All Chapters of เส้นทางรักที่(ไม่)มีเธอ: Chapter 11 - Chapter 20

มุกเดินถือกล่องกระดาษใบเล็กๆออกจากอาคารสำนักงาน เธอไม่ได้มองไปรอบๆ ไม่ได้สนใจสายตาใคร เธอตรงดิ่งไปที่ป้ายรถเมล์ บนรถเมล์ที่แออัด มุกกอดกล่องนั้นไว้แน่น เธอไม่ได้ร้องไห้ น้ำตาข้างในมันแห้งไปหมดแล้ว สิ่งที่แล่นเข้ามาในหัวคือตัวเลขบัญชีที่เหลืออยู่ไม่ถึงสองพันบาทกับรายการยาสามัญที่ใกล้หมด มุกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูสมุดรายชื่อ เธอเลื่อนนิ้วผ่านเบอร์ของเพื่อนร่วมงาน ผ่านเบอร์บริษัทจัดหางาน แต่สุดท้ายเธอก็หยุดอยู่ที่เบอร์ของเพื่อนบ้าน ป้าภา : ป้าภาคะ วันนี้มุกต้องขอโทษด้วยจริงๆ มุกคง…มุกคงไม่มีเงินก้อนที่ตกลงกันไว้ให้ป้านะคะ” เธอพิมพ์ข้อความนั้นค้างไว้แล้วลบออก เธอเปลี่ยนเป็นพิมพ์ใหม่ด้วยมือที่สั่นน้อยลง ป้าภา : ป้าภาคะ วันนี้มุกจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด ฝากดูแม่ให้มุกหน่อยนะคะ มุกจะรีบไปค่ะ” เธอปิดหน้าจอ ทอดสายตามองวิวข้างทางที่พร่ามัว มุกมองไปที่ตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองผ่านกระจกหน้าต่างรถ เธอรู้ว่ารวินทำงานอยู่ในนั้น เขากำลังทานมื้อเที่ยงอย่างมีความสุข ขณะที่เธอกำลังพยายามคิดว่าจะหาทางรอดให้แม่ได้อย่างไรในวันพรุ่งนี้ เธอหลับตาลง พิงศีรษะกับผนังรถเมล์ ภาวนาเพียงว่าขอให้คืนนี้เป็นคืนที

มุกยืนมองดูรวินที่กำลังช่วยเจ้าหน้าที่กู้ชีพขยับเตียงอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินสาดส่องเข้ามาในห้องแคบๆสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขาอย่างชัดเจน เขากำลังใช้มือถือคุยกับหมอธีร์อีกครั้ง สั่งการเรื่องการเตรียมห้องไอซียูและทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญให้มารอรับเคสนี้โดยเฉพาะ แววตาของเขาที่มุกเคยเห็นแต่ความเย็นชาและเหยียดหยาม ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะพาแม่ของเธอไปให้ถึงมือหมอให้เร็วที่สุด เมื่อเจ้าหน้าที่ยกตัวแม่ขึ้นเปลสนาม มุกรีบพุ่งเข้าไปคว้ามือแม่ไว้แน่น รวินที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือมาแตะไหล่มุกเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ “ขึ้นรถไปกับฉันเถอะ รถพยาบาลพื้นที่ไม่พอ” รวินพูดสั้นๆก่อนจะเดินนำออกไปที่รถสปอร์ตคันหรูของเขา มุกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดจากการถูกไล่ออกและคำพูดรุนแรงของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัว แต่เมื่อเห็นแสงไฟรถพยาบาลเคลื่อนตัวออกไป เธอจึงตัดสินใจก้าวขึ้นรถของรวินด้วยท่าทางที่ยังเต็มไปด้วยความระแวง ภายในรถความเงียบปกคลุมไปทั่ว มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามแผ่วเบา รวินขับรถด้วยความเร็วที่แม่นยำและนิ่งสนิท เขาไม่พูดอะไรเลยจนกระทั่งรถติดไ

เช้าวันรุ่งขึ้น ตึกสำนักงานใหญ่ใจกลางกรุงเทพฯ มุกก้าวเข้าสู่ล็อบบี้ด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าทุกครั้ง เธอสวมชุดทำงานเรียบง่ายที่ดูสุภาพที่สุดเท่าที่จะหาได้ แม้ในใจจะกังวลเรื่องอาการของแม่ แต่ความรับผิดชอบและคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับรวินทำให้เธอต้องทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เมื่อขึ้นไปถึงชั้นบริหาร มุกเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเธอโดยไม่กล้าสบตาใคร แต่นั่นกลับทำให้เธอต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างสูงสง่าของรวินยืนคุยกับเลขาหน้าห้อง โดยมีหญิงสาวอีกคนยืนเคียงข้าง เธอคนนั้นคือใบบัว “พี่รวินคะ เย็นนี้ไปทานมื้อค่ำที่ร้านเดิมนะ ใบบัวจองโต๊ะไว้ให้แล้ว” เสียงใบบัวหวานใสและเต็มไปด้วยความใส่ใจ รวินหันไปยิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและแตกต่างจากตอนที่เขาคุยกับมุกอย่างสิ้นเชิง “ได้สิครับ เดี๋ยวพี่เลิกงานแล้วจะรีบไปหา” ในจังหวะนั้นเอง รวินหันมาเห็นมุกที่ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยในทันที ความอบอุ่นที่เคยปรากฏบนใบหน้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาของเจ้านายที่กำลังมองลูกน้อง “คุณมาแล้วเหรอ” รวินเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่มองใบบัว “งานสรุปข้อมูลของโปรเจกต์ที่ค้างอยู่ ผมวางไว้บนโต๊ะแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศภายในบริษัทดูเคร่งเครียดกว่าปกติตั้งแต่รวินก้าวเข้ามาในออฟฟิศ เขาดูเหมือนพายุที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ความนิ่งสงบ ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความเฉียบขาดที่ไม่มีใครกล้าสบตา ทันทีที่ถึงห้องทำงาน รวินไม่ได้เรียกเลขาฯเข้าไปพบเหมือนทุกครั้ง แต่เขากดอินเตอร์คอมเรียกกฤตินเข้ามาหาเขาทันทีด้วยน้ำเสียงที่สั้นและกระชับจนบรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดในทันใด ไม่กี่นาทีต่อมา กฤตินเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าสงสัยเพราะปกติตารางงานเช้านี้ของเขาไม่มีวาระการประชุมกับรวิน “คุณรวินมีอะไรด่วนหรือเปล่าครับ” กฤตินถามด้วยความสุภาพ รวินนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน แผ่นหลังเหยียดตรง ดวงตาคมกริบค่อยๆเงยขึ้นมองกฤตินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงเสียงดัง ปึก ก่อนจะดันมันไปข้างหน้า “โปรเจกต์ใหม่ที่ฝ่ายวิศวกรรมกำลังดูอยู่ ผมต้องการให้สรุปข้อมูลทั้งหมดใหม่ และต้องไปลงพื้นที่ตรวจสอบหน้างานที่ไซต์งานจังหวัดใกล้เคียงตั้งแต่วันนี้” รวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทิ้งแรงกดดันไว้ในทุกคำพูด กฤตินชะงักไปเล็กน้อย “วันนี้เลยเหรอครับคุณรวิน แต่งานส่วนนี้เรามีกำหนดส่งปลายสัปดาห์หน

รวินเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังระเบียงกระจกด้านนอกที่เปิดโล่งรับลมยามค่ำคืน เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาจางลอยละล่องไปในอากาศพร้อมกับความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอด ‘มุกเหนื่อย...มุกเหนื่อยที่ต้องคอยตอบคำถามเพื่อนว่าทำไมแฟนไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย ทำไมพี่รวินต้องทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้กัน’ น้ำเสียงที่สั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวในวันนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา รวินสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆเพื่อดับความร้อนผ่าวในอก ‘มุกแค่อยากมีชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่น ไม่ใช่ต้องมานั่งรอใครที่วันๆคิดแต่เรื่องเงินแบบนี้ มุกแค่อยากมีทางเดินที่มันสบายกว่านี้ ทางที่มันไม่ต้องเหนื่อยไปพร้อมกับคนอื่น’ คำพูดที่ตัดพ้อและเหยียบย่ำความพยายามของเขาอย่างเลือดเย็นทำเอาเขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงในวันนั้น วันที่เขากำลังสร้างเนื้อสร้างตัว ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายทุกอย่างก็เพื่อสร้างคำว่า ‘อนาคต’ ให้เธอกับเขา แต่สำหรับมุก เธอไม่ได้ต้องการคนที่กำลังพยายาม เธอต้องการคนที่พร้อมแล้วต่างหาก มือที่ถือมวนบุหรี่กำแน่นจนข้อขาว เขาแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพช สมเพชตัวเองที่เคยเชื่อว่าความรักที