All Chapters of หัวใจร้าวรัก: Chapter 21 - Chapter 30

วันเวลาผ่านไปร่วมสัปดาห์ที่คนตัวเล็กยังไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น​ ใจคนเป็นพ่อแม่เป็นแม่เหมือนจะขาด ที่ลูกสาวคนเดียวไม่ยอมตื่น จากอาการของเธอคุณหมอที่ดูแลรักษาบอกเพียงแค่ว่าทุกอย่างเป็นปกติ​ ร่างกายของเธอปกติแล้ว​ อุณหภูมิ​ร่างกาย​ ความดันหรือแม้กระทั่งชีพจรต่างๆ​ คุณหมอได้ตรวจอย่างละเอียดแล้ว​ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง​ เหลือเพียงแค่ให้คนไข้ฟื้นเท่านั้นเอง​ แต่เหมือนว่าคนไข้ยังไม่อยากตื่น​ขึ้นมา​อยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง จนทำให้ทุกคนกังวลโดยเฉพาะ​พ่อกับแม่ที่เอาแต่โทษตัวเองซ้ำๆว่าเพราะตัวเองลูกสาวคนเดียวถึงไม่อยากฟื้นขึ้นมา​ ตอนนี้เหมือนทั้งสองคนจะอยู่ในสภาวะตรอมใจอย่างเห็นได้ชัด ท่านทานข้าวน้อย​ นอนไม่หลับ​ เพราะเสียใจที่เป็นสาเหตุให้ลูกสาวเป็นแบบนี้..... แต่ท่านก็เข้าใจ เพราะทุกอย่างมาจากการกระทำของพวกท่านเอง​ ที่ทำอะไรโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดี ไม่คิดถึงความรู้สึกของลูกสาวเพียงคนเดียวเลย​ “ตื่นขึ้นมาได้แล้วน่ะลูก​ ใจแม่จะขาดอยู่แล้วรู้ไหม​ หนูจะโกรธ แม่เข้าใจ​ แต่ตื่นขึ้นมาเถอะน่ะคนดี.... ตื่นขึ้นมาให้แม่ได้ชดใช้กับสิ่งที่แม่และทุกคนทำกับหนูน่ะลูก ตอนนี้แม่ได้รับผลของการกระทำแล้ว หนูอย่าลง

ทางด้านลูกหมีหลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้อง​ เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา​ด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ​ ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเจ็บปวดขนาดไหน​ เธอไม่ได้เจ็บปวดที่ร่างกาย​ หากแต่มันเจ็บปวดข้างใน​ ซึ่งบาดแผลนี้ทุกคนที่เธอรักและไว้ใจเป็นคนที่สร้างมันขึ้นมา​ และเธอไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่เธอจะลืมมันได้​ หรือมันอาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ได้... บาดแผลข้างในมันรักษายาก​ เพราะมันมีเรื่องของความรู้สึก​ ความเชื่อใจ​ ความไว้ใจ​ และความผิดหวังปะปนอยู่..... อย่างเช่นที่เธอเจอในตอนนี้​ เธอค่อนข้างเจ็บปวดมากเหลือเกิน​ เพราะเธอถูกคนที่ตัวเองรักและไว้ใจมาทั้งชีวิตหักหลัง​ เจ็บปวดที่เห็นทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น​ เจ็บปวดที่พวกเขาเพิ่งจะมาแสดงความห่วงในเวลาที่สายไป​ เจ็บปวดที่พวกเขาทำเหมือนว่าเธอเป็นสิ่งของไม่มีหัวใจ​ อยากทำอะไรกับเธอก็ได้โดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกเธอเลย ​ พอทุกคนออกไปจากห้องจนหมด​ เหลือเพียงเธอคนเดียวที่กำลังมองออกไปที่หน้าต่าง​ ความรู้สึกนี้มันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน​ เธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้​ แต่ถ้าต้องมานั่งอึดอัดใจ​กับพวกเขาเหล่านั้น เธอขอเลือกอยู่คนเดียวดีกว่า​ อย่า

เขารอคำตอบจากคนตัวเล็กนานมากๆ​ ไม่ต้องบอก​ เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอไม่อยากเสวนากับเขา​ นี่เขาไม่ใช้คนสำคัญสำหรับลูกหมีแล้วสิน่ะ.... สุดท้ายเพราะรำคาญและไม่ชอบให้ใครมาจ้องแบบนี้​ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจตอบคำถามของเขาคนนั้นไป​ เพื่อให้มันจบๆ “สบายดีค่ะ​.....”​ นี่คือคำตอบสั้นๆจากเธอ หึ... ดูสิครับน้องตอบผม.... กวนมากแค่ไหน​ ผมถามว่าเป็นยังไงบ้าง​ แล้วดูที่เธอตอบ...สบายดีงั้นเหรอ... คนสบายดีที่ไหนเขามานอนโรงพยาบาลกัน​ “หิวอะไรไหม​ อยากกินอะไรหรือเปล่า เดี่ยวพี่ไปซื้อมาให้”​ “ไม่ต้องค่ะ..... ฉันอิ่มแล้ว ถ้าจะให้ดีช่วยออกไปได้ไหม​ อยากพักผ่อนค่ะ”​ พูดจบเธอเลือกที่จะหันหลังให้เขา​ทำทีว่าจะนอน​ ฉันงั้นเหรอ.... สรรพนามที่คนตัวเล็กแทนตัวเองทำเอาคนตัวสูงสตั๊นขึ้นมา​ เพราะเธอไม่เคยแทนตัวเองว่าฉันกับเขาเลย​ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแทนตัวเองแบบนี้....มันบ่งบอกได้เลยว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว.... เธอเปลี่ยนไปแล้ว​ แต่เขากลับไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอแสดงออกมา​ ทั้งคำพูดคำจา การกระทำ​ มันขัดใจเขาเหลือเกิน​และเขาต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง​ เขาไม่ชอบกับสิ่งที่เธอทำ “ลูกหมี... พี่รู้ว่าเรายังไม่นอน... ตื่นมาค

ทางด้านของลูกหมีตอนนี้เธอกำลังนั่งฟังเสียงร้องไห้ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่เป็นแม่ คนที่เธอมั่นใจว่าเขาคนนั้นจะไม่หักหลังเธอ คนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตนี้ คนที่จะคอยปกป้องและคุ้มครองเธอ แต่ความเป็นจริงเขาเหล่านั้นคือคนที่ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น พวกเขาทำได้ยังไง ไม่สงสารกันบ้างเลยเหรอ หรือเธอไม่ควรเกิดมาตั้งแต่แรก ตอนนี้สองสามีภรรยากำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงของลูกสาว ด้วยความรู้สึกผิดจับใจ ท่านอยากขอโทษลูกกับสิ่งที่เกิดขึ้น อยากอธิบายทุกอย่างที่ทำให้ลูกได้เข้าใจ ทั้งสองเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจที่เลือกทำแบบนั้นลงไป... จนทำให้เรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ และโชคดีแค่ไหนที่ลูกหมีกลับมา ถ้าลูกหมีเลือกที่จะจากไป ทั้งสองคงต้องเป็นบ้าแน่ๆ ทุกอย่างเป็นเพราะเธอที่ได้ชื่อว่าแม่ ถ้าเธอเลือกที่จะปฏิเสธมันไป หรือเลือกที่จะไม่ไปงานวันเกิด เรื่องราวคงไม่เป็นแบบนี้ ลูกหมีคงไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ เธอเป็นแม่ที่แย่มาก รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่สมควรทำแต่เธอเลือกที่จะทำ โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของลูกสาวเลย ถ้าลูกหมีจะโกรธจะเกลียดแม่คนนี้ เธอก็เข้าใจ..... ก่อนเข้ามาในห้องลูกหมี ทั้งคู่คุยกันแล้วแล

หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลลูกหมีต้องยอมกลับมาอยู่บ้าน​ บ้านที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่ามันคือเซฟโซนที่ดีที่สุด​ ที่ที่ปลอดภัยและให้ความอบอุ่นกับเธอ​ แต่ความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย เฮ้ออ... ไม่รู้ว่าเธอต้องถอนหายใจอีกกี่ร้อยรอบ​กับการต้องกลับไปอยู่บ้าน​ อันที่จริงเธอจะค้านก็ได้​ แต่แค่ขี้เกียจ​ ในเมื่อพวกเขาอยากดูแลเธอนักหนาเธอก็จะยอมให้ดูแล​ ดูสิว่าพวกเขาจะทำยังไง... เพราะเธอไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว​ลองดูก็ไม่ผิด​ เธออยากเห็นความพยายามของพวกเขาว่าจะทำอย่างที่พูดได้จริงไหม... หรือว่าจะเล่นละครบทไหนให้เธอดูอีก... คิดดูแล้วมันก็น่าสนุกดีน่ะ​ ที่ได้เห็นทุกคนพยายามเล่นละครเป็นคนดี...... ทั้งๆที่ความจริงแล้ว​ไม่ใช่เลย โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น... เธอไม่น่าไปหลงเสน่ห์​เขาเลย​ รู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมาเหลือเกิน​ เธอยอมลดศักดิ์​ศรีตัวเองเพราะคนแบบนั้นได้ยังไง ยอมทำทุกอย่างเพียงแค่อยากให้เขาหันมามอง​ อยากให้เขาชอบ​ จนลืมความเป็นตัวเอง​ ลูกหมีนะลูกหมีไม่น่าเลยจริงๆ​ เธอไม่น่าพลาดไปหลงคนแบบนั้น​ ที่มีดีแค่หน้าตา​ ส่วนนิสัยโคตรแย่ ทุกคนไม่ต้องสงสัยนะคะว่าฉันหมายถึงใคร​ เขาคนนั้นคือนาย