All Chapters of บัลลังก์นางมาร: Chapter 11 - Chapter 20

ตำหนักองค์ชายสี่ กู้เหวินหลงภายในห้องหับอันมืดมิด มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ส่องลอดผ่านม่านโปร่งบาง กลิ่นกำยานจันทน์หอมไม่อาจกลบกลิ่นอายแห่งความเหี้ยมโหดที่อบอวลคละคลุ้ง อากาศเย็นยามค่ำคืนกลับแฝงไปด้วยความเร่าร้อนอันมืดดำของบุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานกับเสียงร้องไห้อย่างหวาดผวาในความมืด เสียงหนึ่งดุดันดั่งราชสีห์กำลังตะครุบเหยื่อ อีกเสียงหนึ่งแผ่วพร่าสั่นสะท้านด้วยความขลาดกลัว ร่างเล็กในพันธนาการมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่มองสิ่งชั่วร้ายประหนึ่งมองเห็นปีศาจในคราบเทพบุตร ในมือของเขากำแส้หนังไว้แน่น ก่อนจะลากไล้ปลายสายแส้ผ่านผิวเนื้อที่เคยผุดผาด บัดนี้ปรากฏรอยแดงช้ำพาดผ่านเป็นสาย“ข้าอยากได้เจ้า... หลิงซี”น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองด้วยความคลั่งไคล้ เขามองร่างของสาวใช้อุ่นเตียงตรงหน้า ทว่าในจินตนาการกลับฉายภาพสตรีอีกคนที่เขาเพิ่งได้พบในงานปักปิ่นแรงปรารถนาอันรุ่มร้อนใคร่อยากครอบครองสตรีที่เคยมองว่าจืดชือในงานเลี้ยงวันนั้น เขาได้เห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่ง ทั้งรูปโฉมงดงามเย้ายวนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดแพรพรรณ ทรวดทรงอวบอิ่มเต่งตึง และความสามารถอันเด็ดขาดที

“ภพที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่อาจจินตนาการได้เจ้าค่ะ” ข้าค่อยๆ เล่า“ที่นั่นมีโทรศัพท์ที่สื่อสารได้ข้ามแคว้น มีสิ่งที่เรียกว่ารถยนต์วิ่งเร็วราวลมพายุ มีความรู้ทางการแพทย์ที่บังคับให้ทุกคนต้องเรียนรู้ และลูกยังได้รับการถ่ายทอดศิลปะการป้องกันตัวกับศาสตร์การเอาตัวรอดอีกด้วยเจ้าค่ะ”ท่านทั้งสองฟังอย่างตั้งใจ มองแววตามุ่งมั่นจริงจังและผลงานที่ประจักษ์ในงานเลี้ยงวันนั้น ทำให้พวกท่านไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้“แล้ว... เจ้าต้องเผชิญอะไรมามากเพียงใดกัน ซีเอ๋อของแม่”จะเชื่อหรือไม่ข้าไม่รู้ ทว่าน้ำตาของท่านแม่ทำให้ข้ารู้ว่านางรู้สึกเช่นไร ท่านแม่ดึงข้าเข้าไปกอด ความอบอุ่นปกคลุมหัวใจข้าอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานแสนนาน ท่านพ่อลูบผมข้าเบาๆ ย้ำเตือนให้ข้ารู้ว่าไม่ว่าจะอย่างไรพวกท่านจะอยู่ตรงนี้เสมอ ข้ารู้สึกสะท้อนในอก แสบปลายจมูก น้ำตาไหลออกมาเงียบๆความรู้สึกเช่นนี้... ข้าจะปกป้องไว้ยิ่งชีวิต!ข้าปาดน้ำตาตัวเอง จับมือท่านแม่เบาๆ แม้ข้าจะมิอาจเล่าถึงภัยร้ายที่พบเจอมาทั้งสองภพชาติ ทว่าเวลานี้จะไม่มีผู้ใดมาแตะต้องคนตระกูลจ้าวได้อีก!“ลูกอยากให้ท่านพ่อท่านแม่วางใจ ลูกไม่ใช่จ้าวอู๋หลิงซีคน

“คุณหนู เปลี่ยนใจเถิดเจ้าค่ะ อยากไปที่ใด วันพรุ่งค่อยไปก็ได้นี่เจ้าคะ”ข้าก้าวออกจากเรือนขายังไม่พ้นธรณีประตู เสี่ยวฮวายังไม่วายเข้ามาจับแขนเสื้อข้าไว้ส่ายหน้าไปมาอ้อนวอนอย่างน่าสงสารทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่น่าพรั่นพรึงของข้า นางก็รีบปล่อยแขนเสื้อออกราวกับมันเป็นเผือกไฟที่กำลังร้อนลวกมือข้าเดาได้ว่า นางคงยืนอยู่ที่เดิมอีกนานกับอาการช็อกที่ปรากฏบนใบหน้าเมื่อครู่‘เจ้าต้องชินกับตัวตนใหม่ของข้าให้ไวนะเสี่ยวฮวา’ข้าหยิบแส้ชนิดพิเศษที่สั่งทำขึ้นมาโดยเฉพาะ มันเป็นทั้งอาวุธและอุปกรณ์ปีนป่ายได้ดีทีเดียว ข้าใช้มันโรยตัวจากหลังคาเรือนหนึ่งไปยังอีกเรือนหนึ่งอย่างคล่องแคล่ววิชาตัวเบาอันเป็นหนึ่งในวิชานินจาที่เคยฝึกฝนในชาติก่อนยังคงใช้การได้ดี และมันติดตามมาในชาตินี้ด้วย แม้ว่าร่างกายนี้จะยังคล่องแคล่วไม่ได้ดั่งใจนัก แต่เท่านี้ก็นับว่าเหลือเฟือสำหรับการท่องราตรีนี้..ข้าโรยตัวมาหยุดลงบนหลังคาตรงห้องขององค์ชายสี่อย่างแผ่วเบา ค่อย ๆ แงะกระเบื้องออกหนึ่งแผ่นแล้วแนบหน้าลงไปมอง เห็นฉากรักอันเร่าร้อนวิปริตขององค์ชายสี่กับเสี่ยวเหมย ข้าหน้าร้อนผ่าวด้วยความอายไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าบทรักของทั้งสองจะผิด

ข้ายืนกลางศพพวกมัน มองคราบโลหิตที่เปรอะเปื้อนเต็มพื้นด้วยสายตานิ่งสงบ แววตาเย็นชาสะท้อนแสงจันทร์ราวมัจจุราชที่เพิ่งลงทัณฑ์วิญญาณร้าย ความแค้นที่สะสมอยู่ในใจได้ปลดปล่อยออกมาบ้าง ‘สะใจยิ่งนัก!! ยังหรอก! นี่แค่ระบายอารมณ์เท่านั้น!’ข้าหันไปมองบุรุษหน้ากากเงินที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง สบตากันโดยไม่มีความหวาดหวั่นเกรง หึ... เห็นแล้วอย่างไรให้เขารู้ซะบ้างว่าข้ามิได้ไร้ฝีมืออย่ามาดูถูกกัน‘เขาไม่ตกใจ เหมือนจะพึงใจที่เห็นความโหดเหี้ยมของข้า.. เช่นนั้นหรือ?!’ "ลุกขึ้น"ข้าเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนักแต่คงกดดันพอที่ทำให้เด็กสาวตรงหน้าตัวสั่น"หากเจ้ายังเอาแต่คุกเข่าอ้อนวอนก้มหัวให้แก่โชคชะตาเช่นนี้ ต่อให้ข้าเข่นฆ่าคนโฉดชั่วจนหมดสิ้นเมืองเพื่อช่วยเจ้า ท้ายที่สุด... เจ้าก็ยังถูกผู้อื่นเหยียบย่ำจนจมดินอยู่ดี"นางลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล น้ำตาไหลนองหน้า หากสัจธรรมอันโหดร้ายที่ได้รับในคืนนี้มิสามารถทำให้นางเข้มแข็งได้ นั้นก็ล้วนแล้วแต่นางเถอะเด็กสาวมองหน้าข้าในแววตาปรากฏประกายแสงบางอย่างแห่งการดิ้นรนต่อสู้... นั่นเป็นปฏิกิริยาที่ทำให้ยากูซ่าสาวอย่างข้ารู้สึกพอใจขึ้นมานิดหนึ่งข้าโยนเสื้อคลุมผ้าไหมสีเข้มคลุ

เช้าวันถัดมา...เสียงตะโกนโหวกเหวกด้วยความตื่นตระหนกตกใจของนางกำนันปลุกคนทั้งตำหนักให้ตื่นก่อนเวลา"เร็วเข้า! รีบไปตามท่านหมอ! ไปตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!"นางกำนันประจำตัวผู้มีหน้าที่เข้ามารับใช้ปรนนิบัติยามเช้าเห็นภาพอุจาดตาก่อนใครเพื่อน นางต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายและตกใจแทบสิ้นสติ คำกล่าวของนางกำนันคนก่อนเป็นเรื่องจริง ความวิปลาสขององชายสี่ที่เก็บซ่อนไว้เป็นเรื่องจริงกู้เหวินหลง และ เสี่ยวเหมยนอนทอดกายหมดสติสมประดาอยู่บนเตียงกว้าง อาภรณ์หรูหราฉีกขาดรุ่งริ่งหลุดลุ่ย สภาพร่างกายโชกไปด้วยเหงื่อไคลและสิ่งสกปรกที่บ่งบอกถึงค่ำคืนอัน "เกินพอดี" อย่างไม่อาจปิดบังตบตาผู้ใดได้เลยไร้บาดแผลฉกรรจ์ ไม่มีการตรวจพบพิษร้ายแรงใดตกค้างในกาย ทว่ากลับมีเพียงร่องรอยของการสมสู่และกามราคะที่รุนแรงเกินขีดจำกัดจนเกือบจะคร่าชีวิตคนทั้งสองให้แดดิ้นท่านหมอหลวงผู้เฒ่าที่ถูกรีบร้อนเรียกตัวมารักษาถึงกับหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เพียงแค่ปลายนิ้วเหี่ยวย่นแตะตรวจชีพจรขององค์ชายสี่เไม่กี่อึดใจ สีหน้าท่าทางของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและหวาดหวั่นต่อชะตาของตน