Semua Bab บัลลังก์นางมาร: Bab 1 - Bab 10

จ้าวอู๋หลิงซี ยืนมองฝูงหมาป่าที่แย่งกันกัดแทะร่างไร้วิญญาณตรงหน้า ใช่แล้วนั้นร่างของนางเอง เสียงขู่คำรามของผู้ชนะที่ได้ครอบครองเหยื่อดังก้องหุบเขา เสียงกัดแทะเลือดเนื้ออย่างหิวโหยช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี น่าสมเพช! นางผู้เคยสูงส่งดั่งดอกโบตั๋นในกระถางทองคำ ต้องตายเดียวดายอย่างน่าอนาจในก้นหุบเหวลึก ไอ้คนอัปรีชาติชั่ว ชาตินี้ข้าโง่งมหลงรักสัตว์ร้ายเช่นเจ้า ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อกลับมาแล่เนื้อเจ้าเป็นชิ้นๆจะไม่ยอมให้ความรักบังใจจะไม่เป็นคนโง่เง่าอ่อนแออีกต่อไปจะล้างแค้นคนที่ทำร้ายครอบครัวให้สาสม แค้นนี้จะติดตามข้าตลอดไป!…ชาติที่สอง: จ้าวอู๋หลิงซีในศตวรรษที่ 20ใบหน้าอ่อนละมุนงามสะดุดตาในชุดกิโมโนผ้าไหมสีดำสนิท รอยสักมังกรทะยานฟ้าพาดผ่านแผ่นหลังและแขนเรียว เป็นสัญลักษณ์แห่งความแข็งแกร่งเหนือผู้ใด จ้าวอู๋หลิงซีในยุคปัจจุบันคือผู้นำตระกูลยากูซ่า กล่าวคือนางเป็นเจ้าแม่ผู้ทรงอิทธิพลแห่งญี่ปุ่น นางยืนอยู่บนตึกระฟ้าใจกลางเมืองโอซาก้า สายตาเย็นชามองต่ำไปยังโลกเบื้องล่างที่สว่างไสวราวกับเส้นเลือดที่เต้นระรัวในอุ้งมือของนาง การฆ่าคนเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับนางไม่ต่างจากการหายใจ ความรู้สึกผิดหรือค

นับจากวันนี้ไป โลกจะต้องจดจำชื่อ 'จ้าวอู๋หลิงซี' ในแบบที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ข้าจะแสดงให้พวกหมูป่าตาขาวเช่นพวกเจ้าเห็นว่า ดอกโบตั๋นที่เคยอ่อนแอบัดนี้ได้ผลิบานกลายร่างเป็นกุหลาบแดงที่มีหนามแหลมคมพร้อมจะฉีกกระชากผู้ที่คิดจะทำร้ายมันเช่นไร!“เสี่ยวฮวา เสี่ยวเหมย จำได้หรือไม่ วันที่พวกเราพบกันครั้งแรก”ข้าเว้นระยะให้ทั้งสองสาวใช้ได้คิดถึงมันอีกครั้งใช่แล้ว ครั้งแรกที่พบกันในตรอกแคบอับชื้นของย่านคนจรจัด พวกนางอายุเพียงแปดขวบกำลังถูกทำร้าย และผู้ที่ช่วยพวกนางไว้ก็คือคุณหนูจ้าวผู้นี้หลังจากวันนั้น พวกนางเข้ามาเป็นสาวใช้ประจำตัว ปฏิญาณตนต่อหน้านายท่านทั้งสองและข้าว่าจะจงรักภักดีต่อตระกูลจ้าว พร้อมจะปกป้องข้าด้วยชีวิตจนกว่าชีวิตจะดับสูญ“จำได้เจ้าค่ะ”สาวใช้ทั้งสองเอ่ยพร้อมกันด้วยเสียงหนักแน่นเพื่อยืนยันว่ายังคงยึดมั่นในคำปฏิญาณ“ข้ายินดีที่พวกเจ้ายังมิลืม”ข้ายืนขึ้นเต็มความสูง‘หวังว่าคำถามนี้จะสะกิดใจเจ้าได้นะ เสี่ยวเหมย!’เรือนรับรองตระกูลจ้าวงานปักปิ่นถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในเรือนรับรองของจวนตระกูลจ้าว แสงไฟจากโคมแดงนับร้อยส่องสว่างไสว ผ้าแพรพรรณสีมงคลประดับประดาอย่างวิจิตรตระกา

คลื่นพายุอารมณ์ค่อยๆ ถูกกดให้สงบลง ข้านั่งจิบชาเงียบๆ สาดสายตามองแขกที่มาร่วมงานทุกคนอย่างตั้งใจ ทว่าทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างขององค์ชายสี่ ข้าก็อดนึกถึงความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้ข้าจำได้ดีว่าหลังจากงานปักปิ่นนี้ไม่นาน องค์ชายกู้เหวินหลงก็เริ่มเข้าออกจวนตระกูลจ้าวบ่อยขึ้น เขาใช้ความอ่อนโยนและคารมคมคายเข้ามารุกรานหัวใจของข้าอย่างช้าๆ จนจ้าวข้าผู้โง่เขลาไร้เดียงสาหลงเชื่อว่าเขารักหมดหัวใจข้ายอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ ไม่ว่าจะเป็นความลับทางการค้าของตระกูล หรือแม้กระทั่งทรัพย์สมบัติส่วนตัว ทว่าแท้จริงแล้ว มันคือกับดักที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างแยบยล!ข้ายิ้มเยาะตัวเอง ชำเลืองมองเสี่ยวเหมยที่กำลังเดินกลับเข้ามาเล็กน้อย ก่อนจะวางแผนทำสิ่งใดข้าต้องอ่านเกมพวกมันให้ออกก่อน เสี่ยวเหมยเป็นเพียงหมากตัวเล็กๆ ในเกมอำนาจขององค์ชายสี่กู้เหวินหลง แต่ก็เป็นหมากที่สำคัญ ข้าจะต้องจัดการกับคนทรยศเช่นนางให้สมกับที่เคยไว้ใจ ข้ายิ้มให้กับแผนการที่ค่อยๆ ผุดขึ้นในหัวเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนดังสลับกับเสียงดนตรีบรรเลง ท่านพ่อจ้าวลี่เซิงและท่านแม่จ้าวเยว่หรูกำลังสนทนากับขุนนางผู้ใหญ่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พว

'แผนการของท่านก็ยังคงเดิมสินะ คิดจะใช้สถานการณ์นี้สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจจากท่านพ่อท่านแม่ เพื่อเปิดทางเข้ามาควบคุมตระกูลจ้าว... น่าเสียดายที่คราวนี้ท่านต้องผิดหวัง!'ข้าก้าวเท้าออกไปอย่างช้าๆ มุ่งหน้าไปยังจุดที่ซูเหยียนหมิงล้มลง ยามเห็นองครักษ์กำลังจะยกร่างเขาไป ข้าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง ทว่าแฝงความเด็ดขาดกดดัน"เดี๋ยว!"ทุกคนหันมามองข้าเป็นจุดเดียว ข้าในชุดงดงามสง่าเดินเข้าไปใกล้ซูเหยียนหมิง ย่อกายลงสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด"คุณหนูจ้าว" กู้เหวินหลงเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ"ตอนนี้ท่านซูอาการหนักนัก ให้ทหารพาไปพักระหว่างรอหมอเถิด"ข้าเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาขององค์ชายสี่"องค์ชายทรงเมตตา แต่ข้าคิดว่า... อาการของท่านลุงซูมิสู้ดีนัก กว่าจะถึงมือหมอ คงจะมิทันการแล้วกระมังเพคะ"ข้ากล่าวสุขุมพร้อมรอยยิ้มบางๆ มองหน้านิ่งค้างด้วยความประหลาดใจของอีกฝ่ายคำพูดนั้นดึงดูดความสนใจของคนทั้งงานให้หยุดชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนของข้า บัดนี้เต็มไปด้วยความมั่นใจอันเยือกเย็น จนกู้เหวินหลงเองยังรู้สึกหวาดหวั่นในชั่ววินาทีนั้น ภาพเหตุการณ์หนึ่งพลันฉายชัดขึ้นในห้วงความคิดของข้า ดุจภาพ

เมื่อควบคุมสถานการณ์ได้ ข้าก็ย่อกายลงข้างร่างของท่านซู กู้เหวินหลงพยายามเข้ามาขัดอีกครั้ง"คุณหนูจ้าว! เจ้าควรปล่อยให้คนของข้าพาเขาไปรักษา ก่อนจะสายเกินไป!"น้ำเสียงเขาฟังดูเอื้อเฟื้อยิ่งนัก แต่มีหรือข้าจะไม่รู้? เขายินดีให้ข้ายื้อตัวซูเหยียนหมิงไว้ เพราะหากคนตายคามือข้า ตระกูลจ้าวก็ยิ่งตกเป็นจำเลยสังคมเร็วยิ่งขึ้น!ข้าหันมองกู้เหวินหลงด้วยสายตาเย็นชา"อย่ากังวลไปเลยเพคะ ข้ารู้จักพิษชนิดนี้ดี"“ซีเอ๋อ... พ่อว่าให้หมอหลวงมาดูอาการเขาตามที่องค์ชายแนะนำเถิด”ท่านพ่อเอ่ยด้วยความเครียดกังวล หากพันธมิตรคนสำคัญเป็นอะไรไป ตระกูลจ้าวไม่อาจรับผิดชอบได้ไหวข้าเข้าใจความห่วงใยของท่านพ่อ แต่ข้าจะปล่อยให้คนดีๆ อย่างท่านลุงซูต้องตายไม่ได้!“ท่านพ่อ โปรดเชื่อใจซีเอ๋อสักครั้งนะเจ้าคะ”ข้าเอ่ยด้วยความมั่นใจ ตบหลังมือบิดามารดาเบาๆ ส่งผ่านสายตาเด็ดเดี่ยวท่านพ่อชะงักไป ทว่าท่านแม่กลับส่งสายตาบอกให้เขายอมเชื่อใจบุตรสาวข้ายิ้มขอบคุณท่านแม่ ก่อนจะปลดถุงหอมข้างเอว แล้วดึงเข็มเงินขนาดเล็กออกมาจำนวนหนึ่ง... ของสิ่งนี้ ข้าเตรียมติดตัวไว้เสมอตั้งแต่ชาติก่อนยามเป็นหัวหน้ามาเฟีย!ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนชีพจรของซู