Alle Kapitel von เกียร์รักปักใจ Heart engineer: Kapitel 21 – Kapitel 30

พราวตะวันแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากลับมาถึงห้องได้อย่างไร แอร์เย็นๆ ไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนที่เกาะกุมใบหน้าได้ ถึงจะเป็น 'จูบ' ที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอก็จดจำสัมผัสนั้นได้ดีสติพราว....เธอต้องตั้งสติ!พร่ำบอกตัวเองที่สติหล่นหาย พอนั่งก็ลุก พอลุกก็นั่ง เอาแต่เดินวนไป เธอพยายามสะกดจิตตัวเองเป็นร้อยรอบให้ลืมสัมผัสอุ่นร้อนที่ริมฝีปากนั้นไป แต่ แต่ แต่ มันดูเหมือนไม่ได้ผลเอาซะเลย'พราวทะลึ่งกว่าพี่อีกนะ'อยากลืมกลับจำ นั่นแสดงว่าสมองกำลังทรยศใช่ไหม ใบหน้าหล่อๆ และกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมน้ำหอมจางๆ มันกวนใจ แล้วพอนึกถึง 'จูบ' ทีไร หน้าเธอมันก็ร้อนผ่าวห้ามไม่ได้ทุกที"ก็แค่ปากแตะกัน"ปลอบตัวเองเพื่อให้สบายใจ แต่ภาพในหัวมันขยันรีรันซ้ำๆ แย้งว่ามันคือ 'จูบ' จนเธอไม่อาจปฏิเสธได้ จูบแรกของเธอไม่ใช่ใคร แต่เป็นพี่ไนท์ก้อนน้ำแข็งขี้เมานี่นะโอ้ย! ทำไมสลัดไม่ออกเลยเนี่ยพราวตะวันโวยวายกับตัวเองที่ไม่สามารถสลัดภาพของพี่ไนท์ออกจากหัวได้ ในเมื่อสมองมันเอาแต่คิดถึงเรื่องนั้นเธอก็ต้องหาเรื่องอื่นเพื่อมาเบี่ยงความสนใจ ใช่แล้ว! ไปดูซีรี่ย์ ดูพระเอกจีนให้สบายตา สบายใจ ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางไว้กระโดดขึ้นเตียงแ

"โธ่เว้ยยยย!!"นั่งทำหน้าบึ้งเป็นตูดลิงไม่พอ อยู่ๆ ก็สบถเสียงดัง ดวงตาคู่คมภายใต้แว่นดูหงุดหงิดไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก แล้วไอ้โทรศัพท์เดี๋ยวก็จับ เดี๋ยวก็วาง เสือและเวนิสมองหน้ากัน น้องที่เดินผ่านโต๊ะม้าหินอ่อนไม่กล้ามองหน้ารุ่นพี่ปีสาม เพราะรังสีความเย็นเยือกมันแผ่จนแทบติดลม"เป็นเหี้ยไรของมึงเนี่ยไอ้ไนท์?"เวนิสยิงคำถามใส่"เออ! จะสบถเสียงดังทำเชี่ยอะไร"ว่าให้เพื่อนที่อยู่ๆ ก็ขึ้นเสียงดัง ดวงตาคมหรี่มองเพื่อนที่นั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่นานสองนาน ส่วนมือก็เอาแต่จับโทรศัพท์ไม่ปล่อยเลย"ทะเลาะกับเมียเหรอวะ"เวนิสขยับเข้าไปใกล้ ดูจากที่อยู่ไม่สุข คิ้วขมวดเหมือนมีเรื่องในใจ กูเดาว่าไม่พ้นเรื่องเมียชัวร์"...."ไนท์ไม่ตอบคำถามที่เพื่อนสงสัย แต่หน้าบึ้งๆ อารมณ์ที่ดูไม่จอยก็ตอบทุกอย่างอยู่แล้วไง แล้วคนที่คิดว่ามันต้อง 'ใช่แน่ๆ' ก็ตะโกนขึ้นมา"แม่ง! กูเดาว่าใช่"เสือตอบแทนอย่างมั่นใจ แค่ดูจากตาก็รู้แล้วว่า 'ใช่' ผู้ชายร้อยทั้งร้อยแม่งสุดท้ายก็แพ้ให้เมียทุกราย จะมานั่งทำหน้าเบื่อโลกทำไม มึงก็แค่เดินไปหา ไปง้อเมีย ก็จบป่ะวะ"ไม่ได้ทะเลาะ""กูไม่เชื่อ โถๆ น่าสงสารไอ้โบ้เฝ้าหน้าจอ ทรงอย่างแบดแ

18.00 น.นัดน้องรหัสหนึ่งทุ่มแต่ก็มารออยู่หน้าหอเกือบชั่วโมงได้ เรื่องที่เกิดขึ้นมันยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย คิ้วเข้มเดี๋ยวขมวดเดี๋ยวคลาย ในอกมันยังคงกรุ่นไปด้วยความหงุดหงิดจากตอนเย็น'ฝันงั้นเหรอ?'ไนท์นึกถึงคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นสักเท่าไหร่ เห็นเขาโง่เป็นควายรึไงถึงแยกความฝันกับความเป็นจริงไม่ออกเลย'ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ'ปากปฏิเสธ แต่แววตากลับเลิ่กลั่ก ภาษากายมันบ่งบอกว่ากำลังโกหกชัดๆ คิดว่าเขาดูไม่ออกเลยมั้งยัยบื้อ! 19.00 น.พราวตะวันเดินออกมาจากตึกด้วยท่าทางเหมือนคนกำลังจะถูกลากไปแดนประหาร ถึงเธอจะชอบกินหมูกระทะและเอ็นจอยอีททิ้งมาก แต่สถานการณ์ตอนนี้มันชวนให้กินไม่ลง ถึงกินลงก็ไม่รู้จะอร่อยไหม พราวตะวันคิดพลันถอนหายใจ ทำไมพวกพี่เขาต้องอยากกินหมูทะวันนี้ด้วย'พี่เขาจำไม่ได้หรอก''อย่ากังวลไปเลย''ถ้าจำได้พี่เขาพูดไปแล้ว'ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่ิองเมื่อคืน เสียงในหัวก็ทำหน้าที่ช่วยปลอบใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกลัวไง คำพูดของเธอจะมีน้ำหนักพอให้พี่ไนท์เชื่อไหม หน้าบึ้งๆ บวกแววตาเหมือนคาใจ มันทำให้เธอกังวลจนไม่มีอารมณ์แต่งตัว หยิบจับอะไรในตู้เสื้อผ้าได้ก็ใส่ๆ มา แต่ออร่าความน่ารักก็ย

คนเมาไม่ร้อง ไม่โวยวาย ต่างจากไนท์ที่ออกอาการ หน้าหล่อๆ ของเขาแดงซ่านเมื่อรู้ว่าเผลอจับตรงที่ไม่สมควรจับเข้าให้แล้วตึกตัก...ตึกตักก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายตอนนี้ทำงานหนักแทบรับไม่ไหว สัมผัสนุ่มๆ หยุ่น เต็มไม้เต็มมือมันก่อกวนใจ ตัวเล็กๆ แค่นี้ไม่รู้ไปขนเนื้อนมมาจากไหน ถึงเขาจะได้ฉายา 'ก้อนน้ำแข็ง' แต่ก็มีความรู้สึกตามสัญชาตญาณผู้ชาย ไนท์ดึงสติตัวเองที่เตลิดไปไกล พอตั้งสติได้ก็รีบดึงมือออกทันทีแต่...ยัยเด็กขี้เมากลับไม่ยอม!!"ม่ายยยให้เอาออก"มือเรียวเล็กของคนเมาคว้าหมับไม่ให้มือหนาขยับไปไหน ในหัวของคนเมาคิดอะไรอยู่ เขาไม่รู้เลยจริงๆ"พราว... ปล่อยมือพี่"ไนท์พยายามเค่นเสียงดุใส่ ตรงนั้นมันไม่ใช่ที่ที่เขาควรจับและควรเว้นระยะห่างไว้เพื่อความปลอดภัย ต่อให้เป็นก้อนน้ำแข็งพอเจอของร้อนเข้าไป แววตานิ่งๆ ก็สั่นไหวไปไม่ถูกเหมือนกัน"ไม่ปล่อย พราวไม่ชอบเอาเปรียบใคร พราวจับของพี่ พี่ก็จับของพราว จะได้เจ๊ากันไง ห้ามเอามือออกเลยน้าาา"คนเมาดื้อไม่ไหว เธอกดมือของพี่รหัสให้แนบชิดชนิดไม่มีช่องว่างให้หายใจ อุณหภูมิในร่างกายของไนท์ตอนนี้พุ่งสูงทะลุเพดานแล้ว"พี่จับแล้วไง ทีนี้ปล่อยได้หรือยัง"ในเมื่อต่อ

"ตื่นแล้วเหรอยัยขี้เมา"จากที่จะแอบดูเขาแล้วหนีกลับหอไปตั้งหลักเท่ากับถูกจับได้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ จะวิ่งหนีไปนอนก็คงไม่ทันแล้วจริงๆ "พะ....พี่ไนท์"เพราะไม่ทันตั้งตัวก็เลยยิ่งเลิ่กลั่กเข้าไปใหญ่ แค่เห็นหน้าก็สะท้านไปถึงหัวใจ แว่นตาที่ใส่หายไปไหน แล้วทำไมขอบตาถึงได้คล้ำขนาดนั้น สภาพพี่ไนท์เหมือนคนไม่ได้นอนมาก แล้วนั่นก็ตอกย้ำให้พราวตะวันเชื่อว่าเมื่อคืนจัดหนักแน่'พราวอย่าขยับ...''อยู่นิ่งๆ น่ะดีแล้ว''บอกว่าอย่าถอดไง'แค่ภาพที่รีรันคงยังไม่พอ สมองก็เลยสั่งให้เธอนึกถึงคำพูดบางช่วงบางตอนได้ เสียงทุ้มที่สั่งเธอว่า 'อย่าขยับ' ที่จำได้เลือนๆ หมายถึงอะไร เธอต้องโยกเก่งขนาดไหน ถึงได้บอกให้เธอ 'อยู่นิ่งๆ' แล้วหลังจากภาพตัด พี่เขาโซโล่ให้เองเลยเหรอแปร้ดดดด....จินตนาการ🔞ที่เลิศล้ำของพราวตะวันทำหน้าเธอแดงก่ำ เธอไม่กล้าสบตาคู่คมนาน ถึงหน้าหล่อๆ จะดูนิ่งแต่เธอเห็นแววหงุดหงิดซ่อนในนั้น ไม่ต้องถามก็พอจะเดาได้มั้งว่าวีรกรรมตอนเมาของเธอคงหนักหนาสาหัสจริงๆ"จะไปไหน?"ไนท์เลิกคิ้วถาม สายตาคู่คมจ้องมองน้องรหัสตัวดีที่สร้างเรื่องไว้ เมื่อคืนเขานอนไม่หลับก็เพราะใคร พอตื่นมาก็ยังจะทำตัวลั