บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นชายาอ๋องพิการพร้อมระบบป้องกันระดับสูง: บทที่ 91 - บทที่ 100

“ข้ามาจากเมืองหลวง นี่จดหมายจากทางการ มอบให้เว่ยโหว” คนพวกนั้นมองนางอย่างหนักใจ แต่ตราประทับด้านหน้าทำให้ไม่อาจละเลย นางไม่ได้นำราชสาร์นจากฝ่าบาทมา นางนำมาเพียงจดหมายที่ออกโดยกรมอาญา เพราะการกระทำของพี่ชายที่ตอนนี้เรื่องราวอยู่ในการสืบสวนแต่ไร้จุดจบ แม้มีความผิดก็ยังมิถูกตีเป็นเชลย เฉกเช่นที่คนอื่นๆเข้าใจในวันที่เดินทางออกมาจากวังหลวง“ท่านกุนซือ” แปลกที่จดหมายฉบับนี้ควรยื่นให้เว่ยโหวผู้คุมค่ายทหารเจิ่นเป่ย แต่กลับถูกส่งให้คนที่เดินออกมาดูและหากฟังไม่ผิด นี่คือกุนซื่อที่อยู่ข้างกายท่านโหว“คุณหนูรองสกุลลู่หรือ โอ้ววว ท่านเป็นบุตรสาวแห่งจวิ้นกั๋วกง เชิญๆ พวกเจ้าถอยห่าง” ผิดคาดจากที่นางคาดคะเนเอาไว้ สายตาหวานไม่ได้วางใจนางสำรวจทางหนีทีไล่เอาไว้แล้ว เท้าบางเดินไปด้านหน้าอย่างมั่นคง ด้านหลังไม่มีข้ารับใช้ นางมาที่นี่คนเดียว ทหารหลายคนเมื่อรู้ว่านางเป็นใครกลับก้มหน้าหลบ จดหมายเรื่องราวของนางและเหตุผลที่นางถูกส่งตัวมาที่นี่ ถูกพับเก็บ ทุกคนต่างมองนางด้วยความสงสารเพียงรู้ว่านางมาจากสกุลลู่“เชื่อแล้ว ว่าบิดาของเยียนเยียน อำนาจแผ่ไพศาลจนราชสำนักกังวลว่าจะมาโคนบัลลังก์” นางถูกนำพาเข้ามาในกระ

“เมื่อครู่ท่านบอกว่า วังหลวงมิมีผู้ใดรู้ว่าท่านโหวบาดเจ็บงั้นหรือ” กุนซือหยางที่แม้จะชื่นชมการกระทำที่กล้าหาญกระตุกหนวดเสือของแม่นางน้อยผู้นี้ แต่คำพูดดันสะกิดใจจนต้องเอ่ยถามและมั่นใจว่าคนเจ็บก็อยากรู้เช่นกัน“อื้อ ไม่มีใครเอ่ยว่าข้ามาที่นี่ต้องเจอกับอะไร ไม่บอกถึงความลำบากของที่นี่ เป็นข้าที่มาตามหาพี่ชายครั้งก่อน เจอจดหมายที่พวกท่านส่งไปขอความเมตตาให้ลำเรียงเสบียงมา นี่ถ้าไม่รู้ว่าเว่ยโหวคือพระญาติคนสุดท้ายของฮองเฮาข้าคิดว่าที่เจิ่นเป่ยแห่งนี้กำลังถูกทางการปล่อยให้ตายช้าๆเช่นสัตว์ใหญ่ที่เป็นแผลเรื้อรัง” แม้ท่าทางที่พูดออกไปตามใจคิด แต่อาการแข็งค้างของคนเจ็บและทหารคนอื่นๆทำนางมั่นใจว่ามันถูกจุดแล้ว มือบางเปิดบาดแผลที่ถูกของมีคมเฉือนเป็นทางยาว รอบๆบาดแผลม่วงช้ำ ดูท่าคงกำลังติดเชื้อ “ข้าต้องจัดการกับบาดแผลใหญ่นี่เดี๋ยวนี้ อ่อ เดี๋ยวก่อนนะ ท่านมีนามว่าอะไร ให้ข้าเรียก เว่ยโหวงั้นหรือ ข้าขอถามท่านครึ่งคำ บาดแผลพวกนี้ท่านเป็นมานานกี่วันแล้ว และที่สำคัญก่อนหน้านี้รักษายังไง เหตุใดเจิ่นเป่ยจึงมิมีหมอหลวง” นางถามทุกคนด้วยความสงสัย บนร่างกายนี้มีแผลฉกรรจ์หลายจุด จุดที่หน้าเป็นห่วงคงจะเป็นที

“อาจจะเป็นที่ความผิดข้า กองกำลัง5แสนนายที่ฝ่าบาทประทานให้ เจ็บป่วยตายนับแสน อาหารเริ่มขาดแคลน ส่งจดหมายไปวังหลวงก็ไร้การตอบกลับ แต่ข้ากลับนึกถึงท่านราชครูลู่แห่งจวิ้นกั๋วกง จึงร้องขอเสบียงไป ไม่คาดคิดว่าเพียง…เพราะข้าขอเสบียง จะทำให้พวกเขาถึงกับถูกลอบฆ่า” นางก้มหน้าลงก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“ท่านอยู่ในสภาพนี้มานานเท่าไหร่แล้ว” นางไม่อยากฟังเรื่องต่อไป เกรงว่าจะเจ็บปวดไม่แพ้กัน“1ขวบปีเห็นจะได้ ที่นี่คล้ายถูกปิดล้อม ฝ่าออกไปทีไร พินาจย่อยยับทุกที ค่ายทหารถูกลอบวางเพลิงบ้าง ชาวบ้านถูกโจรป่าบุกจนตายเกลือนบ้าง คล้ายกับข่มขู่ให้ข้าอยู่ในโอวาท” น้ำสะอาดถูกยกเข้ามาวาง นางตัดสินใจใช้ผ้าสะอาดชุปน้ำและเช็ดร่างกายส่วนบนให้เขาโดยไม่นึกรังเกียจบาดแผลตามตัว“ครั้งสุดท้ายก็คงเป็นตอนฝากจดหมายกลับไปกับพ่อค้าคนนึงที่ยอมเสี่ยงชีวิต ข้าเขียนถึงเรื่องเสบียงร้องขอให้แม่ทัพลู่ช่วยแจงแกฮองเฮา คิดไม่ถึงว่า…แม่ทัพลู่ก็เหมือนจะถูกตัดตอนที่พึ่งสุดท้ายของข้าเช่นกัน” ความเจ็บปวดเหมือนแล่นเข้าสู่เส้นเลือดใหญ่ เขากระอักเลือดออกมาอีกหน นางจัดการทำความสะอาดไม่รู้สึกรังเกียจ ใช้จังหว่ะเผลอ หยิบยาแก้ปวดชนิดรุน

ตอนนี้มองสาวชาวบ้านที่ร่างกายผอมบางแทบไร้เรียวแรงกำลังทำความสะอาดอย่างตั้งอกตั้งใจ แต่จวนที่เก่าและโทรมแห่งนี้มีเถาวัลและขี้ตะไคร่ขึ้นหนา ไหนจะฝุ่นฟุ้งเพราะไร้ต้นไม้ใหญ่คอยสกัดอากาศดีๆออกมา“แม่นางลู่ ที่ท่านบอกว่าต้าลี่…“ ยังไม่ทันจะวาดแผนอะไร เสียงวิ่งตรงมาทางนี้ก็ทำนางหันไปเลิกคิ้วให้กุนซือหยาง”หากอยากรู้ก็ส่งคนไปที่นั่นเถิด อย่าพึ่งไปกระทำการได้ เอาแค่สืบดูว่า…จริงๆแล้วที่นั่นยังเป็นหมู่บ้านที่ชาวบ้านอาศัยอยู่ธรรมดา หรือเป็นที่พำนักของใครก็พอ อ่อ เลือกคนที่ฝีมือดีไปหน่อย บนยอดเขาก่อนถึงต้าลี่พวกโจรถูกองครักษ์หลวงจัดการไปบ้างแล้วที่เหลือก็คงโดนจับกุม“ ท่าทางลำบากใจของท่านกุนซือทำนางก้มหน้ามองอย่างสงสัย”หรือว่า…เว่ยโหวทำเช่นนั้นหลายครั้งแล้ว“ กุนซือกยางพยักหน้า ”ที่บาดเจ็บซ้ำๆก็เพราะพยายามฝ่าออกไป เวลาออกไปไกลจากต้าลี่ไม่กี่ลี้ ก็มักถูกโจรมีฝีมือซุ่มโจมตีเสมอ ทหารตายหลายร้อยคน หากเว่ยโหวออกไปก็บาดเจ็บกลับมา เช่นนั้น…พวกเราก็มองเห็นต้าลี่คือบ้านชาวบ้านธรรมดา“ นางถอนหายใจ คนพวกนี้คงไม่ได้ออกจากที่นี่มานับปี จึงไม่รู้ว่าทุกอย่างด้านนอกกำแพงเปลี่ยนไปแล้วนางนึกถึงขบวนทหารม้าทมิฬที่มา

“อย่าโทษตัวเองไปเลย ข้าไม่ได้เก่งกาจไปมากกว่าท่านหรอก เพียงแต่ข้าเป็นคนที่พวกเขาคิดว่าไม่มีภัยจึงละเลยข้าต่างหาก ต่างจากท่านที่เก่งกาจ แสดงอำนาจมากมายให้พวกเขารู้ เขารู้เท่าทันท่านเพราะท่าน…เติบโตมากับเขา“นางจำคำพูดของแม่ทัพทหารม้าทมิิฬผู้นั้น คิดว่านางคิดไม่ผิด ว่าฮองเฮามีส่วนรู้เห็น แต่อย่างนึงที่นางต้องหาคือหลักฐาน และการกระทำของฮ่องเต้ว่ามีส่วนรู้เห็นกับการใส่ร้ายพี่ชายนางมากน้อยแค่ไหน!!”ต่อจากนี้ท่านพักรักษาตัวให้หายดีเสียก่อน แผนการของเราจะเริ่มก็ต่อเมื่อท่านเดินได้อย่างมั่นคง“ นางวางผ้าที่ตัดเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ บอกว่าเขาต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลทุก2ชั่วยาม การเช็ดตัวก็ด้วยเพราะเขามีไข้อ่อนๆหากหมดฤทธิ์ยาตัวจะร้อนอีก จากนั้นจึงขอตัวไปดูแลคนบาดเจ็คนอื่น”แม่นางลู่เดิมทีที่นี่ทำเอาไว้รักษาทหารที่บาดเจ็บ เคยมีหมออยู่ แต่ถูกลอบฆ่าตายจนหมด ตอนนี้ก็ทำไปตามมีตามเกิด“ นางมองทหารที่นอนรอความตายนับร้อยคน บางคนก็เหมือนพึ่งสิ้นใจถูกหามออกไปผ่านหน้านาง ผ้าบางถูกยกขึ้นมาคลุมครึ่งหน้าส่วนล่างก่อนจะผูกสายเอาไว้ด้านหลัง คนในที่นี่จะเห็นเพียงดวงตาของนางเท่านั้น”ท่านกุนซือ น้ำที่กินใช้อาจสกปรกและม