All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Chapter 11 - Chapter 20

”เรียนท่านนายกอง เราเข้าไปไม่เจอทรัพย์สินใดเหลืออยู่เลยขอรับ“ เสียงคนรายงานทำเยี่ยนฟางยกยิ้ม”เป็นไปได้อย่างไร เวลาหลายขวบปีมานี้หยางอ๋องได้เงินขวัญถุง เงินศักดินา ทองคำพระราชทานจากฝ่าบาท แต่ในจวนนี้กลับไม่มีงั้นหรือ ไปค้นใหม่!!“ คนที่แสดงอำนาจสั่งอย่างไม่ยอมแพ้ขวับ แส้ขนาใหญ่ฟาดลงกลางอากาศ แต่มือบางดึงหยางอี้เฉินหลบทัน!! มืออีกข้างนางดึงแส้ไว้แน่น ก่อนกระตุกสุดแรงจนชายผู้นั้นล่วงหล่นลงจากหลังม้า“โอ้ยยยย” ผู้คนแตกตื่นไม่คิดว่าสตรีบอบบางจะลงมือได้เด็ดขาด”คนสาระเลว เจ้ามีตาก็เดินไปแหกดูจะได้รู้ว่ามีหรือไม่ รอบจวนนี้จงตรวจสอบให้ทั่ว!! สามีข้าตัวเปล่าจะเอาสมบัติไปซ่อนที่ไหน“ นางตวาดอย่างเหลืออด หยางอี้เฉิงแม้จะแปลกใจแต่ยังยกมือขึ้นกันนางเอาไว้ เมื่อทหารจ่อดาบมาทางนี้”ถอยออกไป ภรรยาข้าแค่ปกป้องตนเองตามกฏ คำสั่งของฝ่าบาทคือให้คนสกุลหยางออกไปปลูกข้าวที่หูเป่ย พระองค์สั่งพวกเจ้าให้ทำร้ายคนของข้าตั้งแต่เมื่อไหร่!!“ เสียงตวาดกึกก้องทำทหารถอยหนี เว้นแต่คนเจ็บที่ลุกขึ้นมาชี้หน้านางอย่างไม่ยอมแพ้”เจ้าเล่นกลอันใด เอาสมบัติพวกนั้นไปซ่อนที่ไหน!!“ เยี่ยนฟางกดยิ้มลึกแววตาเด็ดขาด“ใช้สมองโง่ๆของเจ

สายตาที่มองไปที่คนบ้านเดิมเยาะเย้ยอยู่ในที ก่อนจะพูดจาเสียงดัง“ท่านน้าฉินเฟย ข้าไม่เหมาะจะเป็นสะใภ้หลวงดั่งที่ท่านว่าก็จริง แต่ท่านอาจลืมคิดไป ข้ากับเพ่ยฮวามีสายเลือดมาจากบิดาคนเดียวกัน หากข้าไม่เหมาะสม บุตรสาวของท่านจะเอาอะไรมาคู่ควร” นางมองหน้าคนที่เดินหายไปหาผ้ามาคุมหัวด้วยแววตาสมน้ำหน้าก่อนจะพูดเสียงดังฟังชัด“เพ่ยฮวา เหล้าท้อที่เจ้าหมักเอง เจ้าใส่หญ้าปลุกกำหนัดเข้าไปถึง3ส่วน ในคืนงานเลี้ยงหากรัชทายาทแพ้หญ้านั่น เจ้าอาจต้องโทษได้ ดีที่…แค่เมาจนควบคุมสติไม่อยู่” ทุกคนฮือฮาขึ้นมาทันที“เยี่ยนฟางเจ้าใส่ร้ายข้า!!” นางกดยิ้มลึกก่อนจะยกนิ้วขึ้นมาชี้ไปที่ใต้ต้นไม้ข้างกำแพงบ้าน“ท่านลุงฉี ข้ารู้ว่าวันนี้ท่านมาตรวจตราการเนรเทศแต่ว่า…สิ่งใดที่เป็นภัยต่อชีวิตรัชทายาท ท่านควรวางเฉยหรือ สุรานับสิบไหนั้น ตรวจดูก็จะรู้ว่าข้าพูดจริงหรือไม่!!” ฉีเค่อที่นางเรียกพยักหน้าให้ทหารที่มาสังเกตุการไปยกสุราพวกนั้นออกมา ท่ามกลางการห้ามปรามของคนในจวนมู่ แต่ก็ไม่เป็นผล ที่นางบอกแก่แม่ทัพผู้นี้เพราะระบบแจ้งเตือนว่าเขาเป็นคนของสามีและมีความตงฉินพอสมควร“ตะวันจะตรงหัวแล้ว ออกเดินทางเถอะ” ฉีเค่อบอกเสียงเรียบก่อ

“ถึงหูเป่ยค่อยจัดการ อย่างไรข้าต้องส่งท่านแม่และเจ้ารองให้ถึงที่นั่นก่อน สั่งคนของเราทำตัวให้กลมกลืนที่สุดอย่าให้ใครจับได้” เขาไม่ได้จนมุมอย่างที่ใครบางคนต้องการ เพียงแค่รอเวลาดั่งที่เยี่ยนฟางเคยบอกก็เท่านั้น!!”น้ำดื่มนี่แจกจ่ายกันไปคนละนิด แล้วแยกย้ายกันไปทำอาหารเถอะ“ นางยื่นน้ำสะอาดที่เอามาจากแอ่งหินให้คนในจวนได้ดื่มกิน และนางยังแอบหยดน้ำพุวิญญาณใส่ไปอีกด้วย เพื่อไม่ให้ทุกคนเหนื่อยจนร่างกายอ่อนแอ ทั้งยังมีปลาอีกนับสิบตัวที่นางใช้เถาวัลมัดและแจกจ่ายให้ทุกคน แบ่งกันกินอย่างเท่าเทียม ”พี่สะใภ้ลำบากท่านแล้ว เมื่อครู่ข้าได้กินหมั่นโถวรู้สึกดีขึ้นเลยขอรับ“ น้องชายสามีขยับมานั่งดูนางก่อกองไฟอย่างชำนาญพร้อมเอ่ยชื่นชม ท่าทางการทำอาหารที่คล่องแคล่วทำแม่สามีนึกแปลกใจ”ทั้งๆที่เจ้าสูญเสียแม่ไปตั้งแต่อายุยังน้อยนัก ยังเก่งได้ถึงเพียงนี้“ นางเงยหน้าจากการเสียบปลาที่นำเกลือมาคลุกจนหอมกรุ่นขึ้นมาฉีกยิ้มให้แม่สามี”เพราะชีวิตข้างนอกที่ต้องอยู่ลำพังมันโหดร้ายเกินไปเจ้าค่ะ มนุษย์บางครั้งความอดอยากทำหน้ามืดจนต้องฆ่ากันเองและเอาเนื้อมากินเพื่อความอยู่รอด ข้าเองคิดว่าหากข้าไม่เด็ดขาด เกรงว่าจะมีแต่คนรุ

“ต้องปล้นอีก1ครั้งในป่าแบบนี้มีตรงไหนให้ข้าเป็นนางโจรงั้นหรือ? เห้อ ยากเย็นชะมัด!!” นางบ่นปอดแปดก่อนจะมองรอบๆพบว่าอุปกรณ์ทำครัวยังพอมี นางเลือกจะทำขนมปังก้อนเล็กๆ รวมถึงแผ่นแป้งที่นางเลือกจะใส่ใส้ถั่วดำกวนอีกเกือบ50แผ่น ในนี้เสบียงยุ้งฉากเต็มไปด้วยข้าวขาวและธัญพืชนางมั่นใจว่าดูแลคนทั้งจวนได้ แต่การจะเอาออกไปใช้ต้องค่อยๆนำออกไป ไม่ให้ใครสงสัยมากนัก”ทั้งๆที่ได้เกินครึ่งแล้วแท้ๆ ทำไมขีดความสามารถข้ายังน้อยนิดอยู่อีก!!“ ระหว่างรอขนมปังอบนางนั่งคิดอย่างสงสัย”เพราะคะแนนไม่มีสิ้นสุดอย่างไรหล่ะ อย่ายอมแพ้ให้ใคร บนโลกนี้มีคนดีมากมายที่รอให้คุณไปช่วย“ นางพยักหน้าเข้าใจเปิดหน้าระบบขึ้นมาอีกครั้ง จัดการกดอัปเกรดระบบทิ้งเอาไว้ เพราะใช้เวลานาน และเพราะการปล้นทหารเมื่อครู่ทำคะแนนนางเพิ่มมาอีก10คะแนน ตอนนี้จึงมีถึง65% ”ระหว่างนี้ข้าจะลองแปลจดหมายพวกนี้ดู“ นางใช้เวลาตลอดทั้งคืนอยู่ในมิติ พบความผิดปกติหลายอย่าง ยังดีที่ข้างยังมีระบบคอยให้คำชี้แนะ“หรือจริงๆแล้ว คนที่เราไม่คาดคิด อาจจะเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด”…ชีวิตคนเราจิตใจยากแท้หยั่งถึง หากเพิ่มระดับการป้องกันไอเท็มอื่นๆของท่านมันก็จะใช้งานได

“กินนี่สิ!!” นางเดินไปข้างๆน้องสามีก่อนจะยื่นขนมปังแบบสมัยใหม่ที่นางอบมันในมิติให้เด็กน้อย“เยี่ยนฟาง เจ้า…เอามันมาจากที่ใด” แม่สามีอย่างหยางเค่ออิงมองขนมปังในมือบุตรชายด้วยความสงสัย“อะ เอ่อ มันเป็นขนมคนตะวันตก ข้า…เรียนแบบมันและลองอบดูเจ้าค่ะ” นางไม่ถนัดโกหกนัก แต่เวลานี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาอธิบายอะไรให้แม่สามีเข้าใจเช่นกัน“อืม ดูเป็นขนมที่แปลกทีเดียว” ท่าทางสงสัยนั้นไม่เล็ดลอดสายตานาง แต่ทำได้เพียงยกยิ้ม “เสียดายที่ฟังชั่นการฟังความคิดผู้อื่นยังไช้การไม่ได้ ไม่เช่นนั้นข้าคงล่วงรู้ความคิดของแม่สามี” นางพูดในใจ ขบวนคนสกุลหยางที่เดินมาอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย และแวะพักกินข้าวเพียงชั่วยามก็ออกเดินทางต่อ ภูเขานับ5ลูกที่เดินผ่านไม่มีใครบ่นเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งถึงแคว้นๆหนึ่งที่นั่นมีหมู่บ้านที่ต้องเดินผ่านตลอดทางนางเอาแต่ขบคิดว่า หยางอี้เฉินยังมีทหารคอยหนุรหลังอีกเท่าไหร่กัน ไหนจะแม่ทัพฉีที่จู่ๆก็ปรากฏตัวพร้อมท่าทางที่มีลับลมคมในเช่นนั้นอีก…หรือจริงๆแล้วอี้เฉินคนนี้ไม่ได้สนใจตำแหน่งอ๋อง เพราะเขาไม่อาทรว่าจะอยู่ในสถานะไหน แค่ต้องการเรียกคืนความยุติธรรม ทั้งยังเหมือนว่าเรื่องนี้เขารู้