บททั้งหมดของ รักซ่อนลาย: บทที่ 51 - บทที่ 60

ร่างสูงใหญ่ทรงพลังของ คิรินในชุดสูททักซิโด้สีดำสุดหรูหรา ก้าวเท้าเดินเข้ามาในงานด้วยท่วงท่าอันสง่างาม ทรงอำนาจดุจพยัคฆ์หนุ่มผู้ปกครองเมืองหลวง ทว่า...สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่เพียงแค่ความหล่อเหลาของประธานหนุ่ม...หากแต่เป็น หญิงสาวข้างกาย ที่ควงแขนแนบชิดติดกับเขาอยู่ต่างหาก!พะพายในชุดราตรีสั้นสีโอรสหวานละมุน ออร่าความงดงามสดใสและบริสุทธิ์เปล่งประกายท้าแสงไฟโชนเดอเลียร์ ผิวเนียนผุดผ่อง ใบหน้าหวานเรียบเนียนแต่งแต้มอย่างลงตัวรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่มระเรื่อ ยิ่งทำให้หล่อนดูโดดเด่น งดงามสะกดสายตา และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่มีใครในงานสามารถละสายตาไปได้เลยแม้แต่คนเดียว!คิรินประคองมือบางของพะพายไว้บนท่อนแขนแกร่งอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับทอดมองหญิงสาวข้างกายด้วยความอบอุ่นและปกป้องอย่างเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล!"เชร้ดดด! นั่นใครน่ะ?! สวยมากกกก!" เสียงไฮโซหนุ่มคนหนึ่งอุทานออกมาลืมตัว"งดงามราวกับนางฟ้าเลย! โทนสีโอรสนั่นขับผิวสุดๆ" เสียงนักข่าวสายบันเทิงกระซิบกระซาบกันเซ็งแซ่"นั่นใช่คนของตระกูลวรโชติเมธีหรือเปล่า?! แล้วไฮโซลินดาล่ะ?!"

ท่ามกลางสายตาของเหล่าไฮโซ สื่อมวลชน และบรรดาแขกเหรื่อที่ยังคงจ้องมองด้วยความตะลึงลาน ประธานหนุ่มไม่ได้ใส่ใจรังสีความเคียดแค้นของไฮโซสาวหรือสายตาแพรวพราวของเพลย์บอยหนุ่มเลยแม้แต่น้อยชายหนุ่มโอบประคองร่างบางเล็กของหญิงสาวในชุดราตรีสีโอรสให้หมุนตัวเดินผละออกจากวงสนทนาด้วยท่วงท่าอันสง่างามและทรงอำนาจ มุ่งหน้าตรงไปยังโซนบูธบุฟเฟต์อาหารนานาชาติที่จัดไว้อย่างเลิศหรูอลังการบริเวณมุมฝั่งขวาของหอประชุมใหญ่"ไปหาอะไรทานกันดีกว่า...เดินเคียงข้างฉันมาตั้งนาน หิวหรือยัง?" เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ผิดกับความดุดันและเย็นชาเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง"เอ่อ... นิดหน่อยค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานขึ้นสีส้มพีชระเรื่อ หล่อนยังคงรู้สึกประหม่ากับสายตาของคนทั้งงานที่ทอดมองมาไม่ขาดสาย แต่เมื่อได้ยินน้ำเสียงอบอุ่นและฝ่ามือใหญ่ที่ยังคงกุมประสานมือเธอไว้แน่น ความตื่นกลัวในใจก็ค่อยๆ มลายหายไปประธานหนุ่มอมยิ้มบางๆ ตรงมุมปาก ชายหนุ่มประคองหญิงสาวเดินทอดนัยน์ตาเลือกชมเมนูอาหารเลิศรสจากทั่วทุกมุมโลกอย่างไม่เร่งรีบ วางมาดใหญ่โดยไม่แคร์สายตานินทาของใครทั้งสิ้น"นี่คือคาเวียร์สายพันธุ์เบลูก้า..." ชายหน

ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาดูถูกนับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังเด็กสาวในชุดราตรีเปรอะเปื้อนคราบไวน์แดง นัยน์ตาสวยเฉี่ยวของไฮโซสาวเจ้าของงานทอดมองมาด้วยรอยยิ้มย่ามใจและสะใจอย่างไม่ปิดบัง...ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความอับอายกำลังจะพังทลายหัวใจของพะพาย ร่างสูงใหญ่ทรงพลังของ คิรินก็พุ่งฝ่าถาดแก้วและผู้คนเข้ามาถึงตัวเธอเป็นคนแรกอย่างรวดเร็ว!ประธานหนุ่มถอดเสื้อสูททักซิโด้เนื้อดีราคาแพงของตัวเองออกทันควัน โดยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเสื้อสูทตัวหรูจะสะบัดไปโดนคราบไวน์เปียกชุ่มชายหนุ่มคลี่สูทตัวใหญ่ออกแล้วบรรจง โอบคลุมไหล่และเรือนร่างบาง ของพะพายไว้แน่นหนา มิดชิด ป้องกันไม่ให้สายตาหรือแสงกล้องของใครสามารถสอดส่องคราบน้ำและเรือนร่างของเด็กสาวได้อีกแม้นิดเดียว!"คุณคิริน...พาย...พายซุ่มซ่าม..." พะพายสะอื้นฮัก น้ำตาแห่งความอับอายเป็นสายไหลผ่านแก้มเนียน"เงียบซะ...เธอไม่ได้ทำอะไรผิด" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคิรินเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวลและอบอุ่น ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นหอมประจำตัวของเขาโอบล้อมหัวใจที่สั่นคลอนของเธอไว้จนอุ่นวาบสายตาคมกริบของประธานหนุ่มตวัดไปมองไฮโซสาวเจ้าของงานและบริกรหนุ่มที่ยืนสั่นเกร็งคิรินมองปราดเด

นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความตื่นตกใจและห่วงใยฉับพลัน! ชายหนุ่มรีบก้าวเท้าสับฉับๆ ไปเคาะประตูห้องน้ำทันทีก๊อก... ก๊อก... ก๊อก..."พะพาย! เธอโดนแก้วบาดหรือเปล่า?!" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความร้อนรนประตูห้องน้ำถูกเปิดออกช้าๆ เด็กสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าเนื้อนุ่มยืนหน้าซีดนิด ๆ หล่อนพยายามซ่อนท่อนแขนเรียวเล็กไว้ด้านหลัง"เอ่อ... แค่เศษแก้วเล็กลอยมากระเด็นบาดตอนแก้วตกแตกน่ะค่ะคุณคิริน ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ...""ไม่เป็นไรได้ยังไง!" ชายหนุ่มตวาดเสียงเข้ม แต่เต็มไปด้วยกระแสความห่วงใย ชายหนุ่มดึงท่อนแขนบางออกมาดู พบว่าตรงบริเวณท่อนแขนขาวผ่องมีรอยแผลบาดจากเศษแก้วยาวสองนิ้ว เลือดสีแดงสดค่อยๆ ซึมไหลออกมาไม่หยุด!ชายหนุ่มประคองร่างบางมานั่งลงบนขอบเตียงทันที ก่อนจะหันไปสั่งแม่บ้านที่ยืนอยู่หน้าห้องเสียงต่ำ"นมแจ่ม! ไปเอากล่องยาล้างแผล ยาทาแผล และพลาสเตอร์มาให้ฉันด่วนที่สุดเลยนะ!""ทราบแล้วค่ะคุณชาย!" แม่บ้านกุลีกุจอรีบวิ่งไปยกกล่องยามาให้อย่างรวดเร็ว"คุณคิรินคะ... ให้ป้าแม่บ้านทำแผลให้พายก็ได้นะคะ คุณคิรินไม่ต้องลำบาก...""นั่งนิ่งๆ ซะ" ชายหนุ่มเอ่ยขัดขึ้นน้ำเสียงเด็ดขาด ทว่านัยน์ตาคมคายที่จ้องมอ

ทั้งสองคนนั่งพูดคุยแลกเปลี่ยนและวิเคราะห์สถานการณ์งานเลี้ยง รวมถึงเรื่องพันธะสัญญาทางธุรกิจของสองตระกูลกันอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศการพูดคุยเต็มไปด้วยความผ่อนคลายและเสียงหัวเราะติดตลกของสมชายที่คอยแซวความห่วงใยอันเกินหน้าเกินตาของประธานหนุ่มอยู่เรื่อยๆเวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งเข็มยาวและเข็มสั้นของนาฬิกาเรือนโบราณตรงมุมห้องชี้บอกเวลาตีสองกว่า...สมชายเริ่มยกมือขึ้นหาวหวอดๆ นัยน์ตาเบื้องหลังเลนส์แว่นปรือจนแทบจะปิด ร่างกายที่โหมงานหนักและขับรถรับใช้เจ้านายมาทั้งวันเริ่มประท้วงความอ่อนล้าอย่างหนัก"โอ๊ย... บอสครับ..." สมชายเอ่ยเสียงยานคางพลางวางแก้วบรั่นดีลงบนโต๊ะ"ไม่ไหวแล้วครับบอส...ตาผมจะปิดสนิทแล้วครับ คืนนี้ผมขออนุญาตสลบไสลพักผ่อนที่ห้องนอนแขกอีกห้องหนึ่งชั้นล่างนะครับ ขับรถกลับคอนโดตอนนี้มีหวังผมได้ลงไปนอนคุยกับเสาไฟฟ้าข้างทางแน่ๆ ครับ"คิรินมองสภาพเลขาฯ คู่ใจแล้วอมยิ้มบางๆ พยักหน้ารับคำ "เออ...ไปนอนซะไป สมชาย ขอบใจแกมากสำหรับวันนี้""ด้วยความยินดีคร้าบบบงบบอส... ฝันดีนะครับบอส อย่าแอบเดินละเมอไปเข้าห้องน้องพายล่ะครับ!" สมชายยังไม่วายแซวทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มกวนๆ ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้น เ