หัวใจร้าวรัก

สวัสดีค่ะฉันชื่อลูกหมี บางคนเรียกฉันว่าลูกหมู​ เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะฉันอ้วนยังไงล่ะ อ้วน!! หน้าตาก็ไม่สวยแต่ดีที่ฉันขาวทำให้พอดูได้ แถมแต่งตัวก็เชย ฉันชอบแต่งตัวด้วยกระโปรงเลยเข่า เสื้อแขนยาว แถมยังใส่แว่นตาอีก

เดิมทีฉันก็ชอบแต่งตัวแบบนี้อยู่แล้ว และที่ไม่อยากเปลี่ยนการแต่งตัว ถึงแม้ใครๆจะบอกว่าเชยเหมือนป้าก็เถอะ

ทุกคนย่อมมีเหตุผลในการกระทำใช่ไหมล่ะ และฉันก็มีเหตุผลของตัวเองเช่นกัน นั้นก็คือ…เพราะใครบางคนที่ฉันแอบชอบไงล่ะ พี่เขาบอกว่าชอบผู้หญิงที่แต่งตัวเรียบร้อย เรียนเก่ง ทำอาหารเป็น และฉันก็จะพยายามทำให้ได้ เพื่อพิชิตใจพี่เขา

ฉันนะเป็นผู้หญิงที่ไม่สวย แถมยังเรียนไม่เก่ง ทำอาหารก็ไม่เป็น แถมยังขี้โรคอีก ฉันเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เด็ก อาการตอนนี้ก็ไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดี เวลาเหนื่อยๆอาการฉันก็จะกำเริบหรือเวลาโดนขัดใจ เพราะในเวลานั้นฉันมักจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้

ทำให้ใครหลายๆคนมองว่าฉันเป็นเด็กเอาแต่ใจมากๆ เวลาฉันต้องการอะไรทุกคนจะรีบหามาให้ เพราะกลัวว่าฉันจะโมโหแล้วอาการกำเริบและจะเป็นหนักกว่าเดิม

ตอนนี้ฉันเฝ้ารอคนใจดีมาบริจากหัวใจ ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าไม่มี แต่หัวใจเหล่านั้นเข้ากับฉันไม่ได้ ฉันก็เลยต้องรอๆๆๆๆ จนถึงทุกวันนี้

ฉันน่ะเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านและมีพี่ชายคนหนึ่งชื่อพี่เสือ พี่ชายกับฉันเราต่างกันมาก ถ้าไม่บอกว่าเป็นพี่น้องคงไม่มีใครรู้แน่นอน เพราะพี่เสือทั้งหล่อทั้งเก่งเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวเลย​แหล่ะ

ส่วนฉันเป็นลูกคนเล็กเอาแต่เกาะติดพี่ชาย เวลาพี่เสือไปไหนฉันจะขอไปด้วย เพราะอยากไปดูคนที่ตัวเองชอบ แต่พี่เขามักจะไม่ค่อยให้ไปจนฉันต้องเล่นละครว่าอาการกำเริบสุดท้ายพี่เสือก็จะยอมพาไปด้วย

ความสุขในทุกๆวันของฉันคือการได้อยู่กับพี่กันต์ ผู้ชายที่แสนดีและสุดจะเพอร์เฟค หน้าตาหล่อ บ้านรวย พี่เขาคือคนที่ฉันชอบ ถ้าถามว่าฉันชอบพี่เขาตอนไหน ฉันเองก็จำไม่ได้หรอก รู้ตัวอีกทีคือหัวใจของฉันมีแต่พี่กันต์

เรื่องที่ฉันชอบพี่กันต์เป็นเรื่องที่ทุกคนในบ้านหรือแม้แต่ตัวพี่กันต์ก็รู้ เพราะฉันเล่นประกาศ​ให้ทุกคนรู้ว่าฉันน่ะจะจีบพี่กันต์​

ตั้งแต่วันนั้นฉันชอบทำตัวติดพี่กันต์ ชอบให้พี่เขาสอนการบ้าน​ หรือบางคืนก็จะนั่งเฝ้าพวกพี่ๆเขาทำรายงาน เพราะที่บ้านพ่อกับแม่ได้ทำห้องรวมให้กลุ่มของพี่ชาย​ เพื่อใช้เป็นพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขา ในเวลาที่ต้องทำงานหรืออยากสังสรรค์​ก็สามารถทำได้​

บางคืนพวกเขาก็นอนที่บ้านฉัน​ เชื่อไหมว่าเสื้อผ้าของทุกคนมีอยู่ที่บ้านของฉันเลยแหล่ะ​ ต้องสนิทขนาดไหนถึงสามารถเข้าออกในบ้านได้ตลอดเวลา​ อาจจะเป็นเพราะครอบครัวของเราสนิทกันก็ได้

โดยเพื่อนในกลุ่มพี่เสือ​ก็จะมี​ พี่เสือ​ พี่กันต์​ พี่นัท​และพี่เจ้า​ ทั้งสี่คนคบกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงเรียนมหาวิทยาลัย​ และครอบครัวของเราก็สนิทสนมกันมาก​

ตอนนี้ฉันกำลังเรียนอยู่มัธยมศึกษาตอนปลาย​ โรงเรียนของฉันอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยของพี่กันต์​ ตอนเย็นฉันก็จะมานั่งรอพวกพี่ๆเขาหน้าคณะ​ เพราะอยากกลับบ้านกับพี่กันต์​ จนคนแถวๆนี้เริ่มเห็นฉันจนชิน​ตา

ฉันนะไม่ชอบเวลาที่มีผู้หญิง​มาเกาะติดพี่กันต์​ ฉันมักจะอาลาวาดจนพวกเธอต้องถอย​ และพวกพี่ๆก็จะมาโอ๋ฉัน​ จะมีก็แต่พี่ชายฉันแหล่ะที่ไม่ชอบเวลาฉันอาลาวาด​ เขาบอกว่าฉันเอาแต่ใจ​ เขาอายทุกครั้งที่ฉันแสดงอาการแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น​

เขาเคยบอกว่าฉันต้องให้พี่กันต์มีเวลาส่วนตัวบ้าง​ ไม่ใช้ทำตัวเหมือนแฟนพี่กันต์แบบนี้​ เดี่ยวพี่กันต์จะอึดอัด​

"พี่กันต์ไม่ชอบที่ลูกหมีทำตัวแบบนี้หรอค่ะ​ พี่กันต์อายคนอื่นหรอค่ะ​ที่ลูกหมีตัวติดกับพี่​" ลูกหมีถามคนข้างๆ ด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"เฮ้อ... ป่าวจ๊ะ​ พี่ไม่ได้อายใคร​ แต่พี่ไม่อยากให้ลูกหมีทำแบบนั้นอีก​มันไม่น่ารัก​ พี่ไม่อยากให้คนอื่นมองลูกหมีไม่ดี...." แล้วพี่เขาก็ลูบหัวฉัน​อย่าอ่อนโยนจากนั้นก็ชวนกันกลับบ้าน​

" ค่ะ​ ต่อไปลูกหมีสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก อะไรที่พี่กันต์ไม่ชอบ ลูกหมีก็จะไม่ทำค่ะ"

" ดีมากครับ พี่ชอบที่ลูกหมีเชื่อฟังที่สุด"

" พี่กันต์~~ ลูกหมีอยากไปกินไอติม​ พาลูกหมีไปน่อยน๊าาา​~ นะคะๆ​ "

"วันนี้พี่มีธุระจ๊ะ​ เอาไว้วันหลังได้ไหม​คนเก่ง​ เดี่ยวพี่จะพาไปกินของอร่อยๆตามใจลูกหมีเลย"

" เฮ้ออ.... พี่กันต์อ่าาา​ ลูกหมีงอลแล้ว"

" อย่างอลพี่เลยน่ะ... วันนี้พี่ติดธุระกับคุณพ่อคุณแม่"

" ก็ได้คะ... ลูกหมีไม่งอลก็ได้"

ลับหลังลูกหมีทั้งสามคนก็หันหน้ามามองหน้ากัน

นัท​ : ไอ้เสือ.... มึงว่าไอกันต์จะทนได้อีกนานไหมว่ะ​ กูละสงสารมัน น้องมึงก็เหลือเกินไม่รู้ว่าชอบอะไรมันหนักหนา​ ดีน่ะที่ปริม​แฟนมันเข้าใจ​

เสือ​ : เฮ้อ... กูก็สงสารมันเหมือนกัน​ ได้แต่รอให้น้องกูรักษาตัวให้เสร็จก่อน​ กูว่าจะบอกความจริงกับลูกหมีว่ะ​

นัท​ : แล้วเมื่อไรละไอ้เสือ​..... กว่าจะหาหัวใจที่เข้ากับน้องมึงได้​ มันไม่ง่ายเลยน่ะเว้ย​ แถมน้องมึงก็เอาแต่ใจมากขึ้นทุกวัน

เจ้า​ : กูไม่อยากคิดเลย ถ้าน้องมึงรู้ว่าไอ้กันต์มีแฟนแล้ว​จะเกิดอะไรขึ้น..... เฮ้ออออ​