All Chapters of หัวใจร้าวรัก: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากที่ไปส่งลูกหมีที่บ้าน​ความจริงแล้วเขาไม่ได้มีธุระกับครอบครัวอย่างที่บอกกับเธอหรอก​ เขาแค่รำคาญและเบื่อลูกหมีก็เท่านั้น​วันนี้เขาและเพื่อนๆนัดกันไปดื่มที่ผับ​ ซึ่งพวกไอ้เจ้ากับไอ้นัทพวกมันไม่อยากกลับ​ไปที่บ้านของไอ้เสือ​ เพราะขี้เกียจตอบคำถามลูกหมี​ เรานัดกันสามทุ่ม ตอนนี้ผมเองก็จะกลับไปเปลี่ยนชุดที่คอนโดของตัวเองเช่นกัน ​แล้วจะไปรับปริม ซึ่งเป็นแฟนของผมเอง​ ผมกับปริมเราคบกันมาสักพักแล้ว​ แต่ก็ยังไม่เปิดเผย​ เพราะไอ้เสือขอไว้​ มันกลัวน้องของมันจะหัวใจวาย​เพราะรับไม่ได้​ ถึงมันจะรำคาญน้องมันแต่ลึกๆแล้วผมเชื่อว่ามันก็รักลูกหมีแหล่ะตอนที่พวกเรารู้เรื่องของลูกหมี​ เรื่องมันประมาณห้าปีที่แล้ว.... ตอนนั้นเธอน่าสงสารมาก​ โดยปกติเธอไม่แข็งแรงตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว​ พอโตขึ้นมาหน่อยเธอก็ป่วยบ่อยมาก​ ล่าสุดหมอก็ตรวจพบว่าเธอเป็นโรคหัวใจ​ตอนนั้นไอ้เสือถึงกับมาขอร้องให้ผมช่วย​ ผมยังจำวันนั้นได้ดีเสือ​ : "ไอ้กันต์กูมีเรื่องจะขอร้องมึงว่ะ​ ตอนนี้ลูกหมีเหมือนจะรักมึงมาก ​เธอฟังมึงคนเดียว​ รักมากจนทุกคนกลัวว่าถ้าเธอรู้ว่ามึงมีแฟน​ เธอจะรับไม่ไหวและอาการจะกำเริบ" กันต์​ : "มึงหมายความว่าไงไอ้เส

ตอนนี้เวลาสามทุ่มนิดๆ ผมมาถึงที่ผับเป็นคนที่สาม​คนแรกที่มาถึงก็เป็นไอ้เจ้าคนเดิม ไอนี่มันเป็นคนที่​พูดน้อยที่สุดในกลุ่มและเป็นคนที่ตรงโคตรจะตรงต่อเวลาที่สุดในกลุ่มด้วย​ เห็นมันเงีียบๆแบบนี้​ จริงๆแล้วมันน่ะตัวอันตรายที่สุด​ เอาง่ายๆคือเจ้าชูเงียบคับ ส่วนคนที่สองที่มาถึงก็เป็นไอ้นัท​ คนนี้พูดมากที่สุดในกลุ่ม แล้วก็คารมเก่งเจ้าชู้เป็นบ้า​ เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น​ ต่อมาก็คือผมนิสัยก็ไม่ได้ต่างจากสองคนนั้นหรอก​ บางครั้งก็อาจจะเลวกว่าสองคนนั้นอีก​ ส่วนอีกคนไอ้เสือคนนี้​ก็ตามชื่อเลยคับเสือเหมือนกันเลย.... เจ้าของฉายาเสือร้าย​ ชอบมาสาย ไม่ว่าจะไปไหน​ นัดกันเมื่อไรมันไม่เคยมาก่อนเพื่อนเลยสักครั้ง​ ​สรุปพวกผมสี่คนก็เจ้าชู้กันทุกคน​หรือเลวกันทุกคน​ เพราะงั้นเราถึงคบกันได้ตอนนี้พวกผมก็รอคุณชายเสือเสด็จ​มา​ มันบอกว่ามันอาจจะมาช้าหน่อยเพราะว่าตอนนี้อยู่กับผู้หญิง​ ไอ้นี่มันร้ายผมบอกให้มันเปิดตัวผู้หญิงมาหลายครั้งแล้ว​ แต่มันบอกว่ายังไม่ถึงเวลา​ ผมอยากเห็น​หน้า​ผู้หญิงคนนั้นมาก​ อยากรู้ว่าคนไหนที่ทำให้เสือร้ายอย่างมันยอมสยบได้​ ​เห็นว่าคนนี้มันชอบไปคลุกอยู่ที่คอนโดเขา​บ่อยๆ ท่าทางเหมือนคนนี้

“ออกไป ออกไปเดี่ยวนี้น่ะ​ นายเป็นใครเข้ามาในห้องฉันทำไม...... ออกไป”​ เธอยังคงโวยวายและผลักเขาให้ออกจากห้องของตัวเอง แต่เขากลับรวบมือเธอแล้วดึงเธอมากอดไว้​..... แล้วพูดประโยคที่ทำให้เธอหยุดชะงัก​ “รู้ไหมว่าคิดถึง​มากขนาดไหน คิดถึงจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”​เขากอดเธอแล้วลูบแผ่นหลังของเธออย่างปลอบโยน​ เหมือนที่เคยทำ​และจูบตรงไฝบริเวรต้นคอของเธอ​ เธอเคลิมไปกับสัมผัส​ของเขา​ แต่พอได้สติเธอเลือกทีาจะผลักเขาออกอย่างแรง​ แล้วถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหวี่ยง​ๆ... “นายต้องการอะไร​ แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม​ นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”​ “นายเสือ!!!”​ เธอเรียกชื่อเขาอย่างโมโห​ ฉันถามว่า​ “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”​ “เรียกชื่อผัวได้แล้วหรอ... หื้มมมม นึกว่าลืมกันไปแล้ว”​ “นายเสือ!!!!! ไอ้เลวเสือ!!! ​ ไอ้เหี้ยเสือ​!!! ”​ “จุ๊ๆๆๆ​ ทำไมเรียกชื่อผัวไม่เพราะ​แบบนี้ล่ะ​ ไม่น่ารักเลยนะเมีย”​ “ใครเป็นเมียนาย​!!”​ “หื้มมม..... ต้องให้ทบทวนไหม”​ เสือก้าวไปข้างหน้าจนปริมตกใจต้องถอยหลัง​ แต่เธอไม่ระวังทำให้เกือบล้มหัวขมำ​ดีที่เสือประคองได้ทัน​ เขาประคองเธอมานั่งที่โซฟา​แล้วยกตัวเธอมานั่งบนตัก​พร้อมทั้

หลังจากเหตุการณ์​วันนั้นลูกหมีได้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำตัวให้ใครมาสมเพชเธออีกแล้ว​ คำพูดมากมายที่พวกพี่ๆพูดกันมันยังดังก้องในหัวเธอไม่จางหาย มันยิ่งตอบย่ำความเจ็บปวดให้กับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ​ สิ่งที่เธอรู้สึกได้ชัดเจนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง​ คือเธอกลัวในการเข้าหาพวกพี่ๆ​ทุกคน​ กลัวว่าจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาพวกเขาอีก​ จะมีใครรู้บ้าง.... ว่าเหตุการณ์​ในวันนั้นเปลี่ยนชีวิตของลูกหมีไปโดยสิ้นเชิง​ นอกจากเพื่อนทั้งสองคนของเธอ​ที่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างและคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา จากที่เธอเคยเป็นเด็กขี้อ้อน​ เด็กพูด​มาก​ ​ชอบมาอยู่กับพี่ๆ​เวลาว่าง​ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนพูดน้อย​ ไม่ค่อยเข้าหาใคร​ กลับจากโรงเรียนเธอไม่ขอยุ่งกับใครเลย​ รีบตรงขึ้นไปห้องนอนของตัวเอง​ทันที เพราะห้องนี้คือเซฟโซนที่ดีที่สุดของเธอ​ ห้องที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย​ รู้สึกสงบ​และรู้สึกเป็นตัวของตัวเอง และอีกอย่างเธอไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้า​กับคนใจร้ายพวกนั้น​ เธอกลัวว่าพฤติกรรม​ของตัวเองจะทำให้พวกเขารังเกียจมากกว่าเดิม​ กลัวพวกเขาจะรำคาญเธอไปมากกว่านี้​ เธอจึงพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนแม้แต่พี่ชายของตัวเอง.... พ

“ไอ้เสือทำไมมึงทำหน้าแบบนั้น”​ “กูแค่รู้สึกว่าช่วงนี้ยัยลูกหมูทำตัวแปลกๆไม่ค่อยมากวนพวกเราเหมือนที่ผ่านๆมา​ เหมือนน้องพยายามตีตัวออกห่างจากพวกเรา... ไม่รู้สิ กูรู้สึกแบบนั้นว่ะ”​ “เกิดอะไรขึ้นครับคุณพี่เสือครับ​ ปกติไม่เห็นคุณมึงสนใจน้องสาวเลย​ เห็นชอบบ่นชอบดุน้องมากกว่า”​ “ไม่รู้สิก็แค่รู้สึกไม่ดีว่ะ​ ถึงแม้กูจะไม่ได้สนิทไม่ได้รักลูกหมีขนาดนั้นแต่น้องก็คือน้องกูนะเว้ย”​ “พวกมึงลองคิดดูดิ​ ปกติช่วงเช้าๆยัยลูกหมูชอบมานั่งรอพวกเรา​ ชอบมาออดอ้อนไอ้กันต์​ หรือจะเป็นช่วงหลังเลิกเรียนก็ชอบไปเฝ้าพวกเราที่มหาวิทยาลัยเพื่อให้ไอ้กันต์ไปส่งที่บ้าน​ บางวันก็ชอบเข้ามาเล่นที่ห้องพักของพวกเรา​ แต่นี่มันหลายอาทิตย์แล้วนะเว้ย​ ที่กูไม่เห็นหน้าลูกหมีเลย”​ “ก็จริงของมึง! ช่วงหลังๆมานี้กูก็ไม่ค่อยได้เห็นหน้าน้องเลย”​ “แล้วมึงล่ะไอ้กันต์ได้เจอน้องบ้างหรือเปล่า​ น้องได้ทักไปคุยกับมึงบ้างไหม​ เห็นปกติน้องชอบไลน์​หรือไม่ก็ชอบโทรมากวนมึง​”​ นั่นน่ะสิพักหลังๆมานี้เขาลืมไปเลย​ ว่าทุกๆวันเธอต้องโทรมาหาเขา​ โทรมาเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง​ ถึงเขาจะรำคาญแต่ก็ยอมฟังในสิ่งที่เธอพูด​ “ไอ้กันต์!!..... โ