MasukShare
อย่าเกรงกลัว
Tanggal publikasi:
2026-07-25 09:13:02เสียงเอะอะโวยวายแต่เช้าตรู่บ่งบอกว่าตอนนี้ในจวนหยางอ๋องวุ่นวายแค่ไหน แต่คนที่ร่างกายอ่อนแอแทบไม่อยากเปิดเปลือกตา!!
ตึก ตึก ตึก “พระชายา แย่แล้ว!! คนของฝ่าบาทนำกำลังพลมายึดเวรคืนทรัพย์ ตอนนี้ท่านอ๋อง…เอ่อ กำลังถูกคุมตัวเอาไว้!!“ ”แล้วยังไงต่อหล่ะ“ ตื่นมาก็มีเรื่องเลย คนที่ยังจับต้นชนปลายไปถูกถอนหายใจเหนื่อย ”อะ เอ่อ พวกเราเพียงแต่อยากให้พระชายากลับไปตระกูลเก่าและตัดขาดความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับหยางอ๋องเจ้าค่ะ!!“ นางเค้นยิ้มประมวลความรู้สึกทุกอย่างก่อนมองคนสนิทของแม่สามีนิ่งๆ “เจ้าเห็นข้าเป็นคนเช่นไร? ข้าเป็นคุณหนูที่ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่บนหอคอย จนไม่อาจผ่านความทุกข์ยากได้งั้นหรือ” สาวใช้ส่ายหน้าน้ำตาปริ่มจะไหล ข่าวลือเรื่องบุตรสาวคนโตของท่านโหวสกุลมู่มีมายาวนานใครบ้างไม่รู้ว่าบุตรตรีผู้นี้ถูกแม่เลี้ยงกลั่นแกล้งมานับไม่ถ้วน!! “ไปบอกแม่สามี และสามีของข้า วางใจเราจะไปอย่างมีศักดิ์ศรี และเราจะกลับมาอย่างสมเกียรติ อย่าได้…เกรงกลัวต่อความดี!!” เพียงเท่านั้นสาวใช้เหมือนมีพลังฮึกเหิม “ให้ข้าช่วยท่านเปลี่ยนชุดเถอะเจ้าค่ะ” นางส่ายหน้า “ไปดูแลแม่สามีข้าให้ดี อย่าให้ใครทำให้บาดเจ็บ” ทันทีที่สาวใช้หันหลังออกไปนางเปิดระบบดูพบว่ายามนี้หมดเวลาในการป้องกันจวนหยางอ๋องแล้ว “เอาไว้ข้าจะมาทบทวนระบบ ตอนนี้พื้นที่ในมิติยังเหลืออีกกว้าง ขอยาฟื้นฟูร่างกายให้ข้าที” แม้ระบบจะแจ้งเตือนให้นางแช่น้ำพุวิญญาณแต่มันไม่มีเวลาขนาดนั้น นางรับยาฟื้นฟูร่างกายมา1เม็ด ก่อนจะพบว่าร่างกายดีขึ้นแค่25%ของระดับป้องกัน จึงเรียกน้ำพุวิญญาณออกมา1แก้ว ดื่มมันลงไปทั้งที่ไม่แน่ใจว่ามันจะช่วยได้หรือไม่ “ดี!! ดีขึ้นมาหน่อย เปิดแผนที่เก็บสมบัติ อย่าให้ใครเอาของๆสามีข้าไปได้!!” คิดไม่ผิดที่ตัดสินใจดื่มน้ำพุ นางมีเรี่ยวแรงและรู้สึกว่าร่างกายคล่องตัวขึ้น เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมองดูแผนที่รีบอาศัยความวุ่นวายที่คนในจวนกำลังวิ่งวุ่น เมื่อรู้ว่าคนของทางการกำลังจะมาถึงอย่างเร่งรีบ นางอาศัยจังหว่ะชุลมุลลัดเลาะไปตามทางด้วยความสนุกสนาน คล้ายกับกำลังเล่นเกมส์เก็บของ ”เริ่มที่ห้องการคลัง“ นางตรงเข้าไปพบสมุหบัญชีกำลังรุกรี้รุกรนเตรียมเอกสาร ”ท่านอา“ นางเรียกด้วยคำยกย่องจนชายสูงวัยหันมามองอย่างตกใจ “พระชายา!!“ ”หากอยากรอด ควรเอาของกินไปติดตัวไว้ ต้องถูกเนรเทศเหมือนกัน เดินทางไกลโข ไปเอาของกินไปซ่อนในถุงผ้าข้างกำแพงข้าเตรียมไว้ให้แล้ว“ ท่าทางลังเลนั้นนางไม่สนแบบมือขอกุญแจทันที ”อย่างไรก็ต้องถูกริบสมบัติ ไม่สู้ข้าควรหาของมีค่าติดตัวไปช่วยทุกคนหรือ” นางเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นเขากำกุญแจแน่น ก่อนจะถอนหายใจและหรี่ตามอง “ข้าจะปล่อยท่านให้อดตายไปสะ!! อย่างไรจะไม่สนใจท่านแน่นอน!!” ดวงตาน่ากลัวนั่นทำเขารีบยื่นกุญแจให้ “รีบไปจัดการของสำคัญของตนเอง ไป!!” เมื่อได้กุญแจมานางรีบเปิดและเดินซอยเท้าเร็วๆลงไปทางที่เชื่อมต่อไปห้องใต้ดิน มองดูสมบัติมากมายอย่างหมายมั่น “ตระกูลหยางหามาอย่างยากลำบากพวกเจ้าเป็นใครกันถึงอยากได้โดยไม่ชอบธรรม!!”
Bab terbaru
ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง END ประชากรแคว้นจี้โจว
“ข้าจะเอาน้ำเปล่าและเครื่องดื่มชูกำลังออกมาไว้บนเกวียนเปล่า ท่านทยอยไปขนนะเจ้าคะ” เพราะตอนนี้กำลังวุ่นวาย นางจึงกระซิบบอกเขาก่อนปีนขึ้นไปบนเกวียนที่เอาไปขนของและนำน้ำเปล่าขวดเล็ก เครื่องดื่มชูกำลัง โสม และกาแฟกระป๋องออกมานับแสนขวด ทหารที่ต่อแถวและได้รับของอย่างครบถ้วน มีใจหึกเหิมและมีแรงจัดการข้าศึก“ขอบใจสำหรับเสบียง” แม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจวเป็นคนนำกำลังทหารออกไปรบด้วยตนเองขี่ม้าเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ตงซื่อเฉิงจึงรีบยื่นดาบให้“ดาบนี้ทำมาจากแร่ชั้นดี ทนทานและแกร่งให้ท่านแม่ทัพไว้ปราบศัตรูขอรับ“ การมีอาวุธดีย่อมพาชัยชนะกลับมาโดยง่าย แต่หากจะให้เขาแจกให้ทุกคนเกรงว่าจะมีคนสงสัย”พวกท่านทั้งสองคนมีบุญคุณกับจี้โจวจริงๆ วันพรุ่งนี้ซางกุ่ยจะนำพวกท่านไปที่เรือนหลังใหม่“ นางและตงซื่อเฉิงก้มหัวลงไปเป็นการขอบคุณ”เอาชนะให้ได้นะเจ้าคะ ถือว่าข้าอวยพรในฐานะคนแคว้นจี้โจวคนนึง“ถานเตียนเถียนและตงซื่อเฉิงมองขบวนรถม้าที่ออกไปจนลับสายตา ในใจนางภาวนาให้ทุกแคว้นที่พักดีต่อองค์ชายรองได้รับชัยชนะ และแต่งตั้งองค์ชายขึ้นเป็นองค์รัชทายาท หากใต้หล้าได้คนที่มีใจคุณธรรมเป็นคนปกครองคงสงบร่มเย็นไม่น้อย“ไปพักเถอะ เจ้
ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง ข้าจะช่วยคนในกองทัพ
“เช่นนั้นควรทำอย่างไร” เขาไม่เคยเจอการทำศึกที่ฉลาดเช่นนี้ และไม่เคยเจอศึกที่พร้อมตลบหลังตลอดเวลาคล้ายคนคิดกลไกลไม่มีความเป็นบุรุษพอ นอกจากไม่เผชิญหน้ายังไม่มีสาร์นท้ารบ และยังฆ่าแกงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ข่มขวัญอีกต่างหาก“ซุ่มโจมตีขอรับ” “ซุ่มโจมตีงั้นหรือ ชายชาติทหารไม่ทำกัน” เขามีแต่สู้ซึ่งๆหน้าทั้งนั้น“แต่เพราะกลยุทธ์การรบที่เปลี่ยนไป ในเมื่อกบฏไม่เคยมองที่กติกา เหตุใดเราต้องทำตามกติกาหรือเจ้าคะ การเสียกำลังพลโเดเปล่าประโยชน์เป็นเรื่องไม่สมควร” ถานเตียนเถียนที่รักความถูกต้อง แต่ครานี้นางยินดีผิดกติกานิดหน่อยในเมื่อคนเหล่านั้นไม่อยู่ในกติกาตั้งแต่ทีแรก“ที่สำคัญ ทั้งสี่แคว้นจะส่งกำลังพลมากมายไปช่วยวังหลวง แล้วปล่อยให้ชาวบ้านผจญกับความหวาดกลัวหรือเจ้าคะ” สิ่งที่นางพูดล้วนอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ตลอดเวลาที่หนีภัยสงคราม เห็นคนเจ็บคนตายจำนวนมาก เท่านั้นยังไม่พอคนโดนปล้นก็มีไม่น้อย หากปล่อยผ่านเรื่องนี้ทั้งที่ช่วยได้ นางและเขาคงไม่ใช่มนุษย์แล้วกระมัง“เอาตามท่านสองคนว่า เรามาวางแผนกันเถอะ” ในเมื่อองค์ชายรองเชื่อใจทั้งคู่ เขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่จะเชื่อบ้างมิได้หรือ“ข้าศึกพวกนั้นเดินทางผ่าน
ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง ข้อแลกเปลี่ยนที่ยิ่งใหญ่คือการแก้แค้น
“เย็นนี้ข้าจะพาทุกคนมากินอาหารที่ภัตตาคาร ตอนนี้พวกเรากลับไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า” นางบอกทุกคนเมื่อเห็นภัตตาคารอาหารจีนร้านใหญ่อยู่ตรงหน้า นางเองก็อยากลองชิมเช่นกัน“จะไม่สิ้นเปลืองไปหรือเตี้ยนเตี้ยน” เป็นอาสามของนางก็ขมวดคิ้วอย่างคิดไม่ตก“ตราบใดที่มีข้า ทุกคนจะไม่อดตาย เราเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เมื่อได้ที่นอนดีๆ อาหารก็ต้องดีด้วยเจ้าค่ะ เตรียมเกลือของท่านอาให้พร้อม ข้าคิดว่า ข้ากำลังจะเจอขุมทรัพย์ที่เราจะหาเงินไปตั้งหลักได้แล้วเจ้าค่ะ” สายตาหวานมองไปยังหอโอสถชื่อเดียวกับเมืองจง นางมั่นใจว่าคนที่หนีภัยสงครามมาต้องมีครอบครัวอยู่ที่นี่แน่นอน หากนางขายสมุนไพรอีกเขาผู้นั้นย่อมรู้ว่านางโกหกว่ามีสมุนไพรเพียงเท่านั้น แต่หากนางขายเกลือและบอกว่านางนั้นผลิตเกลือเป็นนางจะได้ลูกค้าในระยะยาว“ขอประทานอภัยแม่นางถาน ข้าเป็นคนขอท่านแม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจว เพราะจดหมายฉบับนั้นที่องค์ชายรองฝากมา ท่านแม่ทัพจึงอยากพบท่าน!!“ นางกับตงซื่อเฉิงลอบมองหน้ากันอย่างหนักใจ ป่านนี้ความลับที่นางมียาวิเศษคงรั่วไหล“หากจะเอาหลานสาวข้าไปพวกข้าก็จะไปด้วย ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน” อาสามที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในนี้เอ่ยขึ้นเสียงดังฟ
ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง ตราบใดที่มีข้าทุกคนไม่อดตาย
“อาสามเจ้าพูดเกินไป อ่อ เตี้ยนเตี้ยน เรื่องที่พวกอาจะกลับไปเป็นนายอำเภอคงพับไว้แล้วหล่ะ อาสะใภ้กับอาสามปรึกษากันว่า จะกลับไปทำสวนที่หารตง หากภัยสงครามสงบ ไม่อยากรบกวนเจ้ากับบ้านสามีนัก” สิ่งที่ได้ยินอาสะใภ้พูดมาทำนางรีบละมือจากการเก็บข้าวของ”ไม่ลำบากเลยสักนิด ท่านอาสะใภ้บอกข้าว่าจะเปิดหอโอสถด้วยกันหนิเจ้าคะ!!“ นางหันไปพูดคุยกับอาสะใภ้อย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจ“ข้ากับอาสามเจ้ากลัวจะเป็นภาระ เราสองคนไม่มีทรัพย์สินใดติดตัวมา เจ้าอาจจะเหนื่อยที่ต้องพยุงข้าสองคนเดินไปด้วยกัน” ตอนมารับหลานชายพวกนางนำทรัพย์ติดตัวมาเพียงเล็กน้อย เพราะตั้งใจว่าขะรีบไปรีบกลับมาดูแลลูกบ้าน ไม่ทันคิดว่าจะเจอข้าศึกเข้า“เรื่องนั้นท่านอาอย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ จำได้หรือไม่ที่ข้ามอบเกลือแก่ท่านอาเอาไว้ นั่นจะเป็นทุนรอนไว้สร้างตัวได้แน่นอน” เมื่อถานเตียนเถียนพูดถึงเกลือ นางก็นึกขึ้นได้ รีบเอาห่อผ้ามาแกะและพบว่ามันยังอยู่ดี“ข้าลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!! ขอบใจมากนะเตี้ยนเตี้ยน” นางน้ำตาปริ่มจะไหล จากชีวิตที่สิ้นหวังบัดนี้เหมือนมีแสงสว่าง รวบตัวหลานสาวสามีมากอดแนบอก ตลอดทางที่มาเป็นถานเตียนเถ
ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง แคว้นจี้โจว
ยามเหมาเช้านี้เมื่อทุกคนได้พักกันอย่างเต็มอิ่ม ช่วยกันจัดการข้าวของจนเรียบร้อยพร้อมออกเดินทางไปที่แห่งใหม่ที่นางตั้งใจว่า อยากจะไปถึงให้เร็วที่สุดเพื่อเดินทางไปต่อที่ภูเขาหนาน“สิ่งของพวกนี้ล้วนมีประโยชน์กับองค์ชาย ในนี้มียาและอาหาร เผื่อพวกท่านต้องรีบกลับวังหลวงในเร็ววัน” นางนำกระเป๋าผ้าที่ใส่ทั้งยา น้ำพุวิญญาน แผนที่ที่นางคัดลอกอย่างละเอียด และที่สำคัญคืออาหารมาให้ทหารที่เฝ้าหน้ากระโจม“ช้าก่อนแม่นาง” ทหารคนเมื่อวานที่เอามีดจ่อคอตงซื่อเฉิงเรียกทั้งคู่เอาไว้ ก่อนมอบหยกและกระดาษอีกใบให้“ที่แคว้นจี้โจวปกครองโดยอ๋องอวิ๋นรุย การจะขอผ่านทางนั้นยากพอควรเพราะพวกเขาจะระแวงว่าพวกท่านคือใส้ศึก องค์ชายฝากสิ่งนี้ให้เมื่อถึงประตูแคว้นจงหาวิธีมอบให้ทหาร แจ้งว่ามาขอพบแม่ทัพฮ่าวอี้ พวกเจ้าจะได้พักในที่ดีๆ” นางยินดีรับมาก่อนค้อมหัวขอบคุณ“ขอบใจท่านมาก เดินทางกลับวังหลวงดีๆหล่ะ แผนที่ๆข้าให้ พวกท่านจะได้เดินกลับทางที่ปลอดภัย และยังได้รู้เส้นทางของข้าศึกด้วย ข้าขอให้ท่านชนะศึก” ตงซื่อเฉิงที่ยืนเงียบอยู่นาน จับดาบเนื้อดีที่อยู่ด้านหลัง5อันมามอบให้พวกเขา“ดาบนี้มีน้ำหนักเบา พวกท่านฝึกใช้ให้เข้ามือ มันค
ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง แผนที่พิเศษ
“หลักฐานอย่างอื่นหล่ะ” ตงซื่อเฉิงเปิดบาดแผลบนร่างกายที่มีทั้งเก่าและใหม่ให้พระองค์ดู ก่อนจะมอบตราสัญลักษณ์ของนักฆ่าหรือเหล่าทหารของหนิงสุ่ยกวงให้พระองค์ เวลาที่มีการทำร้ายเขาสิ่งนึงที่เขาจะคว้ามาไว้เป็นหลักฐานคือตราสัญลักษณ์พวกนี้“ทุกครั้งที่เจอข้าที่อารามในภูเขาหนาม คมดาบนับ10พุ่งตรงมาอย่างไม่ไว้ชีวิต สั่งทุกคนที่พบเจอข้า…ทำร้ายข้าได้ตามอำเภอใจ ทั้งๆที่มารดาข้าออกบวชเพื่อขอให้เขาไว้ชีวิตข้า คนชั่วช้าก็ยังเมินเฉย ” เขาวางจดหมายลับที่ป้าเขาเก็บงำมาเนิ่นนานให้องค์ชายได้ดู จดหมายนั้นเป็นจดหมายปิดผนึก สั่งนักฆ่าทั่วสารทิศให้ฆ่าล้างโคตรไม่เว้นแม้แต่ป้าเขาที่เป็นฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพตงหวังฉี….ชายผู้นั้นเป็นซาตานในคราบเทพบุตรชัดๆ” พวกเจ้ามีหมึกและกระดาษหรือไม่“ ถานเตียนเถียนรีบพยักหน้าก่อนวิ่งออกไปนำกระดาษและหมึกเข้ามาให้องค์รัชชาย เขาตวัดไปพู่กันอยู่สองสามทีก่อนมอบให้องครักษ์” ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ม้าเร็วของเราเอาไปมอบให้เสด็จพ่อ แจ้งแก่เสด็จพ่อว่าคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงโดยการหลอกใช้อาหญิงเป็นเครื่องมือ อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏอีกด้วยและชายผู้นั้นคือ หนิงสุ่ยกวง กักตัวเข้าไว้ในคุกหลวง ข้าจะกลับไ
