รอเพียงสัญญาณก็พร้อมปล่อยอาวุธร้ายทันที“ยิง!!”บึ้ม!! บึ้ม!! บึ้ม!! เหล่าข้าศึกที่ลายล้อมรอบต้าเซี่ย ทั้งที่มากดดันนานแล้ว และกลุ่มที่มาใหม่ รับแรงอัดกระแทกจากปืนใหญ่ไปเต็มๆ ล้มตายเพราะไม่ทันตั้งตัวว่าต้าเซี่ยจะมีอาวุธที่ทรงอานุภาพขนาดนี้“ยิง!!” ปืนยาว และธนูไฟโถมใส่เป็นรอบที่สาม ทำลายเสบียงและอาวุธศัต