บททั้งหมดของ รักซ่อนลาย: บทที่ 31 - บทที่ 40

เสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดัง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ประสานไปกับเสียงเร่งเตาแก๊สหัวฟู่จนเปลวไฟสีน้ำเงินลุกโชนพะพายในสภาพหน้ามันแผล็บ ผมม้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกำลังตักข้าวผัดพริกแห้งรสจัดจ้านใส่กล่องอย่างว่องไวโดยมี ฌอน ชายหนุ่มลูกครึ่งโปรไฟล์หรูนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีน้ำเงินตัวละไม่กี่สิบบาท ท่าทางขัดกับชุดสูทลินินราคาแพงระยับของเขาอย่างสิ้นเชิง"คุณพายรู้ไหมครับ" ฌอนเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม พลางส่งสายตาเชื่อมเยิ้มผ่านกลุ่มควันน้ำมัน"คนสวยๆ แบบคุณพาย ไม่ควรต้องมาทนตากแดดตากลม หน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าร้านร้อนๆ แบบนี้เลยนะคร้บ มือบางๆ คู่นั้นน่ะ น่าจะเหมาะกับการเดินช้อปปิ้งในห้างแอร์เย็นๆ หรือให้นั่งนับเงินเฉยๆ มากกว่า"พะพายซับเหงื่อที่หน้าผากด้วยหลังแขน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มกวนๆ ตามสไตล์แม่ค้าสู้ชีวิต"โอ๊ยคุณฌอนคะ! ถ้าพายนั่งนับเงินเฉยๆ แล้วใครจะผัดข้าวล่ะคะ อีกอย่าง มือคู่นี้น่ะผัดข้าวตามสั่งเลี้ยงชีพมาตั้งแต่เด็ก ถ้าให้ไปนั่งเฉยๆ พายคงลงแดงตายพอดีค่ะ อะ! ข้าวผัดกระเพราแห้งเผ็ดระเบิดหูได้แล้วค่ะ ทานให้อร่อยนะค้า!" หญิงสาวกระแทกจานข้าวลงตรงหน้าฌอนจนโต๊ะอลูมิเนียมสั่นกึกฌอนหัวเราะ

คฤหาสน์หรูหราทรงยุโรปตระกูลวรโชติเมธีตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนสวยขนาดใหญ่ โคมไฟระย้าเจียระไนระยิบระยับส่องสว่างส่งให้ตัวอาคารดูโอ่อ่าและทรงอิทธิพล บรรยากาศช่วงหัวค่ำเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงฝีเท้าหนักแน่นของประธานหนุ่มที่กำลังเดินผ่านประตูบานโตเข้ามาด้านในคิรินถอดเสื้อสูทเนื้อดีส่งให้คนรับใช้ที่มารอรับอย่างคุ้นชิน ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึงและฉายแววเหนื่อยล้า ชายหนุ่มใช้นิ้วเรียวยาวคลายเนกไทตรงคอเสื้อออกหลวมๆความรู้สึกว้าวุ่นใจตลอดทั้งวันนับตั้งแต่ได้ฟังเรื่องราวชีวิตของ พะพายจากปากสมชายยังคงหลงเหลืออยู่ในหัว สมองของเขาสลับสับเปลี่ยนภาพแม่ค้าสาวคนเก่งกับคำพูดใจดำของตัวเองวนเวียนไปมาจนรู้สึกแน่นหน้าอก"กลับมาแล้วเหรอตาคิริน"เสียงนุ่มนวลทว่าทรงอำนาจของ คุณหญิงดาริกาดังขึ้นจากห้องรับประทานอาหาร คิรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้ดูเรียบเฉยและสุขุมตามเดิม ก่อนจะก้าวเท้าสม่ำเสมอเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อและแม่บนโต๊ะอาหารไม้ไมฮอกกานีขนาดใหญ่ที่ถูกจัดแต่งด้วยชุดจานชามกระเบื้องเคลือบราคาแพง คุณกิตติ อดีตนักธุรกิจใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวนั่งอยู่หัวโต๊ะในชุดลำลองสบายๆ

หลังจากมื้ออาหารค่ำจบลง คิรินขอตัวขึ้นมารับประทานลมบนระเบียงห้องนอนใหญ่ชั้นสองของคฤหาสน์ลมเย็นๆ ยามค่ำคืนปะทะเข้ากับใบหน้าคมคาย สายตาของทอดมองออกไปในความมืดมิดของท้องฟ้า ชายหนุ่มยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบเบาๆ ความร้อนของแอลกอฮอล์ไหลผ่านลำคอ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความว้าวุ่นในใจลดลงเลยแม้แต่น้อยคำถามของผู้เป็นพ่อยังคงก้องอยู่ในหัว... 'แกเห็นว่ามันเหมาะสม หรือเพราะแกคุ้นเคยกันแน่?'คิรินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอปรากฏข้อความแจ้งเตือนจาก ลินดา ที่ส่งมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน‘คิรินคะ พรุ่งนี้คุณณอน ชวนลินดาไปทานข้าวด้วยล่ะค่ะ บอกว่าเจอร้านอร่อยร้านใหม่ แปลกใหม่ดี ลินดาว่าจะไปลองดูสักหน่อย...แล้วเจอกันวันงานวันเกิดนะคะ คิดถึงคุณค่ะ’คิรินขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นชื่อของ ฌอน ศัตรูหัวใจและคู่แข่งทางตั้งแต่สมัยเรียน ตลอดกาลที่พยายามจะแย่งชิงทุกอย่างไปจากเขา ไม่ว่าจะเป็น มิร่า หรือ อรยาดา แฟนเก่าตั้งแต่สมัยเรียน ที่จู่ๆก้หันไป หลงณอนและทิ้งเขาไปดื้อถึง 2 คน หรือแม่แต่การเรียน การสอบ การชิงทุนต่อเมืองนอก ที่ณอนพยายามทุกอย่างให้อยู่เหนือกว่าเขา และตอนนี้ นี่ดูเหมือนจะเป็นลินดาอีกคนความหงุดหงิดสายหนึ

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานยักษ์ของตึกหมื่นล้านทว่าบรรยากาศภายในห้องทำงานของประธานบริหารกลับอึมครึมและเย็นเยียบกว่าทุกวัน คิรินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อหวานตึงสนิทจนแทบไม่ขยับ แววตาคมกริบฉายความเครียดและอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิดภาพเหตุการณ์ทะเลาะเบาะแว้งบนโต๊ะอาหารเมื่อคืน รวมถึงคำสั่งแกมบังคับของคุณพ่อคุณแม่ที่ให้เขาต้องไปร่วมงานวันเกิดของลินดาในอีกสามวันข้างหน้ายังคงวนเวียนรบกวนจิตใจของเขาไม่หยุดหย่อนชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางนวดขมับตัวเอง ความรับผิดชอบต่อธุรกิจหมื่นล้านและหน้าตาทางสังคมมันช่างเป็นโซ่ตรวนที่หนักหนาเหลือเกินในเวลานี้ก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูตามมารยาทดังขึ้น ก่อนที่ร่างเล็กของพะพายจะก้าวฉับๆ เข้ามาในห้อง ทว่าวันนี้...ใบหน้าที่เคยร่าเริงแจ่มใสกลับมึนตึงอย่างเห็นได้ชัด ในมือประคองถาดอาหารส่งกลิ่นหอมฉุยมาวางลงบนโต๊ะเสียงดัง ปึ้ง! เกินความจำเป็นไปเล็กน้อย"ข้าวผัดกะเพราปลาหมึกไข่ดาวกรอบค่ะท่านประธาน!" พะพายกระแทกเสียงเบาๆ พลางกอดอกจ้องหน้าคิรินตาเขม็งคิรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มสูดกลิ่นหอมของผัดกะเพราเข้าปอด ก่อนจะมองยัยตัวด

เย็นวันเดียวกันนั้น...บริเวณหน้าร้านอาหารตามสั่งคูหาเล็กๆ ของพะพาย บัดนี้ถูกเปลี่ยนโฉมใหม่จนไฉไลกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด หลังคาผ้าใบปะพลาสติกเก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยหลังคากันความร้อนทรงโมเดิร์นสีสวย โต๊ะเก้าอี้ไม้ปะกะปิถูกยกออกและแทนที่ด้วยชุดโต๊ะเก้าอี้สแตนเลสสะอาดตาน่ามอง ป้ายร้านถูกเช็ดถูจนเงาวับ พะพายยืนมองร้านตัวเองด้วยความรู้สึกทึ่งปนดีใจ แม้ปากจะเคยโวยวาย แต่พอเห็นร้านดูดีขึ้นขนาดนี้ เธอก็อดที่จะแอบขอบคุณประธานจอมตึงหน้าเข้มในใจไม่ได้ปริ๊น ปริ๊น!เสียงแตรรถตู้หรูคันคุ้นเคยของบริษัทวรโชติเมธีแล่นมาจอดเทียบข้างทางเท้า ประตูสไลด์เปิดออกพร้อมกับร่างของ สมชาย เลขาหนุ่มคนสนิทที่ก้าวลงมาพร้อมกับถุงเสื้อผ้าและกล่องเครื่องประดับแบรนด์เนมหรูหราหลายใบ ใบหน้าของสมชายเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเลิ่กลั่ก"น้องพาย! น้องพายจ๋า! พี่สมชายเอาอาวุธลับของท่านประธานมาส่งแล้วจ้า!" สมชายวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาหน้าร้านพะพายที่กำลังจัดเก้าอี้ใหม่หันมามองขำๆ "อ้าว พี่สมชาย มีอะไรเหรอคะ หอบถุงแบรนด์เนมมาเยอะแยะซะพายคิดว่าเอาทองมาแจกหน้าร้าน""ยิ่งกว่าทองอีกจ้าน้องพาย!" สมชายวางถุงและกล่องลงบนโต๊ะสแตนเลสใหม่เอี่ย