Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: Kabanata 81 - Kabanata 90

“คนสนิทของท่านแม่ ที่บาดเจ็บหนักและข้าช่วยชีวิตไว้ได้ ตอนนี้รักษาตัวหายแล้ว และต่อไปหากข้าไม่อยู่แล้ว เขาจะเป็นมือขวาของท่านน้าเจ้าค่ะ” ท่าทางองอาจ แววตามีแต่ความเยือกเย็น ใบหน้าที่คลุมด้วยผ้าดำเอาไว้กว่าครึ่งหน้า มีเพียงสายตาในยามมองบุตรสาวสกุลลู่เท่านั้นที่อ่อนโยน“แม่เจ้ารู้จักเลือกใช้คน!! เอาเถอะ เราไปเล่นสนุกกันในวังหลวงดีกว่า!!”หลังจากจิงเมิ่งฮวาทานอาหารเรียบร้อยก็ชวนหลานสาวคนเล็กอย่างลู่หมิงหมิงไปเข้าเฝ้าฮองเฮาด้วยกันเพราะตอนนี้ ตัวของลู่ชิงเยี่ยนยังต้องแสดงภาพของคนที่พึ่งหายป่วย ร่างกายไม่แข็งแรงพอจะปรากฏตัวให้คนอื่นเห็น!!“แม่นมหวัง เดิมทีโรงสีข้าวของตระกูลลู่เราใครดูแลอยู่” ตอนนี้นางกำลังตรวจตรากิจการร้านค้าของตระกูลลู่“เหล่าพ่อค้าที่ท่านกั๋วกงไว้วางใจเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับก่อนเขียนจดหมายอย่างตั้งใจ“ส่งจดหมายนี้ไปตามกิจการร้านค้า ส่งข้าวสารและเสบียงที่มี ทะยอยไปที่หัวเมืองเจิ่นเป่ย อย่าให้เป็นที่น่าสงสัย จัดการคนไปเป็นพ่อค้ามาติดต่อขอซื้อ ส่งไปที่นั่น ต้องเป็นที่ๆคนของเราอยู่ด้วย อย่าให้คนทางนั่นจับได้เช่นกัน“ นางมีความสงสัยหลายอย่าง ตอนเป็นวิญญาณไม่สามารถเหาะเหินไปที่นั

“ลู่ซิงเยี่ยนรับราชโองการเพคะ” นางคลานเข่าไปรับราชโองการสีทองด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย กงกงที่ทำหน้าที่ของตนเรียบร้อยถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าให้เหล่าทหารองครักษ์หลวง ยกสมุนไพรหลายอย่างเข้ามา“เพราะท่านราชครูลู่ นอกจากจะเป็นแม่ทัพคู่บัลลังก์มานาน ยังเป็นอาจารย์ของฝ่าบาท พระองค์มิได้นิ่งนอนใจ แต่ความผิดของแม่ทัพลู่นั้นก็มิอาจละเลย สิ่งของเหล่านี้มอบให้ด้วยความใส่ใจส่วนพระองค์” นางคำนับที่พื้นก่อนจะปาดน้ำตาสีใสออกจากหน้า“พระเมตตานี้ข้าจะมิลืมเจ้าค่ะ ท่านลุง…” นานแล้วที่กงกงหลี่ไม่ได้ยินใครเรียกขานเขาเช่นวันวาน แววตาแห่งความสงสารพลาดผ่าน ความเสียใจที่ปกป้องบุตรสาวของสหายคนสนิทไม่ได้ทำเบาได้แค่บีบมือตนเองแน่น“ตระกูลลู่และราชวงศ์มีสัมพันธะไมตรีต่อกันมาเนิ่นนาน ท่านเชื่อว่าพี่ขายข้าจะลงมือจริงๆหรือเจ้าคะ ยามนี้คนในจวนลำบากมาก หมดสมุนไพรหายากในการรักษาข้า ไหนจะเงินทองที่มีก็จ้างหมอมาจากทั่วสารทิศ” กงกงหลี่พยักหน้า เขาได้ยินข่าวลือนี้มาเช่นกัน หลายวันมานี้หมอทั้งในและนอกเมืองต่างเดินทางมารักษาคุณหนูแห่งจวนกั๋วกงมากมาย“นั่นก็เป็นสิ่งที่ข้าเองก็ลำบากใจไม่น้อย แต่เมื่อมีคนยืนยัน ก็มิอาจจะเข้าข้างแต่แ

นานกว่าครึ่งชั่วยามหลังจากที่ฝ่าบาทเสด็จกลับ เหล่าองครักษ์หลวงวางเวรยามตามจวนคล้ายคุกกักขัง แต่สำหรับคนในจวนและตัวนางเองรู้สึกปลอดภัยลึกๆ”นี่หรือคือสิ่งที่เจ้าขอร้องให้จ้าไปปรากฏตัวต่อหน้าพระองค์“ ตอนนี้นางกำลังเปลี่ยนชุด นางหยิบตั๋วเงินออกมาจากในมิติ ตอนทุกคนมัวแต่จัดข้าวของ ก่อนยื่นให้ท่านน้าของนาง“มากเกินไป ในจวนนี้ยังปลูกผักเลี้ยงสัตว์ได้!!” นางส่ายหัวก่อนยัดใส่มือถึง1แสนตำลึง”ไม่ได้เจ้าค่ะท่านน้าต้องเก็บเอาไว้ อย่างน้อยมีเงินหากเกิดสิ่งใดขึ้นก็ยังใช้เป็นค่าผ่านทางไปหาข้าได้ ในห้องคลังยังมีทองคำอยู่จำนวนนึง ส่วนสมุนไพรหายากข้าส่งออกไปไว้ที่ปลอดภัยแล้ว เงินทองและเครื่องประดับจำนวนพวกนี้ จะช่วนท่านน้าและน้องๆได้ในอนาคตที่…หากข้าไปนานเจ้าค่ะ“ นางบอกตามที่คิด ไม่รู้ว่าสุดท้ายมันจะจบที่ตรงไหน แต่คนทางนี้ก็ต้องเตรียมทางหนีทีไล่เช่นกัน”เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้าเรื่องฝ่าบาท“”เจ้าค่ะ อย่างน้อยๆ ก็รู้ว่าคนบางคนทำหลักฐานเท็จ คนในวังบางกลุ่มมีส่วนรู้เห็นเรื่องพี่ชายข้า และ…ฝ่าบาทยังมีใจภักดิ์กับท่านน้า ต่อจากนี้จวนจวิ้นกั๋วกงแห่งนี้มิได้ร่ำรวย แค่พออยู่พอกิน มิมีสมบัติล้ำค่า อีกอย่างที่เป็

เสียงรถม้าวิ่งรวดเร็วท่ามกลางทหารม้าคุ้มกันถึง50นาย แต่ละคนมีใบหน้าเคร่งขรึม ไม่ละสายตาการระแวดระวัง จนนางมั่นใจว่าคนพวกนี้ต้องการคุ้มกันนางไปจนถึงเจิ่นเป่ยตามคำบัญชาฝ่าบาทจริงๆ หากมีใครคิดชิงตัว คงได้ตายกันไปข้างนึง กระจกบานเล็กที่นางหยิบออกมาจากในมิติ ถูกยกขึ้นมาส่องใบหน้าที่เปอะน้ำตา นางปาดมันออกและเปลี่ยนแววตาเป็นเยือกเย็น หลังรถม้าวิ่งมาได้3วันเต็มโดยไม่มีหยุดพัก บางครานางอาศัยความเงียบสงบเข้าไปในมิติ เสบียงที่แอบขนมาจากห้องครัวในจวน มันเยอะมากจนป่านนี้คนทั้งจวนคงประหลาดใจที่มันหายไปถึง3ส่วน แต่ดีที่นางยังแจ้งแก่แม่นมเอาไว้ ว่าขนออกไปในที่ปลอดภัย และยังจัดแจงค่าใช้จ่าย เพื่อทยอยเสริมเสบียงมาตุนใหม่อีกหน โดยให้คนอื่นเข้าใจว่า บัดนี้จวนกั๋วกงไม่มีเสบียงกองเป็นพะเนินเฉกเช่นสมัยก่อน“หากเป็นดั่งที่ร่างเดิมบอก ที่นั่นคนขาดแคลนหนัก เสียอย่างเดียว ตอนนั้นเยี่ยนเยี่ยนไปไม่ถึงที่นั่น” เพราะมีชื่อเดียวกัน นางกับร่างเดิมจึงเรียกขานกันว่าเยี่ยนเยี่ยน ส่วนทางนั้นเรียงนางว่าซิงซิงหลังจากเดินทางมาหลายวัน นางเริ่มร่างแผนที่ตั้งแต่เดินทางออกจากประตูเมืองมาจนถึงที่ต่างๆที่ผ่านมา ทั้งยังแต้มสีแ

เสียงดาบฟาดฟันกันอย่างดุเดือด ลู่ซิงเยี่ยนทำเพียงแค่นั่งนิ่งอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปที่เหล่าโจรพวกนั้น ก่อนที่จะดีดนิ้วเพียงหนึ่งที เข็มที่ซ่อนไว้ปลายนิ้วพุ่งเข้าเจาะลำคอโจรที่กำลังได้เปรียบทีละคน“นี่มัน!!” แม่ทัพผู้คุมเชลยในครั้งนี้เห็นปลายนิ้วเรียวงามโผล่พ้นผ้าม่านมาพอดี และยังทันได้เห็นปลายเข็มแหลมพุ่งเข้าคอโจรป่าจน จู่ๆคนพวกนั่นก็ล้มลงไปสงบแน่นิ่ง“หัวหน้าโจร เหตุใดท่านยังมิบุกมาชิงตัวข้าเล่า” เสียงพูดอ่อนหวานแทรกผ่านทางอากาศ ชายผู้นั้นที่ยังงงงวยเริ่มรู้สึกผิดปกติ เมื่อเห็นว่าเงียบนานเกินไปใบหน้าสวยหวานแง้มผ้าม่านออกเล็กน้อยก่อนกระดิกนิ้วเรียก ร่างสูงใหญ่รีบถือดาบพุ่งตรงมาในขณะที่ทหารคุ้มกันเผลอ“เจ้าทำสิ่งใดกับคนของข้า!! เจ้าไม่กลัวตายเชียวรึ หากเช่นนั้นข้าจะลากเจ้ากลับไปสังเวยพี่น้องข้าที่หมู่บ้าน!!” มือหนาแหวกม่านออกไม่ทันได้ทำสิ่งได้ มีดเล่มเล็กปักลงที่คอหอยเขาจนมิดด้าม เส้นตายที่ลู่ซิงเยี่ยนเลือกแทบไม่มีโอกาสให้เขาร้องโอดโอ้ย ดวงตาดุคมเบิกกว้าง ก่อนจะล้มตึงลงข้างรถม้า นางก้าวเดินลงไปท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ก่อนจะใช้เท้าเยียบลงบนอกคนที่พยายามหายใจ แต่ได้รับเป็นเลือดท