Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

คุณปู่กู้ยกวิลล่าหลังนี้ให้เธอเป็นของขวัญแต่งงาน โดยใส่ชื่อเธอเป็นผู้ถือครองชาติก่อน โดนกู้เข่อเหวยเกลี้ยกล่อมจนยอมขาย เพื่อเปลี่ยนเป็นวิลล่าใหม่ในชื่อของเขาตอนนั้นเธอไว้ใจกู้เข่อเหวยอย่างมาก นึกว่าคนทั้งสองจะครองคู่ช่วยเหลือกันจนแก่เฒ่า จึงไม่เคยใส่ใจว่าทรัพย์สินจะมีชื่อใครเป็นเจ้าของเมื่อมาย่ำเท้าบนถนนสายเดิม ซ่งถางรู้สึกราวกับผ่านไปคนละภพคนละชาติใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงดัง “กรอบแกรบ” สุนัขของบ้านข้างเคียงที่เดินผ่านเห่า “โฮ่งๆ” ทุกสิ่งนี้สมจริงยิ่งนัก เธอได้หวนคืนกลับมาแล้วจริงๆตลอดทางเธอวางแผนการขั้นต่อไป พลางเลื่อนดูคลิปสั้นเปิดฟังแก้เงียบจู่ๆ ก็เลื่อนมาเจอข่าวอุบัติเหตุรถชนติดกันสิบแปดคันบนทางด่วนเมื่อช่วงเช้า เธอถึงยกมือถือขึ้นดูหน้าจอ ก่อนจะหยุดนิ่งไปทันทีกล้องจับภาพไปยังร่างสูงใหญ่คุ้นตาหลายต่อหลายครั้ง เขากำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางยานพาหนะที่พลิกคว่ำ และพยายามสุดกำลังเพื่อลากผู้บาดเจ็บออกจากรถที่อาจระเบิดได้ทุกเมื่อไปยังพื้นที่ปลอดภัยในคลิปวิดีโอ ฉือซางเชวี่ยนกับผู้ช่วยของเขาผนึกกำลังช่วยชีวิตคนไว้ได้สี่ห้าคน แขนของเขายังปกติดี ไม่พบรอยแผลสักจุดขณะช่วยชี

ยามเช้าซางเถียนเถียนกับกู้เข่อเหวยค่อนข้างสำรวม ไม่มีท่าทางออดอ้อนยั่วยวนเหมือนเมื่อคืนทว่าฝีมือการรัวชัตเตอร์ของปาปารัซซีมืออาชีพมาก สายตาหวานหยดย้อยชั่วขณะระหว่างคนทั้งสอง หรือการปฏิสัมพันธ์คลุมเครือเล็กๆ น้อยๆ ต่างถูกเลนส์ซูมระยะไกลราวกับแว่นขยายจับภาพไว้ได้ทั้งหมดตอนเก้าโมงกว่า จินอวี้จือก็มาถึงเสียงพูดของเธอไม่ดัง และเสียงก้าวเดินก็ไม่หนักสาเหตุที่เธอยังไม่ทันลงจากเตียงก็รู้ว่าแม่สามีมาถึง เป็นเพราะเสียงฝีเท้าของคนรับใช้หน้าห้องพลันรีบร้อนขึ้นมา ความเคลื่อนไหวนั้นราวกับกำลังรอรับการตรวจตราจากผู้บังคับบัญชาเธอแกล้งหลับอยู่ในห้องนอนตลอดทั้งเช้าโดยไม่ก้าวขาออกจากห้อง สายตาจดจ่ออยู่กับราคาหุ้นของกู้ซื่อ หิวก็หยิบขนมขบเคี้ยวที่แอบซ่อนไว้เมื่อคืนออกมากินราคาหุ้นขยับขึ้นลงโดยไม่มีความผันผวนมากนัก ทว่าในตอนที่ซ่งถางเริ่มสงสัยในฝีมือของฉือซางเชวี่ยน แท่งกราฟสีเขียวขนาดใหญ่พลันดิ่งลงอย่างรวดเร็ว ราคาหุ้นก็ร่วงลงจนติดฟลอร์ในพริบตาในเวลาเดียวกัน บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็มีแจ้งเตือนข่าวด่วนเด้งขึ้นมา“การเกี่ยวดองระหว่างประธานกู้ซื่อกับทายาทสาวหวาเคอสะบั้นลง แผนความร่วมมือสองตระก

ที่แท้ก็ออกตัวแรงฉลองเก้อตั้งแต่ครึ่งทางนี่เอง?เธอนึกว่าฉือซางเชวี่ยนจะไร้ฝีมือเสียอีกซ่งถางเอ่ยเตือนด้วยเจตนาดี “อัปราคาขึ้นเยอะขนาดนั้นเลย? พวกเรายังจะมีส่วนต่างกำไรเหลืออีกเหรอ?”รอยยิ้มของซางเถียนเถียนชะงักค้าง คิดว่าซ่งถางอิจฉาในความสามารถของตน ที่วันแรกก็ข่มบารมีเดิมของอีกฝ่ายเสียมิด เลยเจตนาขัดคอให้เสียอารมณ์ เธอจึงชำเลืองมองกู้เข่อเหวยด้วยความไม่พอใจจินอวี้จือเห็นซางเถียนเถียนหน้าบึ้งตึง จึงรีบออกตัวปกป้องทันที“ถางถางเอ๊ย เธอจะเป็นคุณนายแล้ว ไม่ต้องไปกังวลเรื่องของบริษัทหรอก”“บริษัทขาดใครไปก็ยังเดินหน้าต่อได้เหมือนเดิม ฉันเห็นว่าเถียนเถียนเก่งกาจทีเดียว!”“ก่อนจะทำอะไรเธอปรึกษากับเข่อเหวยตลอด เพิ่งคุมทีมวันแรก ก็แย่งคู่ค้ามาจากมือฉือซางเชวี่ยนได้แล้ว”พูดถึงตรงนี้ จินอวี้จือมองซ่งถางพลางเอ่ยอย่างมีนัยแอบแฝง “เมื่อก่อน เธออาจจะหัวโบราณเกินไป คนทำธุรกิจต้องใจกล้าพอถึงจะเติบโตได้ จะใจปลาซิวไม่ได้เด็ดขาด”ตอนที่คุณปู่ไล่กู้เข่อเหวยมาอยู่บริษัทสาขา บริษัทเกือบจะปิดกิจการอยู่แล้ว หากไม่ได้ซ่งถางคอยวิ่งหาดีล เข้าหาลูกค้าทั้งวันทั้งคืน บริษัทสาขาคงปิดตัวไปตั้งนานแล้วตอน

นอกเหนือจากนั้นเธอยังมีเจตนาแอบแฝงอยู่อีกนิดหน่อยเธออยากเข้ากู้ซื่อ อยากพิสูจน์ว่าตนเองมีความสามารถมากพอจะเข้าร่วมสนามแข่งขันพิสูจน์ว่าตนเองไม่ใช่หมากที่ตอนเด็กต้องให้พี่ชายปกป้อง ส่วนตอนโตทำได้เพียงแต่งงานเกี่ยวดองหากอยู่กับกู้เข่อเหวย เธอจะได้รับโอกาสนี้ถ้าพี่ชายรู้ว่าหลังจากนั้นเธอใช้ชีวิตยังไง คงสมน้ำหน้าเธอสินะ?ความสำนึกผิดถั่งโถมจนซ่งถางสติหลุด น้ำตาร่วงรินอย่างหักห้ามไม่อยู่ แต่เธอยอมให้ตัวเองอ่อนแอแค่เพียงสิบนาทีเท่านั้นเมื่อครบสิบนาที เธอเช็ดน้ำตาจนแห้ง แล้วยกโทรศัพท์ถ่ายรูปแต่งงานบนฝาผนังเก็บไว้หนึ่งรูป ก่อนตั้งค่าเป็นภาพวอลเปเปอร์หน้าจอจากนั้นสบโอกาสตอนจินอวี้จือไม่อยู่ บอกคนรับใช้ว่าตัวเองจะไปตรวจตามนัดที่โรงพยาบาลแล้วขับรถออกจากบ้านไปวันนี้เมื่อชาติที่แล้ว เธอพบคุณนายเหยียนลูกค้ารายใหญ่ของเธอโดยบังเอิญในงานนิทรรศการศิลปะวันนี้เธอตั้งใจมารอคุณนายเหยียนที่งานนิทรรศการศิลปะโดยเฉพาะคุณนายเหยียนบริหารบริษัทเทคโนโลยีแห่งหนึ่งเพียงลำพัง ส่วนคุณเหยียนนั้น เธอเพิ่งมารู้ภายหลังว่าเป็นถึงเจ้าพ่อเงินทุนหมุนเวียนวันนี้เป็นวันศุกร์ ราคาหุ้นของกู้ซื่อร่วงลงต่อเนื่อง

“ปกติคุณนายเหยียนพิถีพิถันจะตาย เหตุผลของเธอฟังข้างๆ คูๆ ไปหน่อยมั้ง? อย่าว่าแต่คุณนายเหยียนเลย แม้แต่ฉันก็ยังโน้มน้าวไม่ได้เลย”ซ่งถางเผยยิ้มหยันพลางย้อนถามว่า “เถียนเถียน เธอไม่เคยมีความรักใช่มั้ย?”“เวลาคู่รักใช้ถุงมือคู่เดียวกัน มือข้างที่ว่างก็จะซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อสอดประสานนิ้วกัน ช่วงอากาศหนาวฉันทำแบบนี้ออกจะบ่อย เธอไม่เคยทำหรอกเหรอ?”คำว่าช่วงอากาศหนาวทำแบบนี้บ่อยๆ หมายความว่ายังไงกัน?หรือว่าจนถึงป่านนี้ ยัยนี่ก็ยังเอามือซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของกู้เข่อเหวยเพื่อสอดประสานนิ้วกับเขาอยู่อีก?เขาเคยรับปากกับเธอแท้ๆ ว่าจะไม่แตะต้องยัยนั่นเด็ดขาด! โดนมือก็ถือว่าแตะ! ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องสอดประสานนิ้วกันเลย!ซางเถียนเถียนโกรธจนลืมเถียงกลับไปชั่วขณะซ่งถางชี้ไปที่สองคนบนภาพวาดอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า“คุณดูสิคะ บนตัวเธอไม่มีเป้สะพายเลย เป้ทั้งสองใบอยู่บนหลังของฝ่ายชายหมด ฉันเดาว่าวินาทีถัดไปพวกเขาสองคนจะต้องจูบกันแน่ๆ”“อ๋อเหรอ?” คุณนายเหยียนแววตาเปี่ยมด้วยความประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะซักถามต่อ “คุณรู้ได้ยังไงกัน?”ซ่งถางชี้นิ้วไปยังพืชสีเขียวต้นหนึ่งบนกิ่งไม้แห้งเหนือศีรษะของค