All Chapters of คลื่นสมุทร เหนือฟ้า | Sky Meets Sea: Chapter 21 - Chapter 30

แสงของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้ เหนือฟ้าขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงคลื่นทะเล ซัดสาดกระทบฝั่งอย่างเป็นจังหวะนี่นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา... ที่เขาได้มีโอกาสนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน ปราศจากฝันร้ายอัน ปราศจากความวิตกกังวล และไม่มีการสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอีกต่อไป เพราะเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา หลังจากเอ่ยปากเปิดอกเคลียร์ใจกันจนดึกดื่น เขากับคลื่นสมุทรก็พากันนั่งห้อยขาเฝ้ามองดวงดาวนับล้านดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ตรงปลายสะพานไม้... เหมือนกับค่ำคืนแรกที่เรื่องราวทุกอย่างได้เริ่มต้นขึ้นทว่าสิ่งที่แตกต่างออกไปในครั้งนี้... คือความสัมพันธ์ของพวกเขามันไม่ได้หลงเหลือความสับสน คลุมเครือ อีกต่อไปแล้วเหนือฟ้าสาวเท้าก้าวเดินออกมาจากบ้านพักไม้หลังย่อม ก่อนจะพบร่างสูงใหญ่ของคลื่นสมุทรกำลังนั่งก้มหน้าก้มตา ซ่อมแซมคันเบ็ดเก่า ๆ อยู่ใต้ร่มเงาของต้นมะพร้าวริมหาด บรรยากาศรอบตัวมันดูเรียบง่ายธรรมดา ราวกับเป็นเช้าวันธรรมดาวันหนึ่งในชีวิต... ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่แปรเปลี่ยนชัดเจนขึ้นกว่าเดิม"ตื่นนอนแล้วเหรอ เหนือฟ้า" คลื่นสมุทรเงยหน้าขึ้นมาจ

กระแสข่าวลือเรื่องความรักภายในรีสอร์ตแผ่กระจายไปรวดเร็วยิ่งกว่าสัญญาณไวไฟความเร็วสูงของโรงแรมเสียอีก...ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งค่อนวัน พนักงานแทบจะค่อนรีสอร์ตต่างก็รับรู้เรื่องราวสุดแซ่บกันอย่างทั่วถึง ว่าคุณภาคิน ทายาทเครือโรงแรมยักษ์ใหญ่ เอ่ยปากชวนคุณน่านน้ำ หัวหน้าแผนก Guest Experience ออกไปนั่งดื่มกาแฟด้วยกัน... แบบต่อหน้าต่อตาคุณสิงหา และช็อตเด็ดที่ทำเอาทุกคนตาโตก็คือการที่คุณสิงหาตกใจจนทำช้อนร่วงหล่นกระแทกพื้น"ฉันว่างานนี้คุณสิงหาหึงชัวร์" "หึงมากกกก! แกไม่เห็นเหรอ หึงจนหน้าเขียวหน้ามืดไปหมดแล้ว" "แต่คุณภาคินเขารุกแรงจริง ๆ นะแก เคมีดีเว่อร์!"กลุ่มพนักงานต้อนรับส่วนหน้ากำลังพากันจับกลุ่ม วิเคราะห์สถานการณ์อย่างจริงจังราวกับเป็นนักสืบมืออาชีพ... ตัดภาพมาทางด้านของน่านน้ำ ที่ในเวลานี้กำลังรู้สึกปวดขมับจนอยากจะยื่นใบลาออก ขอย้ายไปประจำการอยู่สาขาอื่นให้รู้แล้วรู้รอดช่วงบ่ายของวันเดียวกันนั้นเอง...น่านน้ำกำลังเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบสุดท้ายภายใน ห้องรับรองสุดหรู ทว่าในจังหวะนั้น เสียงเคาะบานประตูก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมาก๊อก... ก๊อก..."เข้ามาได้เลยครับ" น่านน้ำเอ่ยอนุญาตโดยไม่

สิงหากำลังหงุดหงิด... และเมื่อไหร่ก็ตามที่ผู้ชายคนนี้เกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมา คนรอบข้างมักจะรับรู้ได้ในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาเดาเพราะตามปกติแล้ว สิงหาคือนักธุรกิจหนุ่มที่มักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ตลอดเวลา ทว่าในเวลานี้ เขากลับกำลังนั่งกอดอกแน่น จ้องมองสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาเขม็งดุดัน... ราวกับพร้อมที่จะเข้าไปขย้ำกินหัวอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อและคนที่กำลังตกเป็นเป้าสายตาพิฆาตนั้นก็คือ... ภาคินส่วนคนที่นั่งคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างศึกสายตาครั้งนี้ และกำลังรู้สึกอยากจะหายตัวไปจากโลกใบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด... ก็คือน่านน้ำ"ผมถามนายตรง ๆ เลยนะ..." สิงหาเปิดประเด็นขึ้นเสียงเรียบ ทว่าซ่อนกระแสความกดดันเอาไว้เด่นชัด "นายกำลังคิดจะจีบน่านน้ำใช่ไหม?"ภาคินไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อน เขาจัดแจงยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างเชี่ยวชาญและใจเย็น "แล้วถ้าผมบอกว่า... ใช่ล่ะครับ?""เราคงมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวแน่" สิงหาเค้นเสียงรอดไรฟันน่านน้ำที่นั่งฟังอยู่ถึงกับต้องยกมือขึ้นกุมขมับทันควัน "เอ่อ... ผมยังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้นะครับพวกคุณ"ทว่า... ไม่มีใครยอมหันมาฟังเสียงทักท้วงของเขาเลยสักคนเดียว"โธ่... นายเองก็น่า

สิงหาผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน... อย่างน้อยที่สุดเขาก็เคยปักใจเชื่อมั่นในตัวเองแบบนั้นมาตลอดตั้งแต่จำความได้ ท่ามกลางสมรภูมิธุรกิจอันเชี่ยวกราด เขาเคยเผชิญหน้ากับนักธุรกิจระดับแถวหน้าของประเทศ เจรจาต่อรองกับกลุ่มนักลงทุนระดับโลก หรือแม้กระทั่งฟาดฟันกับคู่แข่งที่พร้อมจะหักเหลี่ยมเฉือนคมกันทุกวินาทีมานับครั้งไม่ถ้วน ทว่าบุคคลเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่สามารถทำให้ไอ้เสือ อย่างเขารู้สึกปวดประสาทและตึงเครียดได้มากที่สุด... กลับเป็นคนในครอบครัวนั่นก็คือ... พ่อของเขาเอง"เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะคะ?" น่านน้ำเอ่ยถามซ้ำพลางกะพริบตาปริบ ๆสิงหานั่งหมดสภาพ กุมขมับแน่นอยู่บนโซฟาตัวยาวภายในห้องรับรอง "ผมบอกว่า... คุณพ่อของผมกำลังจะเดินทางมาที่นี่ครับ""แล้วยังไงต่อครับ?" น่านน้ำยังคงไม่เข้าใจท่าทีตื่นตระหนกนั้น"แล้วยังไงต่อน่ะเหรอ..." สิงหาเงยหน้าขึ้นมามองร่างโปร่งตาปรอย"น่านน้ำ... คุณยังไม่รู้จักอิทธิฤทธิ์ของคุณพ่อผมดีพอน่ะสิ""ท่านน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอครับคุณสิงหา?"ภาคินที่นั่งไขว่ห้างละเลียดจิบกาแฟอยู่ข้าง ๆ รีบพยักหน้ารับสมทบในทันควัน "อันนี้ฉันขอเอาหัวเป็นประกันเลยน่านน้ำ... จริงแท้แน่นอนท

หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ หลังจากผ่านพ้นศึกเจรจาในห้องประชุมผู้ถือหุ้นที่กรุงเทพฯ... ดูเหมือนว่ากราฟชีวิตของคลื่นสมุทรจะเริ่มห่างไกลจากคำว่า ‘สนุก’ ออกไปทุกทีนั่นก็เพราะว่า ในโลกของความเป็นจริง... การก้มหน้าก้มตาทำงานเพื่อ ‘พิสูจน์ตัวเอง’ กับการโดนจงใจจับผิดอย่างมีอคติ มันเป็นคนละเรื่องกันอย่างสิ้นเชิง และในเวลานี้ ชายหนุ่มในคราบนักบริหารฝึกหัดกำลังเผชิญหน้ากับ ทั้งสองสิ่งนี้พร้อม ๆ กันในเวลาเดียวกัน"งบประมาณในส่วนของการจัดซื้ออุปกรณ์เซฟตี้ชุดนี้... ไม่ผ่านครับ"ปัง! แฟ้มเอกสารปกแข็งถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะประชุมสี่เหลี่ยม อย่างแรงด้วยฝีมือของ ธาม รองผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการ เจ้าตัวยังคงรักษาใบหน้านิ่งเฉยทว่าแววตาฉายกระแสความตึง เครียดชัดเจน"ขอทราบเหตุผลหน่อยครับคุณธาม" คลื่นสมุทรเอ่ยถามเสียงนุ่ม ท่าทียังคงนิ่งสงบ"ตัวเลขงบประมาณที่ตั้งมามันลอยเกินไป ไม่มีข้อมูลเชิงสถิติหรือซัพพลายเออร์รองรับที่เพียงพอครับ""แต่ในภาคผนวกหน้าสุดท้าย ผมแนบใบเสนอราคาเปรียบเทียบจากสามบริษัทท้องถิ่นไปให้ ครบถ้วนแล้วนะครับ""ผมตรวจดูแล้ว... และคิดว่ามันยังดีไม่พอ" ธามสวนกลับทันควันโดยไม่เสียเวลาคิดบรรยากาศภายในห้อง