บททั้งหมดของ เส้นทางรักที่(ไม่)มีเธอ: บทที่ 1 - บทที่ 10

รวิน อายุ27ปี สูง187cmเด็ดขาด มีวินัย มีความเป็นผู้นำสูง บาดแผลที่เคยถูกคนรักทิ้งในวัย 22 ปี เพราะความยากจนและไม่มีเวลา กลายเป็น ‘แรงผลักดัน’ ชั้นดีที่ทำให้เขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำในโลกเทคโนโลยีคติประจำใจ : ความเจ็บปวดในอดีตคือเชื้อเพลิงที่ดีที่สุดในการก้าวไปข้างหน้ามุก อายุ24ปี สูง160cmในอดีตเธอคือเด็กสาววัย 19 ที่มองทุกอย่างด้วยความอ่อนต่อโลกเธอเลิกกับแฟนหนุ่มเพราะความ ‘ไม่เข้าใจ’ ในความเหนื่อยยากของอีกฝ่าย ปัจจุบันเธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่ผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งที่รักไป.....ตัวอย่าง“ตอนนี้ฉันมีทุกอย่างแล้ว มีผู้หญิงที่ดีกว่าเธอเข้ามาในชีวิต และที่สำคัญ…ฉันมีความสุขมากโดยไม่ต้องมีเธอ”....“คุณรวินคะ นี่มันสองทุ่มกว่าแล้วนะคะ มุกยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย”รวินมองนาฬิกาบนข้อมือราวกับเพิ่งสังเกตเห็นเวลา เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา แววตาคมไม่ได้มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย“ยังไม่เลิกงาน เธอก็คือพนักงานของฉัน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะอยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับได้ตามใจ ถ้าหิวก็ดื่มน้ำไปก่อน แล้วรีบทำให้เสร็จ”....“ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะมีทางเดินที่สบายโดยไม่ต้องออกแ

หลังจากที่ปล่อยให้น้ำตาไหลจนพอใจ มุกก็ใช้มือปาดคราบน้ำตาออกอย่างลวกๆ เธอรู้ดีว่าไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้นานเกินไปโดยไม่ถูกสงสัย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝืนขาสั่นๆของตัวเองเดินกลับเข้าไปในห้องบอลรูมที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีทองอร่ามอีกครั้งทันทีที่ก้าวพ้นประตูบานใหญ่ สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับภาพที่ทำร้ายจิตใจยิ่งกว่าคำพูดใดๆของรวินกลางฟลอร์เต้นรำที่ผู้คนเริ่มถอยห่างออกไปเพื่อให้พื้นที่แก่คู่รักที่กำลังเต้นรำ รวินกำลังโอบเอวใบบัวไว้อย่างทะนุถนอม มือหนาข้างหนึ่งกุมมือเรียวเล็กของหญิงสาวคนรักไว้แน่น ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังก้มลงมองใบบัวด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความอ่อนโยนรอยยิ้มที่เขาเคยมอบให้มุก รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นที่สุดในโลก วันนี้มันถูกส่งไปให้ผู้หญิงคนอื่น“วันนี้ใบบัวดูสวยที่สุดเลยนะครับ” เสียงทุ้มของรวินแว่วมาตามลมเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของมุก รวินก้มลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูใบบัวจนอีกฝ่ายหัวเราะออกมาอย่างเขินอายก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขาอย่างไว้เนื้อเชื่อใจภาพนั้นมันสมบูรณ์แบบจนมุกแทบจะหยุดหายใจเมื่อเพลงจบลง รวินไม่ได้ผละห่าง แต่เขากลับประคองใบหน้าใบบั

ค่ำคืนหนึ่งในงานเลี้ยงกาล่าการกุศลที่เต็มไปด้วยนักธุรกิจชั้นนำและสื่อมวลชน รวินปรากฏตัวในชุดทักซิโด้สุดเนี้ยบ โดยมีใบบัวในชุดราตรีเรียบหรูราคาแพงเคียงข้าง ทั้งคู่ดูเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบจนใครๆก็ต้องเหลียวมองมุกที่มาในงานในฐานะพนักงานตัวเล็กๆของบริษัทพาร์ทเนอร์ ได้แต่ยืนหลบมุมมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ เธอเห็นรวินควงใบบัวแนะนำให้ผู้ใหญ่ในวงการรู้จักด้วยความภาคภูมิใจ“คุณรวินครับ แฟนคุณรวินนี่เก่งจริงๆนะครับ ผมได้ยินมาว่าเธอเป็นคนช่วยประสานงานโครงการการกุศลครั้งนี้ให้ราบรื่นมากเลย” นักธุรกิจอาวุโสคนหนึ่งเอ่ยชมรวินยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจและชื่นชม “ครับ ใบบัวเขาเก่งมากจริงๆ ขาดเขาไปผมคงจัดการอะไรหลายอย่างไม่ได้ ถ้าไม่มีเขาช่วยดูแลทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ผมคงไม่มีวันนี้ครับ”ใบบัวยิ้มรับอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน เธอพูดคุยกับผู้ใหญ่เหล่านั้นด้วยไหวพริบ ความเฉลียวฉลาดและมารยาทที่งดงาม จนทุกคนต่างชื่นชมว่าเธอคือ ‘ช้างเท้าหน้า’ และเป็นคู่ชีวิตที่ส่งเสริมรวินได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดจังหวะนั้นเอง ใบบัวเหลือบเห็นมุกยืนอยู่ไม่ไกล เธอจึงกระซิบกับรวินสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม

บ้านมุกแสงไฟสลัวภายในบ้านไม้หลังเก่าที่ผุพังตามกาลเวลาแทรกตัวผ่านรอยรั่วของฝาผนังเข้ามาตกกระทบกับใบหน้าซูบตอบของหญิงวัยกลางคนบนเตียงผู้ป่วย มุกในชุดเสื้อยืดตัวเก่าที่สีซีดจนแทบกลายเป็นสีขาวกำลังบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดตามแขนขาของแม่ด้วยความเบามือตั้งแต่แม่ล้มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองแตกจนกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ชีวิตที่เคยมีทางเลือกของมุกก็จบลงตรงนี้“แม่...อดทนหน่อยนะ มุกเช็ดตัวให้แล้ว เดี๋ยวแม่จะได้นอนสบายๆ” มุกพึมพำกับผู้เป็นแม่ที่ทำได้เพียงกะพริบตาตอบรับช้าๆแม้จะไร้เสียงพูด แต่แววตาที่มองลูกสาวนั้นเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิดที่มองเห็นชัดเจนตลอดสองปีที่ผ่านมา มุกไม่ได้ออกไปไหนเลยนอกจากไปทำงานและรีบกลับมาดูแลแม่ เธอไม่มีพ่อมาตั้งแต่เกิด ชีวิตของเธอมีแค่แม่คนที่เป็นทั้งพ่อทั้งแม่และเพื่อนที่ดีที่สุด และในวันที่แม่ล้มป่วยลง มุกก็กลายเป็นหลักยึดเพียงหนึ่งเดียวของบ้านหลังจากการเช็ดตัว มุกต้องแบกร่างผอมบางของแม่ขึ้นเพื่อพลิกตัว ป้องกันแผลกดทับ ร่างกายของมุกที่เคยบอบบางต้องรับภาระหนักหน่วงทุกวันจนเริ่มมีอาการปวดหลังเรื้อรัง เธอต้องคำนวณเงินค่าใช้จ่ายรายวันอย่างถี่ถ้วนว่าวันนี

ในบ่ายวันหนึ่งที่แดดจัด มุกเพิ่งเดินทางจากบริษัทต้นสังกัดมาถึงออฟฟิศของรวินเพื่อนำเอกสารชุดสำคัญที่ต้องรีบอนุมัติ ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารปึกหนาและแก้วกาแฟเย็นที่ซื้อมาหวังจะให้ความสดชื่น แต่ความอ่อนเพลียที่ค้างคามาหลายคืนทำให้การทรงตัวของเธอเริ่มแย่ลง มุกเดินโซเซเข้าไปในโถงทางเดิน แก้วกาแฟพลาสติกในมือสั่นไหวจนน้ำกาแฟกระฉอกออกมาเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้จังหวะก้าวของเธอสะดุดลง มุกเสียหลักล้มลงกับพื้นหินอ่อนอย่างแรง โครม! เสียงแฟ้มเอกสารหนักๆกระแทกพื้นดังสนั่น ตามด้วยเสียงแก้วพลาสติกที่แตกออกและน้ำกาแฟเย็นราดกระจายไปทั่วพื้นและแฟ้มงานสำคัญทันที มุกรีบยันตัวขึ้นด้วยมือเปล่าที่สั่นเทา เธอรีบคว้าเอกสารที่เปียกโชกขึ้นมาด้วยความลนลาน น้ำกาแฟสีเข้มซึมเข้าไปในกระดาษจนตัวอักษรบนสัญญามองเห็นไม่ชัดเจน รวินและใบบัวหยุดยืนอยู่ข้างหน้ามุกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ “คุณมุก! นั่นคือสัญญางวดสุดท้ายที่ผมต้องการเดี๋ยวนี้” รวินมองกองเอกสารบนพื้นด้วยแววตานิ่งสนิท มุกที่กำลังพยายามเช็ดน้ำกาแฟออกจากกระดาษด้วยแขนเสื้อชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและอับอาย “มุก.