Semua Bab Love Partner คู่ซ้อมรัก: Bab 21 - Bab 30

ก็อก ก็อก ก็อก พลอยกำลังตั้งใจออกเเบบงานด้วยความตั้งใจ เเละก็ต้องสะดุ้ง เเรงทุบประตูอย่างเเรงทำให้เธอต้องวางปากกาลงพร้อมกับรีบลุกไปประตูด้วยความรวดเร็ว “เคาะอะไรดังขนาดนี้ ฉันตกใจหมด” พลอยเปล่งเสียงออกมาใส่คนตรงหน้า เบนซ์ทำสีหน้าไม่พอใจใส่ เขายังคงสวมชุดเดิมของเมื่อเข้า “เธอเปิดเเอร์ทิ้ง เธอกินข้าวเสร็จแล้วก็ไม่ล้าง” “จะรอให้ใครมาล้าง” “ฉัน?” เบนซ์ชี้หน้าสวยอย่างคาดโทษ ส่วนมืออีกข้างเท้าสะเอวเอาไว้ “กะก็ฉันทำไม่เป็น คุณมีเเม่บ้านนิ่” เพราะเธอได้ยินเสียงเขาพูดคุยกับเเม่บ้านคนสนิทของตัวเอง “ฉันขี้ร้อนขอโทษละกันที่ลืมปิด” สายตาคมจ้องมองร่างบางอยู่ชุดสายเดี่ยวโชว์หน้าท้องเล็กน้อยหน้าอกล้นออกมาที่มีผมยาวตรงสวยปกปิดไว้ไม่มิดนัก กางเกงขาสั้นรัดรูปจนเห็นเป็นสัดส่วน เขาเผลอมองด้วยความรู้สึกแปลกๆ “มานี่” มือเเกร่งฉุดกระชากเเขนเรียวขาวให้เดินตามเขาไปฟุบ ปึก “โอ๊ยคุณเบนซ์ เจ็บนะ” พลอยรีบยกเเขนขึ้นมาดูพบว่ามีรอยนิ้วมือใหญ่ปรากฏชัดเจน “ล้าง!” “ฉันล้างไม่เป็น” “…จิ…” ชายหนุ่มถอดสู

21เต็มใจตอบแทน NC วิวชานเมืองกรุงเทพภาพต้นไม้ใหญ่ตกแต่งไฟดวงเล็กระยิบระยับชิงช้าสวรรค์เริ่มทะยานลอยวงขึ้นความสูง จากต้นไม้ใหญ่เริ่มเล็กลงๆเรื่อยๆ จนกระเช้าของพลอยและเบนซ์ค่อยๆเลื่อนขึ้นมาตรงกลางยอดสูง ร่างหนาร่างบางนั่งเบียดใกล้ชิดกันสายตาของหญิงสาวยังคงตื่นตาตื่นใจกับการได้นั่งชิงช้าสวรรค์ครั้งแรก แต่ทว่าอีกคนโอบกอดเธอเอาไว้มือแกร่งล้วงเข้าใต้เสื้อตัวเล็กเคล้าคลึงหน้าอกสะกิดยอดดอกเล่นไปมา จนกลางกายแกร่งเริ่มขยายพองขึ้น “สวยจะจัง...อ๊ะ” “เบาๆหน่อยได้ไหม” พลอยเตือนหลังจากที่อีกคนลงน้ำหนักมือจนเธอต้องนิ่วหน้าและคอยจับออกแรงยั้งมือเบนซ์เอาไว้ “ปีหน้าพามาอีกได้ไหม” พลอยพูดแต่ทว่าสายตายังคงจับจ้องแสงไฟรวมถึงกลิ่นอายงานวัดธรรมดานี้ “ชอบเหรอ” เขาโน้มลงมาริมฝีปากชิดคอขาว “ชอบ” คอเล็กเริ่มหดลงเพราะความจั๊กจี้พร้อมกับสบตาคมนั้น เบนซ์มองริมฝีปากบางแต่งแต้มลิปติกสีชมพูมีกลิ่นสตอเบอรี่บางๆออกมา จากนั้นเขาทนไม่ไหวประกบดูดริมฝีปากนั้น หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด ปล่อยให้อีกคนดูดดึงคลึงเล่นอยู่แบบนั้น ก่อนเขาจะกดให้ลิ้นสากหนาเข้าไปสัมผ

23ทำเพื่อครอบครัว หลังจากที่เธอจบเกมรักกับชายหนุ่มเหมือนกับว่าพิษไข้ได้หายปลิดทิ้ง เมื่อเดินออกมาจากห้องก็พบว่าคนที่คอยดูแลเธอเมื่อคืนนอนอยู่บนโซฟาตัวยาว “วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอไงนะ” พลอยพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ “นิ่ ไม่ไปทำงานเหรอ” “คุณ!!” “เบนซ์” เสียงตะโกนเรียกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะตื่น มือบางเอื้อมแตะต้นแขนแกร่งก็พบว่าตัวร้อน “ป่วยเหรอ” พิษไข้จากเธอติดสู่ร่างกายหนานอนทำให้ซมหนัก พลอยเดินเข้าในห้องตัวเองก่อนจะหยิบกะละมังที่เบนซ์ใช้มันใส่น้ำจุ่มผ้ามาเช็ดให้เธอเมื่อคืน ร่างบางเลื่อนหาร้านข้าวต้มก่อนจะถือวิสาสะเปิดกระเป๋าสตางค์หยิบแบงค์ร้อยออกมาเตรียมจ่ายเงินค่าอาหาร ไม่นานข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ถูกนำมาวางไว้ด้านบนโต๊ะก่อนหญิงสาวจะสะกิดชายหนุ่มเบาๆ “คุณตื่นมากินข้าวก่อนนะ” เบนซ์ลืมตาด้วยความหนักอึ้ง เพราะเขานั้นได้ติดไข้มาจากคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังส่งสายแววตาความเป็นห่วงปนกังวลออกมาอย่างชัดเจน “เฮ่อ...” เขาพิงกับพนักโซฟายกมือขึ้นมานวดระหว่างคิ้ว พลอย

25เห็นใจ ห้างขนาดใหญ่ที่มีร้านเช่าแบ่งเป็นล็อคๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นร้านเช่าขนาดเล็กแต่ความสะอาด การตกแต่ง รวมถึงกลิ่นอายบ่งบอกให้รู้ว่าห้างมีการดูแลเอาใจใส่มากแค่ไหนติ๊ง เสียงข้อความเข้า R.Rin : คุณพลอยพี่รินขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหมคะ ลูกพี่ไม่สบายหนัก พี่พึ่งจ่ายค่าเทอมไป เลยไม่พอสำรองจ่าย Ploy_Boonthanatdecha : ได้ค่ะ Ploy_Boonthanatdecha : พลอยโอนให้แล้วนะคะ มีค่อยจ่ายคืนนะ ไม่ต้องรีบ ทำไมถึงโอนให้ง่ายไม่ถามเหตุผลให้ดีกว่านี้ สมัยฉันยังเรียนไม่จบหลายๆครั้งที่ได้ออกไปงานประกวดแฟชั่นมีแค่พี่รินที่คอยเป็นหูเป็นตาดูคุณพ่อให้ แต่ทว่าตอนนี้เงินเหลือเพียงสามพันบาททั้งชีวิตนี้หนักสุดแค่ไม่มีเงินเลย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าเงินสามพันมันเยอะมากๆ เมื่อเห็นร้านที่ตนต้องการแล้วจึงรีบเดินเข้าไป สายตาไล่มองสิ่งที่ขาดสุดท้ายก็ต้องเดินออกมาเพราะราคาสูงมากเมื่อเทียบกับร้านอาม่าที่ชายหนุ่มพาไป “แพงจัง เอาไว้ซื้อร้านอาม่าดีกว่า” “ว่าแต่..ฉันต้องไปอย่างไรนะ” พลอยครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตัดสินใจค่อยไปวันหลัง ก่อนจะเดินไปโซนเบเกอรี่พร้อมกับเปิ

27คนที่ซับพอร์ต เบนซ์เก็บอุปกรณ์ให้เธอแช่เท้าเสร็จ เขาเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป พลอยที่อยากประสบความสำเร็จจึงนั่งหาร้านตัดเย็บชุดจนตอนนี้เวลาล่วงเลยไปจะเที่ยงคืนแล้ว เเละตอนนี้เธอยังหานางแบบไม่ได้ ความอ่อนล้าทำให้หญิงสาวเอนตัวลงกับโซฟาและเข้าสู่นินทราอย่างง่ายดาย ชายหนุ่มเดินออกมาก็พบว่าหญิงสาวหลับตรงนี้อีกแล้ว เบนซ์ทำท่าเดินสียงดังเพื่อให้อีกคนรู้สึกตึก ตึก ปึ้ง เขาออกมาดื่มน้ำจนเสร็จ ปิดประตูเสียงดัง ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะตื่น จากนั้นร่างสูงไม่อยากสนใจจึงเดินเข้าห้องนอนตัวเองไปเเอด “เฮ่อ” เบนซ์บ่นกับตัวเองได้สักพัก กลับค่อยก้มตัวลงย่อรับลำตัวบางอุ้มเข้าห้องนอนพร้อมกับห่มผ้าห่มให้อีก เขาพินิจพิจารณาใบหน้าไร้เครื่องสำอางผิวขาวซีดของเธอทำให้เห็นเส้นเลือดอย่างชัดเจน ร่างสูงรู้สึกว่าตัวเองกำลังแคร์คนบนที่นอน จึงเดินออกมาจากห้องทันที แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ที่ไม่ได้กดปิดหน้าจอเอาไว้จวนแบตจะหมด ก็ทำให้เห็นว่าอีกคนกำลังต้องการอะไร เเละขาดอะไรอยู่เช้าวันต่อมา พลอยรู้สึกตัวสะดุ้งตื่นตอนตีห้าจึงลุกพับผ้าห่มให้เรียบร้อย เธออยากเปลี่ย