All Chapters of บัลลังก์นางมาร: Chapter 21 - Chapter 27

ในเวลาเดียวกัน ณ ตำหนักเสวี่ยหานอ๋องบนโต๊ะทำงานไม้หอมโบราณ มีแผนที่เมืองหลวงขนาดใหญ่กางอยู่ตรงกลาง ปลายนิ้วเรียวยาวแข็งแกร่งของพยัคฆ์หนุ่มเคาะลงบนแผนที่ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ...กึก... กึก... กึก...ทุกเสียงเคาะนิ้วสะท้อนถึงความโกลาหลในใจ ทุกหนึ่งจังหวะ คือชื่อหนึ่งในใจ จ้าวอู๋หลินซี“ว่ามา”"เรียนท่านอ๋อง..."“ตามข่าวที่สืบมา”อาห่าวคุกเข่ารายงาน จะเรียกว่าสืบก็ไม่ถูกนัก ต้องเรียกว่า ‘แอบจับตามอง’ น่าจะตรงประเด็นกว่า" คุณหนูจ้าวจะไปหอคณิกา ‘ชิงเยวี่ย’ ทุกเจ็ดวัน ไม่เคยขาดพะยะค่ะ”ปลายนิ้วเสวี่ยหานอ๋องหยุดเคาะโต๊ะ ทว่าสายตายังคงจ้องแผนที่แผ่นเดิม“ทุกเจ็ดวัน…” เสวี่ยหานอ๋องทวนช้าๆ“นางไปทำอันใดในที่แบบนั้น” เขาหันมองอาห่าวเล็กน้อยหอคณิกา สถานที่ซึ่งเงินซื้อเสียงหัวเราะ ซื้อความลับ สตรีในห้องหอเช่นนางจะไปทำอันใด“นางไปในฐานะใด” “แขกธรรมดาพะยะค่ะ” อาห่าวเว้นวรรคเล็กน้อย“แต่ละครั้ง…นางจะเลือกคนปรนนิบัติเป็นหนุ่มหน้าตาดี”คิ้วเข้มของเสวี่ยหานอ๋องขยับเพียงเล็ก

ทว่าความสงบก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็ว เมื่อหญิงงามหลายนางในโถงรับรองเริ่มสังเกตเห็นเขา“เขาเป็นของข้า!” เสียงหวานแหลมของหญิงม่ายร่ำรวยในชุดสีเหลืองแผดขึ้น นางหมายตาหานเยว่ไว้ตั้งแต่เห็นเขาก้าวเข้าจวนมาเมื่อวาน “ข้ามาก่อน!”“ไร้เหตุผล!” อีกคนตวาดกลับ “ใครจ่ายเงินก่อนย่อมเลือกได้ก่อน!”เพียงไม่กี่ลมหายใจ หญิงสาวสามสี่นางยืนล้อมโต๊ะของหานเยว่ แต่ละคนจับแขนเสื้อ จับปลายผม จับชายผ้าคลุมของเขาไว้แน่นเสวี่ยหานอ๋องนั่งนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่าในใจเริ่มปวดขมับอย่างรุนแรง ข้าฝ่าด่านศึกมานับไม่ถ้วน ไม่เคยมีศึกใดที่เสียงดังและวุ่นวายเท่านี้! เขาพยายามดึงแขนเสื้อกลับอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่อ๋องผู้เคยสั่งประหารคนนับร้อยจะทำได้“ปล่อย...” คำเดียวสั้น ๆ ทว่าไม่มีใครฟังแม้แต่น้อย“หอคณิกา... หรือตลาดสดค้าผัก?” เสียงเรียบนิ่งทรงอำนาจของจ้าวอู๋หลินซีดังขัดจังหวะขึ้นนางมองชายหนุ่มหน้านิ่งผู้นั้นนานกว่าคนอื่น นานพอจะเห็นว่าเขาไม่ได้พยายามประจบประแจงใคร และท่าทีที่ดูจะขยะแขยงเมื่อถูกยื้อยุดนั้นถูกใจนางยิ่งนัก ชายผู้นี้มีไหวพริบวาง

“คืนนี้เจ้านอนห้องข้า ฉุกละหุกเกินไป ข้ายังไม่ได้สั่งให้คนจัดห้องข้างๆ ให้”สำหรับข้า ชายหญิงนอนห้องเดียวกันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เรื่องบนเตียงยิ่งไม่ใช่สิ่งที่ต้องมานั่งคิดมาก แต่บุรุษตรงหน้ากลับยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องหับที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยาน เขานิ่งจนดูเหมือนรูปสลัก ทว่าแววตากลับสับสนลุกรนผิดกับท่าทีของชายคณิกา“เจ้าจะยืนเฝ้าประตูเป็นเทพทวารบาลไปทั้งคืนเลยหรือ?”หานเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก เค้นเสียงทุ้มต่ำออกมาอย่างระมัดระวัง“ข้า... เกรงว่ามันจะมิเป็นการสมควรขอรับ”คำว่ามิสมควร หลุดมาจากปากชายคณิกา ฟังดูขบขันจนข้าหลุดหัวเราะในลำคอ“เจ้าถูกขายมาเป็นชายคณิกาในหอชิงเยวี่ย...” ข้าเดินเข้าไปใกล้ ยื่นหน้าไปถาม “ยังจะมาพูดเรื่องความเหมาะสมกับข้าอีกหรือ? หรือเจ้าไม่เคยนอนร่วมห้องกับสตรีคนไหนเลย?”คำถามของข้าทำเอาเขาแทบใบ้กิน ในคราบชายคณิกาที่ถูกซื้อมาด้วยเงินห้าเท่า เขาไม่อาจหาคำไหนมาโต้แย้งได้เลยข้าเลิกสนใจท่าทีเงอะงะนั่น เดินไปนั่งบนขอบเตียง พลางดึงปิ่นออกจากมวยผม ปล่อยให้ผมยาวสยายลงมา แวบหนึ่งข้าเห็นเขาลอบมอง ก่อนจะรีบเบนหน้าหนีเร็

ขณะที่อาห่าวกำลังเฝ้าอยู่นั้น ความปั่นป่วนภายในของบุคคลที่อยู่ในห้องกลับมิได้ลดน้อยลงเลย เสวี่ยหานอ๋องในชื่อหานเยว่นั่งอยู่บนตั่ง สายตาจ้องมองเงาแผ่นหลังของจ้าวอู๋หลินซีที่เอนกายลงบนเตียงกว้าง ความรู้สึกรักใคร่โหยหาที่สะสมมาข้ามภพข้ามชาติพุ่งพล่านจนอกแทบระเบิด​ในชาติก่อน... เขาทำได้เพียงเฝ้ามองนางจากเงามืดด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เขาเห็นนางมอบหัวใจและรอยยิ้มที่งดงามที่สุดให้แก่องค์ชายสี่ เห็นนางมีความสุขยามได้เคียงคู่กับชายที่นางรัก ยามนั้นเขามิได้ใช้ฐานะอ๋องผู้ทรงอำนาจไปฉุดคร่าแย่งชิง เพราะเขารักนาง... มากจนยอมที่จะเห็นตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยวดีกว่าจะเห็นนางต้องมีน้ำตาหากต้องมาอยู่กับคนเช่นเขาที่นางไม่ได้รัก​‘ข้าคิดว่าความสุขของเจ้า... คือความสุขของข้า’ เขาขมขื่นในหัวใจเมื่อนึกถึงความไร้เดียงสาของตนเองในกาลก่อน ความใจกว้างของเขาในชาตินั้น กลับกลายเป็นดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาเห็นนางถูกหักหลัง เห็นนางต้องจบชีวิตลงอย่างทรมานโดยที่เขาไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยได้ทันกาล ความรู้สึกผิดที่ปล่อยนางไปเผชิญเคราะห์กรรมเพียงลำพังจึงสลักลึกอยู่ในดวงวิญญาณ​‘เป็นข้า... ที่โง่เขลาปล่อยมือเจ้าไปเ