All Chapters of หัวใจร้าวรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่”​ “กลับมาแล้วเหรอลูก​ วันนี้ทำไมกลับค่ำจัง​ หนูไปวางกระเป๋าก่อนไป​ แล้วมานั่งกินข้าวด้วยกัน​”​ “คะ.... คุณแม่”​ คนตัวเล็กรีบขึ้นไปวางกระเป๋าบนห้อง​ แล้วรีบลงมาข้างล่างเพราะทุกคนกำลังรอทานข้าว​ เธอไม่ได้เปลี่ยนชุด​ ยังคงใส่ชุดนักเรียนเช่นเดิม เพราะไม่อยากให้ทุกคนรอ​นาน ในระหว่างที่คนตัวเล็กขึ้นไปบนห้อง​ คนตัวสูงก็เดินเข้ามาในบ้าน​และเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร​ประจำจุดของตัวเอง.... “ทำไมทำหน้าเครียดงั้นว่ะ....... อะไรไม่ถูกใจคุณชายกันต์หรือครับ”​ . . “ก็แค่เรื่องไร้สาระ”​ เขาตอบกลับเพื่อนตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น​ ทั้งๆที่ในใจอยากจะดึงคนตัวเล็กมาถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย​ ว่าเกิดอะไรขึ้น​ และคนอย่างกันต์ต้องรู้ให้ได้ ไม่มีอะไรที่เขาอยากรู้และไม่ได้รู้ เช่นเดียวกัน​กับสิ่งที่เขาอยากได้​ เขาก็ต้องได้... เขาไม่ชอบความเชยชาที่คนตัวเล็กปฏิบัติกับเขาเลย สักพักลูกหมีก็เดินเข้ามานั่งที่ของตัวเอง​ และกล่าวขอโทษทุกคนที่ทำให้รอ ในระหว่างที่ทุกคนกำลังกินข้าวลูกหมีก็พูดขึ้นมา​ “วันนี้หนูไปปรึกษาคุณหมอมาแล้วนะคะพ่อ​ แล้วก็ไปคุยเกี่ยวกับการผ่าตัด​ เรียบร้อยแล

หลังจากที่กลับมาจากบ้านของไอ้เสือผมก็ตรงมาที่คอนโดของตัวเองทันที​ ตอนนี้ผมนอนไม่หลับไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่หลับสักที​ ในหัวมันเอาแต่คิดถึงคำพูด​และการกระทำของเด็กคนนั้น​ เธอเปลี่ยนไปจริงๆหรือมันเป็นแค่แผนของเธอกันแน่ที่ต้องการเรียกร้องความสนใจจากทุกคนเหมือนที่ผ่านมา​ เพราะ​นี่ไม่ใช้ครั้งแรก​ ลูกหมีชอบเรียกร้องความสนใจจากคนอื่น ทุกครั้งเวลาทุกคนไม่สนใจ​ เธอชอบหาเรื่องให้ทุกคนกลับมาสนใจเธอ.....และมันก็ได้ผลทุกครั้ง​ เหตุผลไม่ใช้เพราะรักหรืออยากตามใจ​ แต่เพื่อตัดความรำคาญมากกว่า......ทุกคนก็เลยยอมไปตามน้ำ​จนเธอได้ใจ​ แต่ครั้งนี้ความรู้สึกของเขาบอกว่ามันไม่เหมือนกับที่ผ่านมา​ สายตาของเธอดูว่างเปล่า​ คำพูดที่ดูจริงจัง​ มันทำให้เขาแปลกใจ​อยู่ไม่น้อย..... เธอไม่ได้สนใจเขาเหมือนที่ผ่านมา​ เหมือนที่ไอ้เสือพูดจริงๆ​ และเธอแทบจะไม่มองหรือสบตาเขาด้วยซ้ำ..... ขนาดพ่อของเธอแนะนำให้ไปอยู่คอนโดเดียวกับเขา​ เธอยังปฏิเสธ.... ถ้าเป็นลูกหมีคนเดิมเธอจะรีบตอบตกลงทันที​ แต่ครั้งนี้มันต่างจากที่ผ่านมา​มาก แล้วไหนจะเรื่องผ่าตัดอีก​ เธออยากผ่าให้มันจบๆ..... เธอไม่ต้องการเป็นภาระของใคร​ เธอพูดเห

ตอนนี้คนตัวเล็กที่ทุกคนคิดว่าอยู่บ้าน​ แท้จริงแล้วเธอมาอยู่ที่งานวันเกิดของกันต์​เหมือนกับทุกคน​ งานที่ทุกคนพยายามปิดบังและโกหก​ เธอเจ็บปวดมากที่รู้ว่าคนที่ตัวเองรักมากที่สุดและคิดว่าเข้าใจเธอที่สุดเลือกที่จะโกหก​กัน..... ตอนแรกคิดว่าแค่พี่ชายที่ไม่รัก ก็เจ็บมากพอแล้ว​ แต่นี่!! พ่อกับแม่แท้ๆของเธอก็เป็นกับเขา พวกท่านไม่รักเธอเหมือนกันเหรอ..... ทุกคนในบ้านหลังนี้ทำไมใจร้ายกับเธอจังความเจ็บปวดมันเริ่มกัดกินหัวใจดวงน้อยๆ​ซ้ำแล้วซ้ำเล่า​จนมันพังทลายไม่เหลือชิ้นดี.... แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เธออยากมาเห็นกับตาตัวเองสักครั้ง ว่าพวกเขามีความสุขกันขนาดไหนในตอนที่ไม่มีเธอ​ ลูกหมีขึ้นรถแท็กซี่​คนเดียว เพื่อมาที่งานนี้โดยเฉพาะ ซึ่งเธอรู้ดีว่าอยู่ที่ไหน​เมื่อคนตัวเล็กมาถึงคอนโดของเจ้าของวันเกิด​ เธอเดินเข้าไปถามพนักงานว่าเขาจัดงานกันที่ไหน​ เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ​เธอกล่าวขอบคุณพนักงานแล้วขึ้นลิฟท์มายังชั้นดาดฟ้าของคอนโด​หึ..... และภาพที่เห็นก็ไม่ต่างจากที่คิดไว้เลย ความจริงตรงหน้าเรียกน้ำตาของเธอได้อย่างง่ายดาย​ ทุกคนดูมีความสุขมากๆ​ พูดคุยกันสนุกสนาน และเชื่อไหมในงานคืนนี้มีแต่คนที่เธอรู้

หลังจากที่บอกให้เพื่อนของคนไข้ ซึ่งคนไข้เป็นคนที่หมอต้นรู้จักดี​ เขาเอ็นดูคนไข้คนนี้มาก​ เพราะเธอดูมุ่งมั่นและสู้ชีวิตมากเหลือเกิน​ และการให้คำปรึกษา​ในทุกๆครั้งเขาเองก็ดีใจที่​ทำให้เด็กคนนี้มีความสุข​ อันที่จริงเธออายุยังน้อยไม่น่ามาเจ็บป่วยเพราะโรคแบบนี้เลย กว่าจะได้เปลี่ยนหัวใจต้องใช้เวลานานมาก​ ความจริงเธอควรจะอยู่ในวัยที่สดใส​ ตั้งใจเรียนก็พอ แต่กลับต้องมากลุ้มใจ​กับโรคส่ะอย่างนั้น พักหลังๆหมอต้นมักจะเห็นเธอมาคนเดียว​ พอถามทุกครั้งเธอจะตอบกลับมาว่าอยากพึ่งพาตัวเอง​ ไม่อยากทำตัวเป็นภาระของใคร หลังจากที่ตรวจคนไข้ในเบื้องต้น​ หมอต้นก็เดินไปหาเด็กผู้หญิงอีกคนซึ่งก็น่าจะเป็นเพื่อนของคนไข้ที่เอาแต่ร้องไห้​ไม่หยุด​ ตอนนี้เขาไม่มีเวลาแล้ว​ ถ้าญาติ​คนไข้ยังติดต่อไม่ได้​ เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยคนไข้ เขาไม่สามารถรอได้อีกแล้ว “หนูเป็นเพื่อนของคนไข้ใช่ไหม​ แล้วติดต่อครอบครัวของคนไข้ได้หรือยัง”​ “ฮึกๆ... หนูโทรไปหาพ่อของเธอแล้ว​ แต่ท่านไม่รับสาย​ ก็เลยโทรไปที่บ้านของเธอและฝากให้แม่บ้านบอกพ่อของเธอแทนค่ะ”​ เขาพยักหน้ารับ..... “คุณหมอ! เพื่อนหนูเป็นยังไงบ้างค่ะ ฮือๆ ”​ “ตอน

เมื่อได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา​ พิมพ์ดาวก็พูดไม่หยุด อะไรที่เธออยากพูด​ เธอเลือกที่จะพูดออกมาหมดเลย เธอไม่กักเก็บอะไรอีกแล้ว.... เพราะอยากให้พวกเขารู้ตัว​สักที ก่อนที่จะเสียลูกสาวของตัวเองไปตลอดกาล​ ครั้งนี้อาจจะไม่ได้เสียลูกสาวแบบถาวร​ แต่อาจจะเสียไปแบบจากกันทั้งที่ยังอยู่ เพราะลูกหมีเคยบอกกับเธอว่า…จะไปอยู่ต่างประเทศไปใช้ชีวิตที่นั่น อยากไปอยู่กับตัวเอง​ ใช้ชีวิตของตัวเอง​ ทำงานหาเงิน​และทำตามความฝัน​ เพราะไม่อยากทนอยู่กับสิ่งแวดล้อมที่มันอึดอัดและครอบครัวจอมปลอมแบบนี้อีกแล้ว นี่แหล่ะที่คนเป็นเพื่อนอย่างเธอกลัว​ที่สุด​ จากกันทั้งที่ยังเป็นมันน่ากลัวมาก..... และเธอเชื่อเหลือเกินว่าการจากไปแบบนี้ของเพื่อนคงจะหลายปี เพราะกว่าคนเราจะเชียวยาความรู้สึกของตัวเองได้มันต้องใช้เวลา​ และพอถึงจุดๆหนึ่งเราอาจจะไม่ต้องการคนในครอบครัวแล้วก็เป็นได้..... เพราะการถูกทำร้ายซ้ำๆหรือถูกหักหลังจากคนที่เรารักมันเจ็บปวดมากจริงๆ....และมันก็บอบช้ำมากเช่นกัน ทั้งในเรื่องของความเชื่อใจ​ ความจริงใจ ความซื่อสัตย์ ถ้าสิ่งเหล่านี้ครอบครัวเรามีให้ไม่ได้.... มันก็ไม่ควรเรียกคำว่าครอบครัวด้วยซ้ำ​ เพราะคนที่ถูกก