เส้นทางรักที่(ไม่)มีเธอ

รวิน อายุ27ปี สูง187cm

เด็ดขาด มีวินัย มีความเป็นผู้นำสูง

บาดแผลที่เคยถูกคนรักทิ้งในวัย 22 ปี เพราะความยากจนและไม่มีเวลา กลายเป็น ‘แรงผลักดัน’ ชั้นดีที่ทำให้เขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำในโลกเทคโนโลยี

คติประจำใจ : ความเจ็บปวดในอดีตคือเชื้อเพลิงที่ดีที่สุดในการก้าวไปข้างหน้า

มุก อายุ24ปี สูง160cm

ในอดีตเธอคือเด็กสาววัย 19 ที่มองทุกอย่างด้วยความอ่อนต่อโลก

เธอเลิกกับแฟนหนุ่มเพราะความ ‘ไม่เข้าใจ’ ในความเหนื่อยยากของอีกฝ่าย ปัจจุบันเธอเติบโตขึ้นเป็นผู้หญิงที่ผ่านความเจ็บปวดจากการสูญเสียสิ่งที่รักไป

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

“ตอนนี้ฉันมีทุกอย่างแล้ว มีผู้หญิงที่ดีกว่าเธอเข้ามาในชีวิต และที่สำคัญ…ฉันมีความสุขมากโดยไม่ต้องมีเธอ”

.

.

.

.

“คุณรวินคะ นี่มันสองทุ่มกว่าแล้วนะคะ มุกยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย”

รวินมองนาฬิกาบนข้อมือราวกับเพิ่งสังเกตเห็นเวลา เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา แววตาคมไม่ได้มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

“ยังไม่เลิกงาน เธอก็คือพนักงานของฉัน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เธอจะอยากกลับเมื่อไหร่ก็กลับได้ตามใจ ถ้าหิวก็ดื่มน้ำไปก่อน แล้วรีบทำให้เสร็จ”

.

.

.

.

“ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะมีทางเดินที่สบายโดยไม่ต้องออกแรงเหนื่อย”

“…” มุกชะงักไป คำพูดของเขาแทงใจดำอย่างจัง เธอจำได้ดีว่าเคยพูดอะไรกับเขาไว้ในอดีต

“ที่ผ่านมาเธอคงมองหาชีวิตที่มันง่ายเกินไปสินะ วันนี้เป็นยังไงบ้าง เหนื่อยจนสายตัวแทบขาดอย่างที่อยากให้ฉันเห็นหรือยัง”

#ไม่มีนอกกายนอกใจ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เสียงดนตรีจากร้านคาเฟ่ใกล้คณะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะตัวเล็กๆนี้ผ่อนคลายลงเลย รวินเพิ่งเลิกงานพาร์ทไทม์ที่ร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ เสื้อนักศึกษาของเขามีรอยคราบจางๆและใบหน้าคมเข้มนั้นดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แต่เขายังคงฝืนยิ้มให้มุกที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“วันนี้พี่รวินมาช้า มุกรอจนเพื่อนๆไปเดินห้างกันหมดแล้วนะ” มุกเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่เก็บไม่อยู่

“พี่ขอโทษครับ พอดีงานที่ร้านมันยุ่งจริงๆ” รวินเอื้อมมือไปหมายจะกุมมืออีกฝ่าย แต่หญิงสาวกลับขยับถอยห่างไปเล็กน้อย

“พี่รวิน...มุกว่าเราไปต่อกันไม่ได้แล้วล่ะ”

คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้รวินชะงักมือกลางอากาศ หัวใจของเขากระตุกวูบ

“มุกพูดเรื่องอะไร? แค่เรื่องที่พี่มาสายเหรอ เดี๋ยวครั้งหน้าพี่จะรีบมาให้เร็วกว่านี้...”

“ไม่ใช่แค่เรื่องสาย! พี่รวินไม่เข้าใจเหรอ” มุกเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอไหวระริกด้วยความอัดอั้น

“มุกเหนื่อย มุกเหนื่อยที่ต้องคอยตอบคำถามเพื่อนว่าทำไมแฟนไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย ทำไมพี่รวินต้องทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้กัน มุกแค่อยากมีชีวิตวัยรุ่นเหมือนคนอื่น ไม่ใช่ต้องมานั่งรอใครที่วันๆคิดแต่เรื่องเงินแบบนี้”

ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวรวิน ราวกับเสียงรอบข้างถูกตัดขาด สิ่งที่เขาทำมาตลอดสี่ปีเพื่อหาเงินมาเป็นค่าเทอมและเก็บหอมรอมริบเพื่ออนาคตของ ‘เรา’ บัดนี้มันถูกนิยามว่าเป็นความน่าอายในสายตาของผู้หญิงที่เขารักที่สุด

“มุกอายเหรอ ที่มีแฟนเป็นพี่” เสียงของรวินแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด

“มุกแค่อยากมีทางเดินที่มันสบายกว่านี้ ทางที่มันไม่ต้องเหนื่อยไปพร้อมกับคนอื่น” มุกตอบเสียงสั่น แม้ในใจจะรู้สึกผิด แต่ความเห็นแก่ตัวของวัยเยาว์มันบดบังความรักที่เคยมี

รวินนิ่งไปนาน เขาไม่โวยวาย ไม่ประชดประชัน เขายังคงเป็นพี่รวินคนเดิมที่ใจดีเสมอ แต่แววตาที่เคยมองมุกด้วยความรักลึกซึ้งกลับค่อยๆเลือนหายไป ความอ่อนโยนถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ลึกเกินกว่าจะบรรยาย

เขาลุกขึ้นช้าๆวางเงินค่าขนมหวานที่สั่งไว้ลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย

“ถ้าทางเดินที่ไม่มีพี่...มันทำให้มุกมีความสุขได้มากกว่า พี่ก็จะไม่ขวางทางมุกอีก”

รวินเดินหันหลังออกมา ทิ้งให้มุกนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวท่ามกลางเสียงจอแจของร้านที่ดูจะเงียบเหงาไปถนัดตา และนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่มุกได้เห็นพี่รวินคนที่เคยรักเธอจนหมดหัวใจ

ร่างสูงโปร่งของพี่รวินค่อยๆเดินห่างออกไปจากร้าน แผ่นหลังที่มักจะดูอบอุ่นและพร้อมจะปกป้องเธอเสมอในวันนี้กลับดูเดียวดายและเปราะบางอย่างน่าประหลาด

มุกมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนสุดสายตา ความรู้สึกวูบโหวงในอกตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ ลึกๆในใจที่ถูกความอายครอบงำอยู่ชั่วขณะเริ่มสั่นคลอน ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินใจของเธอ

“พี่รวิน...”

เธอพึมพำร้องเรียกเขาอยู่ในใจ มือของมุกกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธออยากจะวิ่งตามออกไปรั้งแขนเขาไว้ อยากจะบอกว่าที่พูดไปเมื่อครู่ไม่ได้มาจากความต้องการจริงๆ แต่มันเป็นเพียงความอัดอั้นที่อยากระบายให้คนข้างกายเข้าใจ แต่ทว่า…ภาพของเพื่อนๆที่เดินควงแฟนหนุ่มในชุดแบรนด์เนมและบทสนทนาเรื่องทริปเที่ยวต่างประเทศที่เธอมักจะได้ยินในกลุ่มก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว

ความหวังที่จะได้ชีวิตแบบนั้น มันมีน้ำหนักมากกว่าความรักที่พี่รวินมอบให้

มุกเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอฝืนกลืนก้อนสะอื้นลงคอและบังคับตัวเองให้หันกลับมามองแก้วน้ำตรงหน้า แทนที่จะมองแผ่นหลังของคนที่เธอเพิ่งตัดเยื่อใย

“มุกทำถูกแล้ว มุกแค่เลือกอนาคตที่ดีกว่า” เธอพึมพำกับตัวเองเพื่อตอกย้ำความเชื่อที่ผิดเพี้ยนนั้น เพื่อกดความรู้สึกผิดที่กำลังแผ่ซ่านให้จมลงไปในก้นบึ้งของหัวใจ

มุกคว้ากระเป๋าขึ้นสะพาย ลุกเดินออกจากร้านไปคนละทิศทางกับที่เขาจากมา เธอพยายามก้าวเดินให้มั่นคงที่สุดแม้ขาของเธอจะสั่นเทาและภาพตรงหน้าจะพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตาที่ถูกกักไว้

ห้าปีต่อมา

เสียงรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนในล็อบบี้โรงแรมหรูดังเป็นจังหวะที่ดูมั่นคงและน่าเกรงขาม มุกยืนนิ่งอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องโถงกว้าง เธอมาที่นี่เพื่อติดต่อธุระงาน แต่โชคชะตากลับเล่นตลกให้เธอได้เห็นร่างสูงที่คุ้นตาเดินออกมาจากห้องประชุม

พี่รวิน...เขาเปลี่ยนไปมาก ทั้งการแต่งกายด้วยสูทสั่งตัดที่ดูภูมิฐาน ใบหน้าที่เคยดูอิดโรยจากการอดหลับอดนอนกลับดูคมเข้มและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างน่าหลงใหล แต่สิ่งที่บาดลึกในใจมุกยิ่งกว่าคือหญิงสาวร่างเล็กที่เดินเคียงข้างเขา

ใบบัว...เธอเป็นผู้หญิงที่ดูอ่อนหวานและอบอุ่น รอยยิ้มของใบบัวสว่างไสวราวกับแสงแดดที่ทำให้รวินดูผ่อนคลายอย่างที่มุกไม่เคยเห็นมาก่อน

“เหนื่อยหน่อยนะวันนี้ งานหนักหรือเปล่าคะ” เสียงของใบบัวดังขึ้นอย่างห่วงใย

รวินหยุดเดินก่อนจะหันไปหาหญิงสาวข้างกาย มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมให้ใบบัวอย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนที่มุกโหยหามาตลอดห้าปี

“ไม่เลยครับ แค่เห็นหน้าใบบัว พี่ก็หายเหนื่อยแล้ว ไปหาอะไรอร่อยๆทานกันดีกว่า พี่จองร้านที่ใบบัวชอบไว้แล้วนะ” รวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอย่างเป็นธรรมชาติ

“พี่รวินตามใจใบบัวตลอดเลยนะคะ” ใบบัวหัวเราะเบาๆก่อนจะควงแขนเขาอย่างสนิทสนม

มุกยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอมาตลอดห้าปีดูเหมือนจะเป็นเรื่องไร้สาระไปทันทีเมื่อเห็นว่าวันนี้รวินสามารถมอบชีวิตที่สบายให้กับผู้หญิงอีกคนได้ และคนๆนั้นไม่ใช่เธอ

เขาดูแลใบบัวด้วยความเอาใจใส่แบบที่เขาสัญญาว่าจะทำเพื่อเธอในวันวาน แต่ในตอนนั้นเขาทำไม่ได้เพราะภาระที่หนักอึ้ง ทว่าในวันนี้เขาทำได้ทุกอย่าง และเขาก็เลือกที่จะทำมันให้คนอื่น

มุกมองภาพความอบอุ่นตรงหน้าด้วยหัวใจที่เหมือนถูกบีบจนแทบแหลกสลาย เธอเพิ่งเข้าใจในวินาทีนั้นเองว่าความเหนื่อยยากที่เธอเคยรังเกียจในตัวรวิน แท้จริงแล้วมันคือเครื่องพิสูจน์ความพยายามที่เขาสร้างมาเพื่อสร้างอนาคต และวันนี้อนาคตที่เขาสร้างขึ้นมานั้นได้กลายเป็นของขวัญสำหรับคนอื่นไปเรียบร้อยแล้ว