All Chapters of เจ็ดปีที่ไร้รัก หย่าแล้วถูกผู้ทรงอิทธิพลตามเอาใจ: Chapter 1 - Chapter 10

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณนายเจียงหรือเปล่าคะ? ดิฉันเสี่ยวจางจากบริษัทรับจัดงานแต่งค่ะ มีรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับลำดับพิธีในวันแต่งงาน อยากขอรบกวนยืนยันกับคุณหน่อยค่ะ”มือที่กำลังคนซุปของอันโย่วเหอชะงักค้าง วันนี้เธออารมณ์ดี จึงยิ้มตอบอีกฝ่ายว่า “ฉันเป็นคุณนายเจียงจริงค่ะ แต่ฉันแต่งงานกับคุณเจียงมาเจ็ดปีแล้ว ช่วงนี้พวกเรายังไม่มีแผนจะจัดงานแต่งนะคะ”อีกฝ่ายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามย้ำว่า “หรือว่าฉันโทรผิดคะ? ขอถามหน่อยนะคะ คุณคือคุณซูจิ่นเยี่ยน ภรรยาของคุณเจียงซวี่เหิงใช่ไหมคะ?”เคร้ง...ช้อนในมือของอันโย่วเหอหล่นกระแทกพื้น คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หูของเธออื้ออึงไปหมด“ฮัลโหล? ยังได้ยินอยู่ไหมคะ? ขอถามอีกครั้งนะคะ คุณคือคุณซูจิ่นเยี่ยนใช่ไหมคะ?”ใบหน้าของอันโย่วเหอซีดเผือด “ฉะ...ฉัน...ไม่ใช่...”“ขอโทษด้วยนะคะ สงสัยว่าฉันโทรผิด” อีกฝ่ายกล่าวขอโทษก่อนวางสายทันทีแต่อันโย่วเหอกลับไม่อาจสงบใจลงได้ เพราะสามีของเธอชื่อเจียงซวี่เหิงเธอแต่งงานกับเจียงซวี่เหิงตั้งแต่อายุยี่สิบเอ็ด จดทะเบียนสมรสมาเจ็ดปี และมีลูกชายวัยหกขวบหนึ่งคนส่วนชื่อซูจิ่นเยี่ยน เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกแปลกหู เพ

เจียงซวี่เหิงเม้มริมฝีปาก แววตาฉายแววต่อสู้กับความรู้สึกอยู่ชั่วขณะ แต่สุดท้ายท่ามกลางเสียงเชียร์ “จูบเลย! จูบเลย!” ที่ดังกระหึ่มไม่ขาดสาย เขาก็ค่อย ๆ โน้มเข้าไปหาริมฝีปากแดงระเรื่อของซูจิ่นเยี่ยนซูจิ่นเยี่ยนหลับตา เงยหน้าขึ้น ราวกับเจ้าหญิงที่กำลังรอจุมพิตจากเจ้าชายผู้จะมาช่วยเธอไว้เสียงโห่เชียร์ค่อย ๆ เบาลง จากนั้นเสียงดนตรีอันอ่อนโยนและโรแมนติกก็ดังขึ้นทั่วทั้งงานแต่งอบอวลอยู่ในบรรยากาศหวานชื่น โรแมนติก และชวนเคลิบเคลิ้มแต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงปรบมือที่ไม่เข้ากับบรรยากาศก็ดังขึ้น ขัดจังหวะทุกสิ่งทุกอย่าง“ดี! เยี่ยมมาก! จูบเลย!” อันโย่วเหอปรบมือพร้อมกับเดินขึ้นไปบนเวที รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นเวทีดัง “กึก... กึก...”เธอก้าวออกจากบริเวณมืด ขึ้นไปบนเวทีที่สว่างไสวและอบอวลด้วยบรรยากาศโรแมนติกทั้งงานแต่งตกอยู่ในความโกลาหล ทุกคนต่างมองอันโย่วเหอที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นบนเวทีด้วยสีหน้างุนงงนี่มันเกิดอะไรขึ้น?ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไป?ไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย! งานแต่งของเขากำลังดำเนินไปด้วยดี วิ่งขึ้นไปบนเวทีทำไมกัน?“เอ๊ะ คุณไม่ใช่ญาติฝั่งบ้านซวี่เหิงหรอกเหรอ? ขึ้นมาบ

ห้องครัวที่เคยกว้างขวาง ในตอนนี้กลับดูคับแคบจนอึดอัดเป็นพิเศษเย่ชุนยืนอย่างกระอักกระอ่วนอยู่ด้านหลังอันโย่วเหอกับเจียงซวี่เหิง อึ้งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบอย่างลนลานว่า “เสร็จแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจัดใส่กล่องให้เลย”เจียงซวี่เหิงพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองอันโย่วเหอ สายตาที่มองเธอยังคงเรียบเฉยเหมือนเดิม “คุณอยู่ก็ดีแล้ว ไปโรงพยาบาลกับผม ไปขอโทษจิ่นเยี่ยน เรื่องที่คุณทำเมื่อวานทั้งหุนหันพลันแล่นและไม่ยั้งคิด ทำให้จิ่นเยี่ยนได้รับผลกระทบในทางลบอย่างมาก”อันโย่วเหอหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “เจียงซวี่เหิง ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม? คนที่นอกใจฉันไปจัดงานแต่งกับซูจิ่นเยี่ยนคือคุณ แต่ตอนนี้กลับจะให้ฉันไปขอโทษผู้หญิงที่เป็นมือที่สามอย่างนั้นเหรอ?”“นอกใจอะไรกัน? คุณไม่รู้อะไรเลยสักนิด!” เจียงซวี่เหิงพูดเสียงเข้ม แววตาพลันเย็นเยียบ ขณะเดียวกันก็มีแรงกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากตัวเขา“งานแต่งเป็นแค่การจัดฉาก ผมแค่ช่วยจิ่นเยี่ยนเท่านั้น ครอบครัวของเธอหัวโบราณมาก แถมยังลำเอียงเข้าข้างลูกชาย กว่าเธอจะได้เรียนถึงระดับปริญญาโท ก็ต้องทุ่มเทอย่างสุดกำลัง พ่อแม่บังคับให้เธอแต่งงาน แถมยังจะให้แต่งกับผู้ชายที่

เสียงดังมาจากทางซ้าย อันโย่วเหอชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันไปมองห้องผู้ป่วยทางด้านนั้นประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท อันโย่วเหอจึงมองเห็นภาพภายในห้องผู้ป่วยผ่านช่องประตูกว้างได้อย่างชัดเจนซูจิ่นเยี่ยนกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เจียงหมิงอวี้ตัวน้อยฟุบอยู่ข้างเตียง มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างกุมมือของซูจิ่นเยี่ยนไว้แน่นเจียงซวี่เหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกลจากทั้งสองคน ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม แววตาอ่อนโยนหากใครไม่รู้เรื่องราว ก็คงคิดว่าพวกเขาเป็นครอบครัวสามคนที่รักใคร่กลมเกลียวกันซูจิ่นเยี่ยนมองเจียงหมิงอวี้ด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดู ปล่อยให้เด็กน้อยเขย่าแขนของเธอ พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “น้าไม่เป็นไรแล้วจ้ะ ทำให้หมิงอวี้ตัวน้อยที่น่ารักของน้าต้องเป็นห่วง น้าปวดใจแทบแย่ที่ทำให้หมิงอวี้ต้องเป็นห่วง”พูดจบ ซูจิ่นเยี่ยนก็ก้มลงจุมพิตหน้าผากของเจียงหมิงอวี้อย่างสนิทสนมเจียงหมิงอวี้ไม่มีท่าทีต่อต้านแม้แต่น้อย กลับหน้าแดงขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก ทว่าคำพูดที่หลุดออกมาจากปาก กลับทำให้อันโย่วเหอที่ยืนอยู่หน้าประตูรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ“ทั้งหมดเป็นความผิดของ

อันโย่วเหอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับสายตาระแวดระวังและจับจ้องประเมินของซางน่า“เป็นเธอจริง ๆ ด้วย!” หลังจากประหลาดใจ ซางน่าก็เผยสีหน้าเยาะเย้ย “อ้อ ไม่สิ เธอไม่ได้ใช้นามสกุลซางมานานแล้วนี่ ตัวปลอมที่แย่งตัวตนของฉันไป หลังจากถูกตระกูลซางไล่ออก ชีวิตคงลำบากน่าดูสินะ?”อันโย่วเหอไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าจะมาเจอคนจากตระกูลซางที่นี่ หากเลือกได้ ชาตินี้เธอก็ไม่อยากข้องเกี่ยวกับคนตระกูลซางอีกเมื่อเผชิญกับคำเยาะเย้ยของซางน่า เธอก็ไม่มีอะไรอยากพูด เพียงก้มหน้าเดินอ้อมอีกฝ่ายไป หวังจะรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดแต่ซางน่ากลับไม่ยอมรามือ เธอหันไปสั่งผู้ช่วยส่วนตัว “ขวางเธอไว้!”เมื่อทางถูกขวาง อันโย่วเหอก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยให้เธอจากไปง่าย ๆ แน่“ตัวปลอม บอกมาตามตรง ไม่มีธุระแล้วมาที่โรงพยาบาลทำไม?” ซางน่าจ้องอันโย่วเหอเขม็ง ไม่ยอมปล่อยให้ความผิดปกติแม้เพียงเล็กน้อยบนใบหน้าของเธอหลุดรอดสายตา“มาหาหมอ” อันโย่วเหอไม่อยากเสียเวลาพัวพันกับอีกฝ่าย เพียงอยากรีบจากไปให้เร็วที่สุด“โกหก! ถ้ามาหาหมอ ทำไมไม่ไปแผนกผู้ป่วยนอก แต่มาที่อาคารผู้ป่วยในทำไม!” ซางน่าไม่ได้โง่นัก จึงพูดแทงใจดำออกมาทัน