LOGINทางด้านของลูกหมีตอนนี้เธอกำลังนั่งฟังเสียงร้องไห้ของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อแม่เป็นแม่ คนที่เธอมั่นใจว่าเขาคนนั้นจะไม่หักหลังเธอ คนที่เธอไว้ใจที่สุดในชีวิตนี้ คนที่จะคอยปกป้องและคุ้มครองเธอ แต่ความเป็นจริงเขาเหล่านั้นคือคนที่ทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น พวกเขาทำได้ยังไง ไม่สงสารกันบ้างเลยเหรอ หรือเธอไม่ควรเกิดมาตั้งแต่แรก ตอนนี้สองสามีภรรยากำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงของลูกสาว ด้วยความรู้สึกผิดจับใจ ท่านอยากขอโทษลูกกับสิ่งที่เกิดขึ้น อยากอธิบายทุกอย่างที่ทำให้ลูกได้เข้าใจ ทั้งสองเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจที่เลือกทำแบบนั้นลงไป... จนทำให้เรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ และโชคดีแค่ไหนที่ลูกหมีกลับมา ถ้าลูกหมีเลือกที่จะจากไป ทั้งสองคงต้องเป็นบ้าแน่ๆ ทุกอย่างเป็นเพราะเธอที่ได้ชื่อว่าแม่ ถ้าเธอเลือกที่จะปฏิเสธมันไป หรือเลือกที่จะไม่ไปงานวันเกิด เรื่องราวคงไม่เป็นแบบนี้ ลูกหมีคงไม่ต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ เธอเป็นแม่ที่แย่มาก รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่สมควรทำแต่เธอเลือกที่จะทำ โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของลูกสาวเลย ถ้าลูกหมีจะโกรธจะเกลียดแม่คนนี้ เธอก็เข้าใจ..... ก่อนเข้ามาในห้องลูกหมี ทั้งคู่คุยกันแล้วแล
หลังจากที่กันต์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผู้เป็นแม่ฟัง... ทั้งการพูดและการกระทำของลูกหมีที่เขาสัมผัสในวันนี้........ มันทำให้เขาไม่ชอบใจอย่างมาก เธอเมินเขาทั้งๆที่ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน และในแววตาของเธอมันช่างว่างเปล่าเมื่อยามที่เขาสบตา เหมือนว่าเธอรำคาญเขานักหนา แต่แทนที่แม่ของเขาจะเข้าข้างลูก เปล่าเลย! แม่กลับเข้าข้างยัยเด็กลูกหมีนั้นจนได้ เฮ้อออ.... “กันต์ลองคิดดูนะ ....... สิ่งที่น้องเจอมันหนักมากเลยกันต์เองก็น่าจะรู้ดี และแม่ก็ไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่พวกลูกตัดสินใจทำลงไป ลองกลับกันคนที่โดนกระทำคือตัวกันต์หรือคนอื่นๆ พวกลูกจะรู้สึกยังไง นั้นแหล่ะคือความรู้สึกของน้อง.... ความรู้สึกของคนเรามันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะลูก…และมันก็ไม่ใช่เรื่องตลกหรือเรื่องสนุกเลย ”(……)“ "คนที่เป็นผู้กระทำคงไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่คนที่ถูกกระทำน่ะสิเขาเจ็บปวดมากเลยน่ะ แม่อยากให้กันต์คิดถึงความรู้สึกน้องให้มากๆ ที่ผ่านมาน้องต้องเจอกับอะไรบ้าง ต้องเจ็บปวดแค่ไหน กว่าจะผ่านเรื่องราวพวกนี้ไปได้ มันคงจะสาหัสน่าดู ลองคิดดูสิ…ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งจะรู้สึกเคว้งขนาดไหน ที่ต้องมารับรู้ว่าสิ่งที่
เขารอคำตอบจากคนตัวเล็กนานมากๆ ไม่ต้องบอก เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอไม่อยากเสวนากับเขา นี่เขาไม่ใช้คนสำคัญสำหรับลูกหมีแล้วสิน่ะ.... สุดท้ายเพราะรำคาญและไม่ชอบให้ใครมาจ้องแบบนี้ คนตัวเล็กจึงตัดสินใจตอบคำถามของเขาคนนั้นไป เพื่อให้มันจบๆ “สบายดีค่ะ.....” นี่คือคำตอบสั้นๆจากเธอ หึ... ดูสิครับน้องตอบผม.... กวนมากแค่ไหน ผมถามว่าเป็นยังไงบ้าง แล้วดูที่เธอตอบ...สบายดีงั้นเหรอ... คนสบายดีที่ไหนเขามานอนโรงพยาบาลกัน “หิวอะไรไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า เดี่ยวพี่ไปซื้อมาให้” “ไม่ต้องค่ะ..... ฉันอิ่มแล้ว ถ้าจะให้ดีช่วยออกไปได้ไหม อยากพักผ่อนค่ะ” พูดจบเธอเลือกที่จะหันหลังให้เขาทำทีว่าจะนอน ฉันงั้นเหรอ.... สรรพนามที่คนตัวเล็กแทนตัวเองทำเอาคนตัวสูงสตั๊นขึ้นมา เพราะเธอไม่เคยแทนตัวเองว่าฉันกับเขาเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแทนตัวเองแบบนี้....มันบ่งบอกได้เลยว่าเธอไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว.... เธอเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขากลับไม่ชอบใจกับสิ่งที่เธอแสดงออกมา ทั้งคำพูดคำจา การกระทำ มันขัดใจเขาเหลือเกินและเขาต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง เขาไม่ชอบกับสิ่งที่เธอทำ “ลูกหมี... พี่รู้ว่าเรายังไม่นอน... ตื่นมาค
“เออ... ยัยลูกหมี ฉันมีเรื่องจะบอกด้วย ตอนแกยังไม่ฟื้นน่ะ รู้ไหมทุกคนเป็นห่วงแกมากเลย…. แม้แต่พี่กันต์ เขาอาสาเฝ้าแกเลยน่ะ ตอนแรกฉันก็ตกใจ แต่ก็อยากรู้ว่าเขาจะทำยังไง...” “นี่!!.... อย่าบอกน่ะว่าแกปล่อยให้เขาเฝ้าฉัน” “ก็เออน่ะสิ.... เขาขอ” “เฮ้อ....ยัยดาวน่ะยัยดาว” “ตอนแรกฉันก็ค้านน่ะเว้ย.... แต่เขาขอ ดูเหมือนเขาจะซึมๆไปเลยเขาคงอยากเฝ้าแกมาก ขนาดให้คนในครอบครัวแกกลับไป แล้วยอมเฝ้าคนเดียว ฉันก็เลยยอม จะว่าไปฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลย เขาดูเป็นห่วงแกจริงๆ แกไม่ได้ดูหน้าพี่เขาเหรอ…โทรมมาก “เรื่องของเขาไหม....” “จ๊า... เรื่องของเขาแหล่ะ....” ทางด้านของลูกหมีจะให้เธอดีใจงั้นเหรอที่เขาอาสาเฝ้า หึ... เธอไม่ได้ขอ และไม่ต้องการให้เขาทำแบบนั้นส่ะหน่อย จะอยากดูแลอะไรตอนนี้ แต่ก็ช่างเถอะ! เขาจะทำอะไร ยังไงมันไม่เกี่ยวกับเธอเลย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน และที่สำคัญเขาไม่ได้ต้องการเธอด้วยซ้ำ ที่ทำก็คงจะรู้สึกผิดล่ะมั้งหรือไม่ก็สงสารเหมือนที่ผ่านมา ผู้ชายใจร้ายแบบเขามันยังมีความจริงจังจริงใจอยู่อีกหรอ ถ้าให้เธอตอบ คงตอบว่าไม่..... เขาไม่เคยมีมันกับเธอเลย ก็อ
ทางด้านลูกหมีหลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้อง เธอปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ ที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเจ็บปวดขนาดไหน เธอไม่ได้เจ็บปวดที่ร่างกาย หากแต่มันเจ็บปวดข้างใน ซึ่งบาดแผลนี้ทุกคนที่เธอรักและไว้ใจเป็นคนที่สร้างมันขึ้นมา และเธอไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่เธอจะลืมมันได้ หรือมันอาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ได้... บาดแผลข้างในมันรักษายาก เพราะมันมีเรื่องของความรู้สึก ความเชื่อใจ ความไว้ใจ และความผิดหวังปะปนอยู่..... อย่างเช่นที่เธอเจอในตอนนี้ เธอค่อนข้างเจ็บปวดมากเหลือเกิน เพราะเธอถูกคนที่ตัวเองรักและไว้ใจมาทั้งชีวิตหักหลัง เจ็บปวดที่เห็นทุกคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ็บปวดที่พวกเขาเพิ่งจะมาแสดงความห่วงในเวลาที่สายไป เจ็บปวดที่พวกเขาทำเหมือนว่าเธอเป็นสิ่งของไม่มีหัวใจ อยากทำอะไรกับเธอก็ได้โดยที่ไม่คิดถึงความรู้สึกเธอเลย พอทุกคนออกไปจากห้องจนหมด เหลือเพียงเธอคนเดียวที่กำลังมองออกไปที่หน้าต่าง ความรู้สึกนี้มันช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน เธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ แต่ถ้าต้องมานั่งอึดอัดใจกับพวกเขาเหล่านั้น เธอขอเลือกอยู่คนเดียวดีกว่า อย่า
“นะ.. น้ำ...” อยู่ๆ คนบนเตียงก็เปล่งเสียงแหบแห้งขึ้นมา พลอยทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องทั้งตกใจทั้งดีใจ จนเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันคืออาการยิ้มทั้งน้ำตา และน้ำตาที่ไหลออกมาล้วนเกิดจากความดีใจที่ได้เห็นเธอตื่นขึ้นมาหลังจากที่เฝ้ารอมาหลายวัน “ลูกตื่นแล้ว...” คนเป็นแม่รีบพุ่งมาหาลูกสาวด้วยความดีใจ พร้อมทั้งเดินไปริมน้ำใส่แก้วเพื่อป้อนให้ลูกสาวอย่างไว “อ่ะลูก.. น้ำ ค่อยๆดื่มน่ะ” หลังจากนั้นคุณหมอจึงเข้ามาตรวจอาการเบื้องต้นของเธอ พบว่าทุกอย่างปกติ หัวใจดวงใหม่เข้ากับเธอได้ดีมากๆ เพราะเธอไม่มีอาการอะไรเลย นอกจากหัวใจเข้ากับเธอแล้ว ร่างกายของเธอยังแข็งแรงอีกด้วย อาจเพราะเธอได้พักหลายวัน ทำให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็ว คุณหมอลงความเห็นว่าให้เธอพักดูอาการที่โรงพยาบาลอีกสองวัน ถ้าทุกอย่างปกติ เธอสามารถกลับบ้านได้เลย @part ลูกหมี หลังจากที่ฉันฟื้นขึ้นมาฉันต้องมาตกใจกับจำนวนคนที่อยู่ในห้องตัวเอง ไม่รู้พวกเขาจะมากันทำไหมเยอะแยะ ฉันแค่รู้สึกอึดอัด อยากอยู่คนเดียวแบบสบายๆ ไม่ต้องมีใครมามอง มาจ้องแบบนี้ เชื่อไหมค่ะ.... ว่าคนๆนั้นก็อยู่ด้วยเหมือนกัน คนที่ฉันไม่คิดว่าจะอยู่ เข







