Semua Bab Love Partner คู่ซ้อมรัก: Bab 11 - Bab 20

11ออกไป กว่าจะจบกิจกรรมรักปาไปเข้าไปช่วงเย็น พลอยไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่ามันสิ้นสุดตรงไหน จำได้เเค่ว่า… “อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” เสียงครางของเธอที่เริ่มเเหบเเห้ง ปากสวยอ้าค้างพอๆกับขาของเธอที่กำลังถูกตอกอัดเเก่นกายใหญ่ใส่ในร่องคับเเน่น “มันชิบ!”ปึก ปึก “อ่า” ความเสียวทำให้ทั้งคู่ลืมป้องกัน…—————xxx————— ภายในห้องนอนขนาดใหญ่เเอร์ยังคงทำงานต่อเนื่องจนความเย็นของมันตกกระทบผิวกายขาวละเอียด หลังจากจบกิจกรรมรัก หญิงสาวก็ไม่ได้มีอะไรห่อหุ้มร่างกายเเม้เเต่ผ้าห่ม สภาพเตียงผ้าปูสีดำยับยู่ยี่ตามผ้ามีวงสีขาวหลายจุด “อือ…หนาวจัง” มือบางลูบเข้าที่ต้นเเขนของตัวเองทั้งสองข้าง เพียงเเค่ขยับตัวความรู้สึกเจ็บก็แล่นเข้ามาอีกครั้ง เปลือกตาของเธอเปิดขึ้นมามองไปรอบๆห้องที่เธอนอนค้างมาเเล้วหนึ่งคืน ความเงียบสงัดมีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศ ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอรู้ว่าเขาไม่อยู่ “…โอ๊ย..ทั้งเจ็บทั้งปวด” เรียวขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ “ไปไหนของเขานะ…” นาฬิกาติดผนังเเสดงให้เห็นว่าตอนนี้เวลาเที่ยงตรง ชายหนุ่มน่าจะออกไปทำธุระหรือไม่ก็ไปกินข้าว

13ความเจ็บปวด พลอยเดินเข้ามาบนรถพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่อาจฝืนกลั้น ศีรษะฟุบลงกับพวงมาลัย มืออีกข้างทุบลงกับบังคับรถอย่างเจ็บที่ใจ ความเจ็บปวด ที่มันกัดกินหัวใจของเธอจนย่อยยับ “นี่ใช่ไหมที่เขาบอกว่า” “ถ้าเจอปัญหาที่บ้าน...ความสุขของเราจะหายไปทั้งหมด” พลอยเงยหน้าขึ้นมาเพราะเธอร้องไห้จนรู้สึกว่าหายใจไม่ออกน้ำมูกตันเกิดจากการร้องไห้อย่างหนัก เมื่อเธอหันไปส่องกระจกหน้ารถพบว่าขอบตาบวมช้ำ ใบหน้าขาวซีดแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาใครอีกคน...อีกด้าน ห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียดเสียงโทรศัพท์สั่นอย่างรุนแรงเพราะเขาไม่ได้กดปิดเสียงเปิดเป็นสั่นแทน แต่ก็ไม่ได้เป็นการรบกวนคนอื่นในห้องประชุมแต่อย่างใด มือแกร่งหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์แปลก ด้วยความคิดว่าเป็นคนสำคัญทางธุรกิจจึงขอตัวออกไปรับ {สวัสดีครับ} “คะ คุณ...ฮึก” พอได้ยินเสียงปลายสายที่โทรเข้ามาเขาก็รีบตอบกลับไปด้วยความหงุดหงิด ที่อีกคนโทรมาไม่รู้เวลา {มีอะไร ฉันประชุมอยู่} {ไม่ได้มีเวลามาให้เธอกวนหรอกนะ} มือหนาเดินออกไปน

15หนี บนเตียงขนาดใหญ่มีสองร่างกายนอนกอดกัน ความเหนื่อยล้าเข้ามาปกคลุมจากกิจกรรมรักเมื่อคืน กว่าจะจบปาเข้าไปเช้าของอีกวัน เสียงกรนเบาๆของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกตัว รวมถึงเเขนขวาของเขาเริ่มชาขึ้นๆ “ซื๊ด…ทำไมมันชาว่ะ” เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาจะยกเเขนกลับพบว่ามันยกไม่ขึ้น หญิงสาวนอนหลับตาพริ้มมือวาดโอบกอดลำตัวเขา ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดซอกคอหนา เมือคืนเขาและเธอร่วมรักกันหนักหน่วงมากจริงๆ ชายหนุ่มค่อยๆดึงเเขนออกมา จู่ๆเขากลับรู้สึกสบายใจเวลาที่ได้อยู่กับเธอ มันเหมือนกับว่าเราทั้งสองไม่ได้คาดหวังกันเเละกัน ร่างสูงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า ในขณะนั้นเหมือนเขานึกอะไรได้บางอย่างว่าเมื่อคืนเขาค้างทิ้งเเชทกับใครอีกคนเอาไว้ ภายในห้องมืดทึบชายหนุ่มสวมเพียงกางเกงยีนต์ มือกดโทรศัพท์พิมตอบข้อความ รอยยิ้มเผยออกมาประทับบนใบหน้าหล่อถึงเเม้ว่าตอนนี้สภาพของเบนซ์ดูอ่อนล้าไปบ้างก็ไม่ได้ทำให้เขาดูแย่ลงเลย มือเเกร่งเดินมือเปิดม่านสีดำส่งผลให้เเสงเเดดเช้าของวันใหม่สาดส่องกระทบใบหน้าขาวจัดของเขา ในขณะที่เขาค่อยๆปิดประตูเพราะมีหญิงสาวอีกคนกำลังนอนอยู่ สายตาคมรวม

17ที่พึ่งเดียวครืด ครืด~ เสียงโทรศัพท์วางไว้บนตักทำให้พลอยสะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นหน้าจอปรากฏชื่อ ‘Benz’ มือเรียวเลื่อนไปทางขวาด้วยรับสายด้วยความรวดเร็ว “ฮัลโหล ฉันรอคุณอยู่ที่คลับ” {คุณเข้าไปรอข้างในก่อน ผมอาจจะเข้าไปช้านิดนึง} {พี่เบนซ์คะ...} “อะโอเค เอ้า..” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดีคนในสายก็กดตัดสายทิ้ง จู่ๆพลอยก็รู้สึกนอยขึ้นมาดื้อๆเมื่อครู่มีเสียงผู้หญิงเข้ามาในสาย “เราไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก” “ตอนนี้เราแค่ มีแต่เขาที่เป็นที่พึ่งเดียว” พลอยเดินเข้ามาในคลับเข้าห้องน้ำก่อนเป็นอันดับแรก ในมือของเธอมีชุดพร้อมกับกระเป๋าเครื่องสำอางค์ หญิงสาวล้างหน้าบำรุงผิวอย่างประณีต ตอนนี้เวลาห้าโมงเย็นผู้คนเข้ามาในคลับแต่ไม่มากนักเลยทำให้ภายในห้องน้ำมีเพียงเธอ หลังจากนั้นหญิงสาวเข้าไปเปลี่ยนชุดรอบนี้เธอหยิบชุดเดรสสีครีมมาซึ่งไม่เหมาะกับการใส่มาเที่ยวที่นี่สักเท่าไหร่ แต่เนื่องด้วยชุดนี้อยู่ด้านบนพื้นที่จำกัดภายในรถทำให้จะมัวแต่เลือกชุดคงจะลำบาก “อาจจะดูทางการ คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง” มือบางเริ่มลงครีมต

19คนไม่มีเงิน พลอยตื่นสะดุ้งตื่นขึ้นมาพบว่าภายในห้องสว่างเพราะเธอเผลอหลับไป เเสงไฟในห้องเข้าตาทำให้เธอหลับตาลงอีกครั้งก่อนที่มือเรียวจะปัดป่ายหาโทรศัพท์ เมื่อคว้านหาโทรศัพท์ได้จึงลืมตาขึ้นมา บนหน้าจอโชว์เวลา ว่าตอนนี้ตีสามเเล้ว “อื้อ ทำไมปวดเมื่อยตามตัวจัง” ก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจหลับตาเดินเข้าไปอาบน้ำ เมื่อเธออาบน้ำเสร็จก็ฟุบตัวลงนอนอีกครั้งอีกด้าน เขาตื่นขึ้นมาอาบน้ำเเต่งตัวเตรียมไปทำงานสูทราคาเเพงถูกเเขวนไว้ในห้องนอน ที่นี่มีเเม่บ้านจากบ้านของเขาเข้ามาทำความสะอาดให้รวมถึงซักผ้า เอาผ้าไปรีด เสื้อเชิ้ตพร้อมสูทไม่มีเเม้เเต่รอยยับถูกแขวนในราว “วันนี้ป้าทำข้าวต้มกุ้งมาให้ค่ะ” “ป้าวางไว้ให้บนโต๊ะอาหารให้แล้วนะคะ” ในขณะที่เขากำลังติดกระดุมสายตาคมเข้มคอยสอดหาใครบางคน “ต่อไปผมขอเพิ่มเป็นสองที่นะครับ” ป้าดาถึงกลับลอบมองซ้ายขวาอัตโนมัติ เบนซ์เห็นเเบบนั้นถึงกับต้องรีบแก้ต่างทันที “อะเอ่อ ช่วงนี้ผมรู้สึกหิวมากกว่าปกติอะครับ” “อ๋อได้ๆค่ะ คุณเบนซ์ไม่บอกป้าล่ะคะ” “ป้าก็เห็นกับข้าวเหลือตลอด” หลังจ