All Chapters of เส้นทางรักที่(ไม่)มีเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากกลับจากทริปหัวหิน รวินพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ เขาตั้งใจจะทุ่มเทให้กับความสัมพันธ์กับใบบัวให้มากกว่าเดิมเพื่อปิดรอยร้าวในใจ แต่ดูเหมือนว่าใบบัวเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ในเย็นวันหนึ่งที่ร้านอาหารบรรยากาศหรู ใบบัวสังเกตเห็นว่ารวินนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างนานเกินไปแม้เธอจะชวนคุยเรื่องทริปที่เราเพิ่งไปมา แต่คำตอบของรวินกลับสั้นและดูเลื่อนลอย “พี่รวินคะ เป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้ดูพี่ใจลอยบ่อยจัง” ใบบัวเอ่ยถามเสียงเบา มือเรียวสวยเอื้อมมาวางทับมือของเขาไว้บนโต๊ะ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล รวินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นปกติแล้วยิ้มตอบ “ไม่มีอะไรครับ พี่คงเหนื่อยจากงานน่ะ ไม่มีอะไรต้องห่วงนะใบบัว” เขารีบคว้ามือเธอมากุมไว้ พยายามบีบให้กระชับเพื่อย้ำเตือนตัวเองว่านี่คือคนที่เขาต้องรัก แต่มันกลับทำให้เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดกับความคาดหวังที่เขามีต่อตัวเอง “ใบบัวอยากให้เราใช้เวลาด้วยกันให้มากขึ้นนะคะ พรุ่งนี้เราไปทานข้าวกับคุณแม่ของใบบัวกันไหมคะ ท่านถามถึงพี่ตลอดเลย” ใบบัวกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง เธอพยายามกระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่

เช้าวันรุ่งขึ้น รวินยังคงจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ แม้ใบบัวจะเดินเข้ามาวางกล่องข้าวกลางวันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง รวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะละมือจากแป้นพิมพ์อย่างช้าๆ “พี่รวินคะ วันนี้ใบบัวทำเมนูโปรดของพี่มาให้ ลองชิมดูหน่อยนะ” รวินเงยหน้าขึ้นมองใบบัว เขาส่งยิ้มบางๆให้ ยิ้มที่สุภาพและอบอุ่นเหมือนที่เคยทำ แต่เป็นรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา แววตาของเขายังคงราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม “ขอบใจนะใบบัว แต่เอาไว้ก่อนเถอะ ช่วงนี้พี่มีโปรเจกต์ที่ต้องเร่งปิดให้จบ คงไม่มีเวลาทานข้าวเป็นเรื่องเป็นราว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่พี่รวินคะ พี่ทำงานหนักเกินไปแล้วนะ ใบบัวไม่อยากให้พี่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียว มีอะไรที่ใบบัวช่วยได้บ้างไหม” ใบบัวขยับเข้ามาใกล้ด้วยแววตาเป็นห่วง รวินไม่ได้ขยับหนี แต่เขากลับถอยห่างออกมาทางความคิด เขามองเธอด้วยสายตาที่แสดงความขอบคุณเพียงเพื่อมารยาท “พี่ซาบซึ้งนะที่ใบบัวเป็นห่วง แต่นี่คือเรื่องงานที่พี่ต้องรับผิดชอบเอง ใบบัวไม่ต้องกังวลหรอกครับ พี่จัดการได้ทุกอย่างเหมือนที่เคยทำ” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับเหมือนเป็นการปิดป

ร้านคาเฟ่ริมหาด รวินกับมุกนั่งที่โต๊ะมุมร้านห่างจากหน้าต่างเล็กน้อย พวกเขาไม่ได้พูดคุยกันเรื่องงาน ไม่ได้พูดเรื่องความหลัง รวินเลือกที่จะชวนคุยเรื่องไลฟ์สไตล์ในภูเก็ต สถานที่ท่องเที่ยว หรือแม้แต่เรื่องหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ “หนังสือเล่มนี้ ผมเคยอ่านตอนเรียนครับ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจออีกครั้งที่นี่” รวินชี้ไปที่ปกหนังสือบนโต๊ะ มุกยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “เหรอคะ แปลกดีนะคะ เหมือนโลกจะกลมกว่าที่คิด” รวินเพียงแค่หัวเราะเบาๆ เขาไม่ได้ฉวยโอกาสพูดคำหวานหรือแสดงความความอ่อนไหวให้เธอเห็น เขาแค่นั่งจิบกาแฟ สบตาเธอด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมด้วยความเคารพ เขาตั้งใจฟังทุกคำที่มุกเล่าโดยไม่มีการแทรกแซงหรือพยายามเอาตัวตนของเขาเข้าไปครอบงำ ช่วงเวลาที่ผ่านไปในคาเฟ่ไม่ได้มีเรื่องราวหวือหวา แต่มันคือการทำความรู้จักคนคนเดิมในเวอร์ชันใหม่ รวินได้เห็นมุกที่หัวเราะได้เต็มเสียง มุกที่ตื่นเต้นกับรสชาติกาแฟ และมุกที่สามารถสนทนาอย่างออกรสในเรื่องที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน สำหรับรวิน นี่ไม่ใช่การตามล่าหาคนรักเก่า แต่มันคือการเรียนรู้ที่จะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้อีกครั้ง โดยที่เขารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นเพียงเพื่อนท

ห้องอพาร์ทเม้นท์ มุกทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่ได้เปิดไฟ เธอจ้องมองเพดานห้องที่มืดสลัว ความเงียบในห้องทำให้เสียงหัวใจของตัวเองดังก้องชัดเจนขึ้น ทุกคำพูดของรวินยังคงวนเวียนอยู่ ไม่ใช่ในฐานะคำหวานที่ชวนให้หลงใหล แต่เป็นความจริงที่กระแทกความรู้สึกเธอแรงกว่าที่เคย เธอทบทวนเรื่องราวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งความเจ็บปวดในอดีตจากการที่เธอเคยบอกเลิกเขา และความพยายามที่จะลืมเลือนเขาไปจากชีวิต แต่วันนี้ความจริงที่ว่าเขา ‘ทิ้งทุกอย่าง’ เพื่อมาหา ‘ปลายทาง’ ที่เขาทำหล่นหายไป มันทำให้กำแพงที่เธอก่อไว้เริ่มมีรอยร้าว เขาไม่ได้มาเพื่อเรียกร้อง แต่เขากำลังรอ มุกหลับตาลงพลางคิดว่าในรถเมื่อครู่ทำให้เธอใจสั่น เธอรู้สึกถึงความสับสนระหว่าง ‘ความระแวง’ ที่ยังหลงเหลือ กับ ‘ความอบอุ่น’ ที่เธอไม่ได้สัมผัสมานาน เธอไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้อภัยหรือตอบรับ แต่ลึกๆแล้วเธอรู้ตัวดีว่าเธอไม่ได้ผลักไสเขาออกไปอย่างเด็ดขาดเหมือนที่เคยทำ วันต่อมา รวินไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าเธอด้วยท่าทีเร่งเร้าหรือพยายามเรียกร้องความสนใจ แต่เขากลับเริ่มการพิสูจน์ผ่านการกระทำเล็กๆที่เขารู้ว่ามุกจะสัมผัสได้ ในห้องเตรียมงานของโรงแรม มุกพบกล่องกาแฟแ

อพาร์ทเม้นท์ เมื่อรถหรูจอดสนิทลงที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ของมุก รวินเอื้อมมือไปปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้คนตัวเล็ก แต่ทว่าเขากลับไม่ปล่อยมือ แทนที่จะถอยออกไป รวินกลับรั้งร่างบอบบางสมส่วนเข้ามาในอ้อมกอดแน่น หมับ “ไม่อยากให้ลงเลยครับ อยากกักตัวมุกไว้ตรงนี้มากกว่า” รวินกระซิบข้างหู น้ำเสียงเว้าวอนเหมือนเด็กที่ไม่อยากแยกจากของรัก มุกหัวใจเต้นโครมครามด้วยความประหม่า “พี่รวิน พรุ่งนี้เราก็เจอกันแล้วนะคะ” รวินผละออกเล็กน้อยแล้วเชยคางเธอขึ้นให้สบตา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่จนมุกสะดุ้งเล็กน้อย “หนึ่งคืนมันนานไปสำหรับคนที่เพิ่งขอแต่งงานนะมุก” ก่อนที่เธอจะทันได้ทักท้วง รวินก็เคลื่อนใบหน้าลงมาประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน สัมผัสที่นุ่มนวลและสั่นไหวนี้ทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดชะงัก นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาสัมผัสกันด้วยวิธีนี้ตลอดเวลาที่เป็นแฟนกันมา ความเขินอายแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างจนมุกทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กำชายเสื้อเชิ๊ตของเขาไว้แน่น เมื่อรวินผละออกมาเพียงเล็กน้อยโดยที่หน้าผากยังชิดกัน มุกก็ได้แต่หอบหายใจเบาๆ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นสีระเรื่อ “พี่รวิน…มุก...มุกทำตัวไม่