All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Chapter 31 - Chapter 40

นางดึงมือเขามาจับ แต่อี้เฉินกลับใช้มืออีกข้างดึงนางเข้ามาใกล้“เจ้าต้องการสิ่งใด หากเป็นเรื่องที่บิดาข้าทำสนธิสัญญาเรื่องการปกครองหลังช่วยรวมแผ่นดิน สัญญานั่นอยู่กับฝ่าบาท” ดวงตากลมโตเบิกกว้างสั่นระริกด้วยความดีใจ“ท่านจำได้หรือไม่ ว่าสัญญาฉบับนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร” ยังไม่ทันที่นางจะค้นความจำของเขาก็ต้องมาสนใจเรื่องนี้ก่อน“อืม ข้าเป็นคนส่งให้พระพันปีเอง ตอนที่กลับมาบ้านเดิมของแม่ข้าใหม่ๆ” นางรีบวิ่งไปห้องทำงานและกลับมาพร้อมกระดาษกับหมึก“ท่านวาดมันที และอีกอย่างข้าอยากรู้ว่ามันอยู่ที่ตำหนักไหน ท่านเขียนมันลงไปในนี้ทั้งหมด ข้าเยี่ยนฟางคนนี้จะพาท่านกลับมาในฐานะประมุขของซีเจียง!!““ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปวังหลวงลำพัง” เขาดึงมือนางให้เข้ามาใกล้ แรงบุรุษทำสตรีตัวเล็กกว่าล้มหน้าคะมำลงไปบนอกเขาทันที แต่มือหนากลับไม่ยอมปล่อยกอดรัดนางเอาไว้เสียแน่น”อุ้ย!!“ คนที่ซุกหายเข้าไปในอกเขาแหงนหน้าขึ้นมามองเขาตาแป๋ว”ข้ามีวิธีหน่า ไม่ต้องไปเองให้เจ็บตัว อี้เฉินท่านหน่ะมีกองกำลังมากกว่านี้ใช่หรือไม่“ ในขณะที่นางคิดแต่หาวิธีจะช่วยเขา พร้อมทั้งดูแลชาวหูเป่ย วันๆนางวิ่งไปทางนั้นทีทางนี้ทีจนเขานึกเอ็นดู จึ

มือเล็กยกขึ้นมาจับลงบนหน้ากากที่เขายังสวมตลอดเวลาแผ่วเบา“เจ็บหรือไม่” เขาส่ายหน้าก่อนจะดึงมือนางมาจูบ“เจ้ารักษาข้าจนเกือบหาย” “ข้าอยากเห็นใบหน้าของท่าน เราไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังกันมิใช่หรือเจ้าคะ” นิ้วแกร่งของอี้เฉินเอื้อมไปดึงเชื่อกที่มัดอยู่ด้านหลังจนหลุด มืออีกข้างดึงหน้ากากออกเผยให้เห็นผ้าบางๆสีขาวที่นางทำให้ปิดบริเวณแผลอยู่“เจ้าไม่รังเกียจหรือ ตอนนี้ร่างกายฝั่งซ้ายข้ายังคง…คล้ายคนพิการ”พรึบ นางดันไหล่เขาให้ลงไปนอน ส่วนตัวนางนั้นขึ้นไปนั่งทับ มือเล็กๆดึงเชื่อกที่มัดชุดของตัวเองเอาไว้ออก ด่านแรกคือเสื้อคลุมชั้นนอกที่นางโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี ตามมาด้วยชุดคลุมชั้นรอง และสุดท้ายผ้าฝ้ายที่ปกปิดหน้าอกอวบพร้อมด้วยปราการป้องกันผกางาม นางโยนออกไปอย่างไม่รู้ทิศทาง!!“อึก” เรือนร่างขาวผ่องทำคนเป็นสามีคอแห้งจนต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก“ท่านเห็นบาดแผลพวกนี้หรือไม่ ผิวข้าไม่สวยใสเช่นสตรีสูงศักดิ์ ท่านรังเกียจจะรังเกียจข้าหรือไม่” แม้สติพล่าเลือนก็อยากถามให้แน่ชัด”ไม่ ไม่เลยสักนิด ในใต้หล้านี้สายตาของข้ามองเห็นเพียงความงามของเจ้า จิตใจดีๆของเจ้า และข้าอยากครอบครองมันแต่เพียงผู้เดียว“

…เยี่ยนฟาง ท่านคิดเหมือนข้าหรือไม่ ที่นี่เหมือนมีมิติทับซ้อน!!!…นางคิดเช่นเดียวกับมิติของนาง เพราะนางมีระบบป้องกันระดับที่พอจะมองออกว่าตรงไหนคือกำแพงที่มีความผิดปกติ“ท่านแม่ ที่นี่เหมือนกับว่ามีมิติทับซ้อน” นางใช้มิติป้องกันของนางวางระบบป้องกันลงไป พบว่าไม่สามารถป้องกันได้ เพราะตรงนี้มีมิติป้องกันอยู่แล้ว“หมายความว่าอย่างไร” นางวาดมือลงบนอากาศอีกครั้ง พบว่าระบบไม่สามารถป้องกันได้จริงๆ“ที่นี่ต้องเป็นมิติของท่านป้องกันอยู่แน่นอนเจ้าค่ะ!!” นางฉีกยิ้มกว้าง ส่วนแม่สามีนี้มองไปตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะฉีกยิ้มออกมา“ท่านแม่ ท่านลองเรียกระบบดีหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อหยางเค่ออิงได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า“เปิดมิติ…”ทุกอย่างยังคนเงียบ ทุกคนรออย่างใจจดจ่อ“เปิดระบบ…“ ครานี้เป็นตัวนางเองที่เริ่มทอดใจ…เยี่ยนฟาง ท่านดูที่กำไลทองนั่นสิ จี้หยกนั้นเรืองแสง…นางรีบก้มลงไปมองก่อนจับมือแม่สามีขึ้นมา พบว่าตอนนี้แสงที่นางเห็นเพียงแวบเดียวหายไปแล้ว“ท่านแม่ ท่านสั่งการระบบใหม่อีกทีเจ้าค่ะ” ความหวังที่คล้ายจะมืดมิดบัดนี้สว่างขึ้นฉับพลัน“เปิดระบบ มิติสิ่งของ” ทุกคนตาโตอ้าปากค้างเมื่อแสงสีเขียววาววับออกมา

วันนี้เยี่ยนฟาง แม่สามีทั้งยังมีน้องสามีอย่างเหลียงอี้คุนเข้าร่วมงานเลี้ยงเล็กๆให้สมกับที่คิดถึงโลกเดิม หลายอย่างที่อี้คุนไม่เคยเห็นเขาค่อนข้างตื่นตาตื่นใจ“อี้เฉินบอกว่าเจ้าให้เขานำกำลังทหารไปหมด ที่นี่เจ้าวางระบบป้องกันเอาไว้ แรงเจ้าจะไม่หมดแน่หรือ” จู่ๆแม่สามีก็นึกขึ้นได้จึงถามนางด้วยความกังวล“ไม่เจ้าค่ะ ระบบป้องกัน กับระบบฟื้นฟูคนละส่วนกัน ท่านแม่อย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ จากนี้ข้ามีระบบป้องกันระดับสูง ไม่มีใครทำอะไรซีเจียงได้อีก” ถึงจะบอกเช่นนั้นแต่หยางเค่ออิงก็เกรงใจลูกสะใภ้นัก“เจ้าทำเพื่อบุตรชายข้า จนข้ารู้สึกผิดที่ไม่ได้จัดงานแต่งให้เจ้าใหญ่โต เรามาจัดกันอีกรอบดีหรือไม่“ เพราะตอนนั้นจวนหยางอ๋องยังวุ่นวาย นางจึงไม่ได้ต้อนรับสะใภ้ดีเท่าที่ควร”ท่านแม่ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นย่อมดีเสมอเจ้าค่ะ ตลอดเวลาท่านแม่ดูแลข้าดีมากแล้วจริงๆ อย่างน้อยข้าก็มีที่คุ้มแดดคุ้มฝนหลังจากทะลุมิติมา ข้ามีท่านคอยชีแนะและรักข้าเหมือนลูกคนนึงนั่นเพียงพอแล้วเจ้าค่ะ“ เหลียงเค่ออิงลูบหัวสะใภ้ด้วยความเอ็นดู”จากนี้ที่นี่คือบ้านของเจ้า เจ้าเองก็จงคิดว่าเจ้าไม่ได้จากบ้านมาไกล แต่เจ้ากลับมาที่บ้านที่ปลอดภัยหล

จากนั้นมาข่าวลือเรื่องซีเจียงถูกบดบังด้วยพายุทะเลทราย ไม่รู้มีใครรู้ว่าคนที่นั่นเป็นเข่นไร ทุกอย่างเหมือนหายสาบสูญ หลายคำเล่าลือบอกว่าประมุขแห่งซีเจียงอาจตายในกองทรายขนาดเท่าภูเขาลูกยักษ์นั่นแน่นอน แต่ใครจะคิดตอนนี้คนซีเจียงทุกคนกลับมาอยู่ในที่ที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน มันอุดมสมบูรณ์จนคนที่กรำศึกมาเกือบปีตั้งตัวไม่ทัน “นี่คงเป็นมิติ ที่นางเคยพูด” เหลียงหย่งฉีมองดูทุกอย่างด้วยอารมณ์เครียดขึง “แล้วเจ้ากับลูกไปอยู่ที่ใดกัน!!” เขาเดินตามหาแล้ว ส่งคนไปตามหาแล้ว แต่ในที่แห่งนี้ไร้เงาเหลียงเค่ออิงและบุตรชาย จนสุดท้ายต้องถอดใจ เขาออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เหมือนมีกำแพงแก้วป้องกันเขาเอาไว้ “นั่น!! คุณชายนี่ขอรับ!!“ ชิงฉือที่กำลังนั่งงงงวย เห็นร่างเล็กๆ เอาตราประทับมาวางไว้ที่ใดสักที่ เหมือนจะเป็นจวนหยาง และวิ่งออกไป ตอนนี้จึงเหมือนว่าเขาเห็นทุกอย่างของ3คนแม่ลูกผ่านกระจกบานใหญ่ที่อยู่ภายในบ้านหลังเล็กที่มิติลับแห่งนี้ เห็นแม้แต่ตอนที่ภรรยาปวดท้องจนคลอดลูกชายอีกคนออกมา แต่ไม่สามารถเรียก ส่งเสียง หรือแสดงตัวได้ ทำได้แค่รอคอยเท่านั้น!! ”สั่งทุกคนต่อไปนี้ บ้านพักหลังนี้เป็นที่ต้องห้าม ห้ามใครเข้ามาโด