Todos los capítulos de บัลลังก์นางมาร: Capítulo 11 - Capítulo 14

ตำหนักองค์ชายสี่ กู้เหวินหลงภายในห้องหับอันมืดมิด มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่ส่องลอดผ่านม่านโปร่งบาง กลิ่นกำยานจันทน์หอมไม่อาจกลบกลิ่นอายแห่งความเหี้ยมโหดที่อบอวลคละคลุ้ง อากาศเย็นยามค่ำคืนกลับแฝงไปด้วยความเร่าร้อนอันมืดดำของบุรุษผู้เป็นเจ้าของตำหนักเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังประสานกับเสียงร้องไห้อย่างหวาดผวาในความมืด เสียงหนึ่งดุดันดั่งราชสีห์กำลังตะครุบเหยื่อ อีกเสียงหนึ่งแผ่วพร่าสั่นสะท้านด้วยความขลาดกลัว ร่างเล็กในพันธนาการมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่มองสิ่งชั่วร้ายประหนึ่งมองเห็นปีศาจในคราบเทพบุตร ในมือของเขากำแส้หนังไว้แน่น ก่อนจะลากไล้ปลายสายแส้ผ่านผิวเนื้อที่เคยผุดผาด บัดนี้ปรากฏรอยแดงช้ำพาดผ่านเป็นสาย“ข้าอยากได้เจ้า... หลิงซี”น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองด้วยความคลั่งไคล้ เขามองร่างของสาวใช้อุ่นเตียงตรงหน้า ทว่าในจินตนาการกลับฉายภาพสตรีอีกคนที่เขาเพิ่งได้พบในงานปักปิ่นแรงปรารถนาอันรุ่มร้อนใคร่อยากครอบครองสตรีที่เคยมองว่าจืดชือในงานเลี้ยงวันนั้น เขาได้เห็นความเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่ง ทั้งรูปโฉมงดงามเย้ายวนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดแพรพรรณ ทรวดทรงอวบอิ่มเต่งตึง และความสามารถอันเด็ดขาดที

“ภพที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่อาจจินตนาการได้เจ้าค่ะ” ข้าค่อยๆ เล่า“ที่นั่นมีโทรศัพท์ที่สื่อสารได้ข้ามแคว้น มีสิ่งที่เรียกว่ารถยนต์วิ่งเร็วราวลมพายุ มีความรู้ทางการแพทย์ที่บังคับให้ทุกคนต้องเรียนรู้ และลูกยังได้รับการถ่ายทอดศิลปะการป้องกันตัวกับศาสตร์การเอาตัวรอดอีกด้วยเจ้าค่ะ”ท่านทั้งสองฟังอย่างตั้งใจ มองแววตามุ่งมั่นจริงจังและผลงานที่ประจักษ์ในงานเลี้ยงวันนั้น ทำให้พวกท่านไม่อาจปฏิเสธความจริงข้อนี้ได้“แล้ว... เจ้าต้องเผชิญอะไรมามากเพียงใดกัน ซีเอ๋อของแม่”จะเชื่อหรือไม่ข้าไม่รู้ ทว่าน้ำตาของท่านแม่ทำให้ข้ารู้ว่านางรู้สึกเช่นไร ท่านแม่ดึงข้าเข้าไปกอด ความอบอุ่นปกคลุมหัวใจข้าอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนานแสนนาน ท่านพ่อลูบผมข้าเบาๆ ย้ำเตือนให้ข้ารู้ว่าไม่ว่าจะอย่างไรพวกท่านจะอยู่ตรงนี้เสมอ ข้ารู้สึกสะท้อนในอก แสบปลายจมูก น้ำตา