เข้าสู่ระบบเธอทำทุกอย่างเพียงเพราะอยากได้หัวใจของเขา แต่เขากลับเหยียบย่ำหัวใจของเธอ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า . . การโดนคนที่รักและไว้ใจหักหลังมันเจ็บเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ฉะนั้นการเดินออกมาจากทุกคนคือทางเลือกที่ดีที่สุด
ดูเพิ่มเติมสวัสดีค่ะฉันชื่อลูกหมี บางคนเรียกฉันว่าลูกหมู เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะฉันอ้วนยังไงล่ะ อ้วน!! หน้าตาก็ไม่สวยแต่ดีที่ฉันขาวทำให้พอดูได้ แถมแต่งตัวก็เชย ฉันชอบแต่งตัวด้วยกระโปรงเลยเข่า เสื้อแขนยาว แถมยังใส่แว่นตาอีก
เดิมทีฉันก็ชอบแต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว และที่ไม่อยากเปลี่ยนการแต่งตัว ถึงแม้ใครๆจะบอกว่าเชยเหมือนป้าก็เถอะ ทุกคนย่อมมีเหตุผลในการกระทำใช่ไหมล่ะ และฉันก็มีเหตุผลของตัวเองเช่นกัน นั้นก็คือ…เพราะใครบางคนที่ฉันแอบชอบไงล่ะ พี่เขาบอกว่าชอบผู้หญิงที่แต่งตัวเรียบร้อย เรียนเก่ง ทำอาหารเป็น และฉันก็จะพยายามทำให้ได้ เพื่อพิชิตใจพี่เขา ฉันนะเป็นผู้หญิงที่ไม่สวย แถมยังเรียนไม่เก่ง ทำอาหารก็ไม่เป็น แถมยังขี้โรคอีก ฉันเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เด็ก อาการตอนนี้ก็ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดี เวลาเหนื่อยๆอาการฉันก็จะกำเริบหรือเวลาโดนขัดใจ เพราะในเวลานั้นฉันมักจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ ทำให้ใครหลายๆคนมองว่าฉันเป็นเด็กเอาแต่ใจมากๆ เวลาฉันต้องการอะไรทุกคนจะรีบหามาให้ เพราะกลัวว่าฉันจะโมโหแล้วอาการกำเริบและจะเป็นหนักกว่าเดิม ตอนนี้ฉันเฝ้ารอคนใจดีมาบริจากหัวใจ ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าไม่มี แต่หัวใจเหล่านั้นเข้ากับฉันไม่ได้ ฉันก็เลยต้องรอๆๆๆๆ จนถึงทุกวันนี้ ฉันน่ะเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านและมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อพี่เสือ พี่ชายกับฉันเราต่างกันมาก ถ้าไม่บอกว่าเป็นพี่น้องคงไม่มีใครรู้แน่นอน เพราะพี่เสือทั้งหล่อทั้งเก่งเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวเลยแหล่ะ ส่วนฉันเป็นลูกคนเล็กเอาแต่เกาะติดพี่ชาย เวลาพี่เสือไปไหนฉันจะขอไปด้วย เพราะอยากไปดูคนที่ตัวเองชอบ แต่พี่เขามักจะไม่ค่อยให้ไปจนฉันต้องเล่นละครว่าอาการกำเริบสุดท้ายพี่เสือก็จะยอมพาไปด้วย ความสุขในทุกๆวันของฉันคือการได้อยู่กับพี่กันต์ ผู้ชายที่แสนดีและสุดจะเพอร์เฟค หน้าตาหล่อ บ้านรวย พี่เขาคือคนที่ฉันชอบ ถ้าถามว่าฉันชอบพี่เขาตอนไหน ฉันเองก็จำไม่ได้หรอก รู้ตัวอีกทีคือหัวใจของฉันมีแต่พี่กันต์ เรื่องที่ฉันชอบพี่กันต์เป็นเรื่องที่ทุกคนในบ้านหรือแม้แต่ตัวพี่กันต์ก็รู้ เพราะฉันเล่นประกาศให้ทุกคนรู้ว่าฉันน่ะจะจีบพี่กันต์ ตั้งแต่วันนั้นฉันชอบทำตัวติดพี่กันต์ ชอบให้พี่เขาสอนการบ้าน หรือบางคืนก็จะนั่งเฝ้าพวกพี่ๆเขาทำรายงาน เพราะที่บ้านพ่อกับแม่ได้ทำห้องรวมให้กลุ่มของพี่ชาย เพื่อใช้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขา ในเวลาที่ต้องทำงานหรืออยากสังสรรค์ก็สามารถทำได้ บางคืนพวกเขาก็นอนที่บ้านฉัน เชื่อไหมว่าเสื้อผ้าของทุกคนมีอยู่ที่บ้านของฉันเลยแหล่ะ ต้องสนิทขนาดไหนถึงสามารถเข้าออกในบ้านได้ตลอดเวลา อาจจะเป็นเพราะครอบครัวของเราสนิทกันก็ได้ โดยเพื่อนในกลุ่มพี่เสือก็จะมี พี่เสือ พี่กันต์ พี่นัทและพี่เจ้า ทั้งสี่คนคบกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงเรียนมหาวิทยาลัย และครอบครัวของเราก็สนิทสนมกันมาก ตอนนี้ฉันกำลังเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนของฉันอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยของพี่กันต์ ตอนเย็นฉันก็จะมานั่งรอพวกพี่ๆเขาหน้าคณะ เพราะอยากกลับบ้านกับพี่กันต์ จนคนแถวๆนี้เริ่มเห็นฉันจนชินตา ฉันนะไม่ชอบเวลาที่มีผู้หญิงมาเกาะติดพี่กันต์ ฉันมักจะอาลาวาดจนพวกเธอต้องถอย และพวกพี่ๆก็จะมาโอ๋ฉัน จะมีก็แต่พี่ชายฉันแหล่ะที่ไม่ชอบเวลาฉันอาลาวาด เขาบอกว่าฉันเอาแต่ใจ เขาอายทุกครั้งที่ฉันแสดงอาการแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น เขาเคยบอกว่าฉันต้องให้พี่กันต์มีเวลาส่วนตัวบ้าง ไม่ใช้ทำตัวเหมือนแฟนพี่กันต์แบบนี้ เดี่ยวพี่กันต์จะอึดอัด "พี่กันต์ไม่ชอบที่ลูกหมีทำตัวแบบนี้หรอค่ะ พี่กันต์อายคนอื่นหรอค่ะที่ลูกหมีตัวติดกับพี่" ลูกหมีถามคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ "เฮ้อ... ป่าวจ๊ะ พี่ไม่ได้อายใคร แต่พี่ไม่อยากให้ลูกหมีทำแบบนั้นอีกมันไม่น่ารัก พี่ไม่อยากให้คนอื่นมองลูกหมีไม่ดี...." แล้วพี่เขาก็ลูบหัวฉันอย่าอ่อนโยนจากนั้นก็ชวนกันกลับบ้าน " ค่ะ ต่อไปลูกหมีสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก อะไรที่พี่กันต์ไม่ชอบ ลูกหมีก็จะไม่ทำค่ะ" " ดีมากครับ พี่ชอบที่ลูกหมีเชื่อฟังที่สุด" " พี่กันต์~~ ลูกหมีอยากไปกินไอติม พาลูกหมีไปน่อยน๊าาา~ นะคะๆ " "วันนี้พี่มีธุระจ๊ะ เอาไว้วันหลังได้ไหมคนเก่ง เดี่ยวพี่จะพาไปกินของอร่อยๆตามใจลูกหมีเลย" " เฮ้ออ.... พี่กันต์อ่าาา ลูกหมีงอลแล้ว" " อย่างอลพี่เลยน่ะ... วันนี้พี่ติดธุระกับคุณพ่อคุณแม่" " ก็ได้คะ... ลูกหมีไม่งอลก็ได้" ลับหลังลูกหมีทั้งสามคนก็หันหน้ามามองหน้ากัน นัท : ไอ้เสือ.... มึงว่าไอกันต์จะทนได้อีกนานไหมว่ะ กูละสงสารมัน น้องมึงก็เหลือเกินไม่รู้ว่าชอบอะไรมันหนักหนา ดีน่ะที่ปริมแฟนมันเข้าใจ เสือ : เฮ้อ... กูก็สงสารมันเหมือนกัน ได้แต่รอให้น้องกูรักษาตัวให้เสร็จก่อน กูว่าจะบอกความจริงกับลูกหมีว่ะ นัท : แล้วเมื่อไรละไอ้เสือ..... กว่าจะหาหัวใจที่เข้ากับน้องมึงได้ มันไม่ง่ายเลยน่ะเว้ย แถมน้องมึงก็เอาแต่ใจมากขึ้นทุกวัน เจ้า : กูไม่อยากคิดเลย ถ้าน้องมึงรู้ว่าไอ้กันต์มีแฟนแล้วจะเกิดอะไรขึ้น..... เฮ้ออออ“ไอ้เสือทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น” “กูแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ยัยลูกหมูทำตัวแปลกๆไม่ค่อยมากวนพวกเราเหมือนที่ผ่านๆมา เหมือนน้องพยายามตีตัวออกห่างจากพวกเรา... ไม่รู้สิ กูรู้สึกแบบนั้นว่ะ” “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพี่เสือครับ ปกติไม่เห็นคุณมึงสนใจน้องสาวเลย เห็นชอบบ่นชอบดุน้องมากกว่า” “ไม่รู้สิก็แค่รู้สึกไม่ดีว่ะ ถึงแม้กูจะไม่ได้สนิทไม่ได้รักลูกหมีขนาดนั้นแต่น้องก็คือน้องกูนะเว้ย” “พวกมึงลองคิดดูดิ ปกติช่วงเช้าๆยัยลูกหมูชอบมานั่งรอพวกเรา ชอบมาออดอ้อนไอ้กันต์ หรือจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนก็ชอบไปเฝ้าพวกเราที่มหาวิทยาลัยเพื่อให้ไอ้กันต์ไปส่งที่บ้าน บางวันก็ชอบเข้ามาเล่นที่ห้องพักของพวกเรา แต่นี่มันหลายอาทิตย์แล้วนะเว้ย ที่กูไม่เห็นหน้าลูกหมีเลย” “ก็จริงของมึง! ช่วงหลังๆมานี้กูก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าน้องเลย” “แล้วมึงล่ะไอ้กันต์ได้เจอน้องบ้างหรือเปล่า น้องได้ทักไปคุยกับมึงบ้างไหม เห็นปกติน้องชอบไลน์หรือไม่ก็ชอบโทรมากวนมึง” นั่นน่ะสิพักหลังๆมานี้เขาลืมไปเลย ว่าทุกๆวันเธอต้องโทรมาหาเขา โทรมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง ถึงเขาจะรำคาญแต่ก็ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูด “ไอ้กันต์!!..... โ
เวลามีแต่จะเดินไปข้างหน้าไม่มีวันย้อนกลับมา บางคนทำผิดพลาดอยากขอแก้ตัว อยากกลับไปแก้ไขอดีต แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะความเป็นจริงเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้และสิ่งที่ทำได้ ก็คือเราต้องยอมรับความจริงและรู้จักปรับปรุงตัว พยายามทำให้ตัวเองไม่เป็นภาระของคนอื่นให้มากที่สุด เหมือนลูกหมีในตอนนี้ที่เธอเริ่มเข้าใจอะไรมากขึ้นกว่าเดิม เริ่มมองอะไรต่อมิอะไรออก เธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดถึงสิ่งที่พวกคนใจร้ายทำกับเธอ ถ้าที่ไหนมีพวกเขาเธอจะไม่ก้าวเข้าไป อย่างเช่นที่ห้องพักส่วนตัวของพวกเขา เมื่อก่อนเธอชอบมาที่นี่มาก ยิ่งมีพวกพี่ๆอยู่ด้วยเธอก็จะปักหลักอยู่แต่ในห้องนี้ เพราะเธอชอบและมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆคนที่ตัวเองแอบชอบ แต่ตอนนี้เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ถ้าวันไหนที่พวกเขามาค้างคืนที่บ้านของเธอ วันนั้นเธอเลือกที่จะคลุกตัวอยู่แต่ในห้องเพราะไม่อยากเจอหน้าพวกเขา เธอยอมอดอาหารหรือบางครั้งจะวานให้ป้าอุ่นเอาอาหารมาให้ หรือเธอจะขอกินก่อนที่ป้าอุ่นจะตั้งโต๊ะเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอ ตอนแรกป้าอุ่นก็สงสัยว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงไม่ยอมลงมากินข้าวพร้อมๆกับทุกคน จะให้เธอพูดความจริ
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นลูกหมีได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวให้ใครมาสมเพชเธออีกแล้ว คำพูดมากมายที่พวกพี่ๆพูดกันมันยังดังก้องในหัวเธอไม่จางหาย มันยิ่งตอบย่ำความเจ็บปวดให้กับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คือเธอกลัวในการเข้าหาพวกพี่ๆทุกคน กลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกเขาอีก จะมีใครรู้บ้าง.... ว่าเหตุการณ์ในวันนั้นเปลี่ยนชีวิตของลูกหมีไปโดยสิ้นเชิง นอกจากเพื่อนทั้งสองคนของเธอที่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา จากที่เธอเคยเป็นเด็กขี้อ้อน เด็กพูดมาก ชอบมาอยู่กับพี่ๆเวลาว่าง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยเข้าหาใคร กลับจากโรงเรียนเธอไม่ขอยุ่งกับใครเลย รีบตรงขึ้นไปห้องนอนของตัวเองทันที เพราะห้องนี้คือเซฟโซนที่ดีที่สุดของเธอ ห้องที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย รู้สึกสงบและรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง และอีกอย่างเธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับคนใจร้ายพวกนั้น เธอกลัวว่าพฤติกรรมของตัวเองจะทำให้พวกเขารังเกียจมากกว่าเดิม กลัวพวกเขาจะรำคาญเธอไปมากกว่านี้ เธอจึงพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนแม้แต่พี่ชายของตัวเอง.... พ
“อีกไม่นาน…มึงก็จะเป็นอิสระแล้วไอ้กันต์ ถือว่ากูขอละ ไหนๆมึงก็เล่นละครมาขนาดนี้แล้ว ถือสะว่าสงสารยัยลูกหมี” “เพราะสงสารนี่แหล่ะกูถึงได้ทนไง! แต่ถ้าน้องมึงล่ำเส้นกูมากๆกูอาจจะระเบิดออกมาก็ได้น่ะ” . . “กูจะพยายามปรามน้องกู ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากที่ยอมช่วย” “อื้ม!!... แต่ตอนนี้กูเองก็อยากให้มึงเข้าใจน่ะ ว่ากูกับปริมเราคบกันแล้ว กูเองก็ไม่อยากหลบๆซ่อนๆ กูอยากให้เกียรติปริม” กันต์เอื้อมมือมากุมมือปริม แล้วจูบบนมือนุ่ม เพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาจริงจังกับเธอ “ขอบคุณนะคะกันต์ที่จริงจังกับปริม” “ก็ผมรักปริมนี่ครับ” “เบาได้เบาครับไอ้กันต์ ตรงนี้มีคนโสดน่ะครับ” ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน พวกเขาไม่รู้เลยว่าคนที่พวกเขาพูดถึง ตอนนี้กำลงนั่งช็อกอยู่บนเก้าอี้ ช็อกจนทำอะไรไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไร้เสียงอย่างเช่นทุกครั้ง เธอจุกจนร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอาบแก้ม ดวงตาทั้งสองแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด เพื่อนทั้งสองไม่ได้ละสายตาไปจากลูกหมีเลย พวกเขาได้ยินทุกอย่างที่พวกพี่ชายเธอคุยกัน ได้แต่สงสารลูกหมี ตอนนี้คงทำได้แค่ปลอบและใ