All Chapters of เจ็ดปีที่ไร้รัก หย่าแล้วถูกผู้ทรงอิทธิพลตามเอาใจ: Chapter 21 - Chapter 30

30 Chapters

บทที่ 21

อันโย่วเหอไม่ได้คิดมากว่าเย่ชุนไปไหน เพราะยังต้องวุ่นอยู่กับการย้ายบ้าน รถของบริษัทรับขนย้ายก็มาถึงพอดีแม้จะอยู่ที่นี่มาหลายปี แต่พอถึงเวลาต้องย้ายออกจริง ๆ กลับมีของที่เธออยากนำติดตัวไปไม่มากนักนอกจากเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนและของใช้ประจำวันแล้ว สิ่งที่เธอจะเอาไปด้วยก็มีเพียงหนังสือเฉพาะทางในห้องทำงาน และต้นฉบับที่เก็บอยู่ในลิ้นชักสามชักเท่านั้นรวม ๆ แล้วก็มีของอยู่แค่กล่องใหญ่ไม่กี่ใบพนักงานขนย้ายมองกล่องไม่กี่ใบตรงหน้าอย่างตกตะลึง "มีของแค่นี้จริง ๆ เหรอครับ?""ใช่ค่ะ ช่วยยกลงไปให้หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ" นอกเหนือจากนี้ เธอไม่เอาอะไรไปอีกแล้วพนักงานขนย้ายไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะตกลงราคากันไว้เรียบร้อยแล้ว แถมพอของมีไม่มาก พวกเขาก็ดีใจกันเสียอีกเมื่อมาถึงที่พักใหม่ที่รุ่นพี่เหลียงเฉิงกวงจัดหาไว้ให้ อันโย่วเหอก็ถึงกับอึ้งเดิมทีเธอคิดว่ารุ่นพี่คงจัดหอพักของสถาบันวิจัยให้เธอ หรือไม่ก็เช่าบ้านแถวสถาบันไว้ให้แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นวิลล่าหลังหนึ่ง!ตอนแรกเธอนึกว่าข้างในยังมีคนอื่นพักอยู่ด้วย แต่พอย้ายเข้าไปแล้วถึงได้รู้ว่า วิลล่าทั้งหลังมีเธออยู่เพียงคนเดียวพอรู้แบบนั้น อันโย่
Read more

บทที่ 22

เมื่อวานแม่ดูเหมือนจะโกรธมาก วันนี้แม่จะมารับฉันไหมนะ?เจียงหมิงอวี้รู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็นึกถึงคำพูดของอิ่นชุ่ยฮวากับเจียงไฉ่เวยขึ้นมาย่ากับอาบอกว่า การดูแลฉันกับพ่อเป็นหน้าที่ของแม่ ถ้าแค่เรื่องนี้ยังทำไม่ได้ พ่อก็จะไม่เอาแม่แล้วเพราะงั้น แม่จะต้องมารับฉันแน่นอนเมื่อคิดได้แบบนี้ เจียงหมิงอวี้ก็เลิกมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าขาวผ่องเผยสีหน้าที่ทั้งมั่นใจและลำพองใจใกล้ถึงเวลาเลิกเรียน เด็ก ๆ คนอื่นก็ไม่มีใจเรียนเหมือนกัน ต่างเก็บกระเป๋านักเรียนไปพลาง คุยกันไปพลาง"แม่ของฉันเล่นเปียโนเก่งมาก ฉันเรียนเปียโนกับแม่มาตลอด""แม่ของฉันทำเค้กเก่งมาก เค้กที่แม่ทำอร่อยสุด ๆ เลย ครั้งหน้าฉันจะเอามาให้พวกเธอกิน""แม่ของฉันเก่งมากเลย ในตู้โชว์ที่บ้านมีแต่ถ้วยรางวัลของแม่เต็มไปหมด""แม่ของฉันเก่งกว่านั้นอีก..."ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่ม เด็ก ๆ ต่างก็พากันพูดชมแม่ของตัวเองตอนนั้นเอง เด็กผู้หญิงที่นั่งข้างเจียงหมิงอวี้ก็หันมาถามเขา "หมิงอวี้ แล้วแม่ของนายล่ะ เก่งเหมือนกันใช่ไหม?"เดิมทีเจียงหมิงอวี้ไม่อยากร่วมวงสนทนา เขาเอาแต่เก็บกระเป๋าเงียบ ๆ แต่พอเด็กผู้หญิงที่นั่งข้าง ๆ หันม
Read more

บทที่ 23

เด็กผู้ชายมองเจียงหมิงอวี้และแม่ของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการยอมรับและชื่นชม "พ่อของฉันทำงานอยู่บริษัทผลิตรถยนต์ พ่อบอกว่าสิ่งที่แม่ของนายพูดถูกต้องทุกอย่าง"หากก่อนหน้านี้ในหัวใจของเจียงหมิงอวี้เป็นเพียงระลอกคลื่น ตอนนี้มันกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมกระหน่ำ"แม่ของฉัน... เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"เดิมทีเจียงหมิงอวี้คิดว่าวันนี้ตัวเองคงต้องขายหน้าต่อหน้าเพื่อน ๆ แต่ไม่คิดเลยว่า ไม่เพียงไม่ต้องขายหน้า เขายังได้รับทั้งคำชื่นชมและสายตาอิจฉาจากเพื่อน ๆ อีกด้วยความรู้สึกภูมิใจเล็ก ๆ ในใจของเด็กน้อยได้รับการเติมเต็มอย่างเต็มเปี่ยมดูเหมือนว่าแม่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดนี่นาเจียงหมิงอวี้หันไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง พอเห็นรถของบ้านคันที่คุ้นเคย ใบหน้าน้อย ๆ ที่น่ารักก็คลี่ยิ้มออกมาในเมื่อเป็นแบบนี้ ขอแค่วันนี้แม่ยอมไปขอโทษน้าเยี่ยนเยี่ยน เขาก็จะยกโทษให้แม่ถึงเวลาเลิกเรียน เด็ก ๆ เดินออกไปยังประตูโรงเรียนอย่างเป็นระเบียบ โดยมีคุณครูคอยดูแลพอใกล้จะถึงประตูโรงเรียน เจียงหมิงอวี้ก็สะบัดมือคุณครูออกทันที ก่อนจะใช้ขาน้อย ๆ วิ่งแจ้นตรงไปที่รถของบ้านเขาอยากเจอแม่ให้เร็วที่สุด เขาอยากถามแม่
Read more

บทที่ 24

อันโย่วเหอกดขยายรูปดู เห็นได้ชัดว่ารูปนี้ถ่ายในบ้านเธอจำได้ทันทีว่า โซฟาที่ซูจิ้นเยี่ยนอุ้มเจียงหมิงอวี้นั่งอยู่นั้น คือที่ที่เธอนั่งรอเจียงซวี่เหิงกลับบ้านทุกคืนส่วนดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะกลางหน้าโซฟา ก็ยังเป็นช่อที่เธอซื้อมาเมื่อไม่กี่วันก่อนปลายนิ้วของอันโย่วเหอสั่นเล็กน้อย เธอตั้งใจจะกดออกจากรูป แต่กลับเผลอไปแตะรูปโปรไฟล์ของเจียงหมิงอวี้โดยไม่ตั้งใจ จึงเข้าสู่หน้าฟีดส่วนตัวในวีแชทของเขาทันทีภาพแล้วภาพเล่า ต่างช่วงเวลา ต่างสถานที่ แต่ทุกภาพล้วนมีซูจิ้นเยี่ยนอยู่ในนั้น ปรากฏสู่สายตาของเธออันโย่วเหอเป็นแม่ที่ค่อนข้างเปิดกว้างมาโดยตลอด เธอไม่เคยคิดจะก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของเจียงหมิงอวี้ แต่เท่าที่เธอจำได้ เจียงหมิงอวี้ไม่ใช่เด็กที่ชอบโพสต์ลงฟีดในวีแชทเมื่อก่อน เวลาเธอพาเจียงหมิงอวี้ออกไปเที่ยว หรือทำขนมที่เขาชอบ เธอมักจะถามเขาว่าอยากโพสต์ลงฟีดในวีแชทไหมแต่ทุกครั้ง เจียงหมิงอวี้จะตอบว่า "ไม่โพสต์หรอก มันดูไม่เป็นผู้ใหญ่"อันโย่วเหอไม่เคยคิดอะไรมาก เธอเคารพการตัดสินใจของลูกเสมอ อีกทั้งตอนนั้นยังรู้สึกว่าเจียงหมิงอวี้ที่ทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อยช่างน่าเอ็นดูเธอคิดมาตลอดว
Read more

บทที่ 25

"ครับ เจ้านาย" ต้วนหล่างรีบกลับมาขับรถด้วยความเร็วปกติทันที แต่สายตายังคงเหลือบมองวิลล่าหลังนั้นผ่านกระจกมองหลังไม่หยุด สุดท้ายก็อดถามไม่ได้ "เจ้านาย ผมตาฝาดหรือเปล่าครับ ตอนขับผ่านอวี้ซานอี๋ห้าวเมื่อกี้ ผมเห็นไฟชั้นสองเปิดอยู่"ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แต่ไม่พูดอะไรต้วนหล่างพูดต่อ "มีคนย้ายเข้าไปอยู่แล้วเหรอครับ?" พูดจบเขาก็เบิกตากว้าง "เจ้านาย บ้านหลังนั้นไม่ใช่ว่าตอนแรกคุณจะยกให้อัน...""ต้วนหล่าง" ชายผู้สูงศักดิ์เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ในที่สุดพอได้ยินเสียงเจ้านาย ต้วนหล่างก็สะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว "ครับ!"ชายหนุ่มขมวดคิ้ว "เมื่อก่อนทำไมฉันไม่เคยรู้เลยว่านายพูดมากขนาดนี้"เหงื่อผุดเต็มหน้าผากของต้วนหล่าง มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่นโดยไม่รู้ตัว "ผมเงียบครับ เงียบแล้ว..."……วันนี้เจียงซวี่เหิงรู้สึกกดดันน้อยกว่าช่วงก่อนมาก ไม่นานมานี้ เขาเพิ่งได้รับข่าวยืนยันจากศาสตราจารย์เหลียงเฉิงกวงว่า ผู้พัฒนาไจโรสโคปควอนตัมแบบคริสตัลสั่นสะเทือนจะเข้ารายงานตัวที่ศูนย์วิจัยและพัฒนาในสัปดาห์หน้าในสัปดาห์หน้า หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ก็มีโอกาสสูงที่สัปดาห์หน้าเขาจะได้พบกับผู้พัฒนาคนนั้
Read more

บทที่ 26

เจียงซวี่เหิงนึกถึงเรื่องที่คู่ค้าเคยพูดถึงทางโทรศัพท์เกี่ยวกับโพสต์ในหน้าฟีด ตอนนั้นเขาเข้าใจว่าเป็นรูปของตัวเองกับอันโย่วเหอที่เจียงหมิงอวี้โพสต์พอได้ยินคำพูดของเย่ชุน เจียงซวี่เหิงก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าฟีดของเจียงหมิงอวี้ ถึงได้รู้ว่าโพสต์ที่เขียนว่า [ผมกับแม่ที่ผมรัก] นั้น แนบรูปของเจียงหมิงอวี้กับซูจิ้นเยี่ยนเอาไว้และคนแรกที่กดถูกใจโพสต์นั้น ก็คืออันโย่วเหอส่วนคนที่สอง ก็คือน้องสาวของเขา เจียงไฉ่เวย"เจียงหมิงอวี้ นี่มันเรื่องอะไรกัน? ไม่รู้หรือว่าใครคือแม่ของตัวเอง? คำพูดแบบนี้จะโพสต์ส่งเดชได้ยังไง!" เจียงซวี่เหิงโกรธเจียงหมิงอวี้อย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก แม้น้ำเสียงจะไม่ได้ดังขึ้นมาก แต่สายตากลับเย็นเยียบจนน่าหวาดกลัวเจียงหมิงอวี้ตกใจจนร้องไห้ออกมาทันที รีบซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของซูจิ้นเยี่ยนเพื่อหาที่พึ่ง "ผมไม่ได้โพสต์มั่ว ๆ! ผมอยากให้น้าเยี่ยนเยี่ยนเป็นแม่ของผม! ผมไม่เอาแม่แล้ว! แม่ไม่เคยมารับผมหลังเลิกเรียน! แม่ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลย! ผมไม่เอาแม่แล้ว!"เมื่อเห็นว่าเจียงซวี่เหิงโกรธจริง ๆ ซูจิ้นเยี่ยนก็รีบกอดเจียงหมิงอวี้ไว้แน่น "อาจารย์เจียง อย่าโทษห
Read more

บทที่ 27

ภายใต้แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ แววตาของซูจิ้นเยี่ยนหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากันแต่พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลับมาเป็นคนแสนเข้าอกเข้าใจเหมือนเดิม "อาจารย์เจียง ก็ดึกมากแล้วค่ะ ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว ฉันก็วางใจเรื่องหมิงอวี้ได้แล้ว ฉัน..." เธอค่อย ๆ วางเจียงหมิงอวี้ที่เกาะติดตัวเองลง "ขอตัวกลับก่อนนะคะ"เจียงซวี่เหิงยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอจะกลับโรงพยาบาล หรือกลับที่พัก?"ซูจิ้นเยี่ยนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับเจือความขมขื่นอยู่ไม่น้อย "หอผู้ป่วยปิดแล้วค่ะ ฉันกลับเข้าไปไม่ได้ ส่วนห้องเช่า... ไม่เป็นไรค่ะ ฉันหาที่พักเล็ก ๆ สักแห่งก็ได้""ไม่ได้" เจียงซวี่เหิงปฏิเสธทันที แววตาฉายแววรู้สึกผิด "เธออุตส่าห์เดินทางไกลมาที่นี่เพราะหมิงอวี้ เอาอย่างนี้ คืนนี้เธอไม่ต้องกลับแล้ว พักที่นี่เถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่งเธอเอง""เอ่อ..." ซูจิ้นเยี่ยนลังเล ไม่รู้จะทำอย่างไรดี"ใช่ค่ะ คุณจิ้นเยี่ยน อยู่ต่อเถอะค่ะ บ้านหลังนี้ก็กว้างขนาดนี้ มีคุณเพิ่มอีกคนก็ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" เย่ชุนรู้ว่าซูจิ้นเยี่ยนกำลังเกรงใจ จึงช่วยเอ่ยปากรั้งไว้อีกแรงพอได้ยินว่าซูจิ้นเยี่ยนจะอยู่ต่
Read more

บทที่ 28

เจียงหมิงอวี้วิ่งเข้าไปในห้องครัวอย่างรวดเร็ว สิ่งแรกที่เขาเห็นคือแผ่นหลังของใครบางคนที่กำลังง่วนอยู่ในครัว สวมชุดนอนของอันโย่วเหอ"แม่!" เขาตะโกนเรียกเสียงดัง กำลังจะถามต่อว่าเช้านี้อันโย่วเหอทำอาหารเช้าอะไรให้ตัวเอง แต่ในจังหวะนั้นเอง หญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาก็หันกลับมา"อรุณสวัสดิ์นะ หมิงอวี้" ซูจิ้นเยี่ยนยิ้มทักเจียงหมิงอวี้เจียงหมิงอวี้ชะงักไปไม่ใช่แม่... แต่เป็นน้าเยี่ยนเยี่ยน...ตอนนั้นเอง เจียงซวี่เหิงก็เดินเข้ามา พอเห็นซูจิ้นเยี่ยนสวมชุดนอนของอันโย่วเหอ เขาก็ชะงักไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นว่าเจียงซวี่เหิงกำลังมองชุดนอนที่ตัวเองสวมอยู่ ซูจิ้นเยี่ยนก็รีบอธิบาย "เอ่อ... เมื่อคืนฉันเล่นกับหมิงอวี้จนดึก พี่เย่หลับไปตั้งนานแล้ว ฉันไม่กล้าปลุกเธอเพื่อขอยืมชุดนอน ก็เลย... แอบหยิบชุดนอนของอาจารย์หญิงมาใส่เอง ขอโทษนะคะอาจารย์ ฉันจะซักให้สะอาดค่ะ"เจียงซวี่เหิงละสายตาอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร แค่ชุดนอนชุดเดียวเอง เธอมีตั้งหลายชุด"พูดจบ เขาก็ไม่สนใจซูจิ้นเยี่ยนอีก หันไปมองเย่ชุนแล้วถามว่า "คุณนายล่ะ?"เย่ชุนฝืนยิ้ม ก่อนตอบตามความจริงว่า "ไม่อยู่ค่ะ"สีหน้าของเจียงซวี่เหิง
Read more

บทที่ 29

เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ เจียงซวี่เหิงก็พูดต่อว่า “เรื่องทางบ้านเธอ... ไว้รอให้ฉันว่างกว่านี้ก่อน ฉันจะไปอธิบายด้วยตัวเอง”ช่วงนี้เขายุ่งมากจริง ๆ ทั้งต้องเตรียมเรื่องเข้าพบผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนาคนใหม่ของสถาบันวิจัยอาจารย์อันในสัปดาห์หน้า ต้องจัดการงานของบริษัท และยังอยู่ในช่วงใกล้เลื่อนตำแหน่งทางวิชาการเป็นศาสตราจารย์เต็มตัว นอกจากนี้ยังต้องช่วยพ่อตามหานักหมากล้อมอัจฉริยะที่หายสาบสูญไปด้วยสรุปแล้ว เรื่องวุ่นวายสารพัดถาโถมเข้ามาไม่ขาดสาย เขาไม่มีเวลาว่างจริง ๆแต่อันโย่วเหอกลับมีท่าทีเด็ดขาดเหลือเกิน เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอเรื่องนี้ต่อไปจริง ๆ ดังนั้นรอให้ตัวเองมีเวลาว่างก่อน แล้วค่อยไปอธิบายด้วยตัวเองน่าจะดีกว่าเมื่อพูดถึงเรื่องทางบ้าน ซูจิ้นเยี่ยนก็ก้มตาลง “ไม่ต้องหรอกค่ะ ทางบ้านฉันอธิบายไปแล้ว ถึงพวกเขาจะไม่เข้าใจ บอกว่าเรื่องนี้ทำให้ฉันแทบไม่มีหน้าอยู่ที่บ้านเกิด แล้วยังบังคับให้ฉันแต่งงานต่อ แต่ไม่เป็นไรค่ะ แค่ช่วงนี้ฉันไม่กลับบ้านและหลบอยู่สักระยะก็พอ เรื่องทางบ้านของฉัน... ยังไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนที่สุด”แม้เธอจะพูดแบบนั้น แต่เจียงซวี่เหิงก็ยังจับได้ถึงความฝืนใจในน้ำเสี
Read more

บทที่ 30

รหัสประตูบ้านยังไม่ได้เปลี่ยน อันโย่วเหอจึงกดรหัสแล้วเดินเข้าไปทันทีบนโซฟาในห้องรับแขกชั้นล่าง ซูจิ่นเยี่ยนที่ยังสวมชุดนอนกำลังหัวเราะหยอกล้อกับเจียงหมิงอวี้อย่างสนุกสนาน"ฮ่า ๆ ๆ! น้าเยี่ยนเยี่ยน จั๊กจี้! จั๊กจี้จัง! ผมยอมแล้ว! ผมผิดไปแล้ว! ต่อไปผมจะไม่แกล้งหลอกให้น้าตื่นอีกแล้ว ฮ่า ๆ ๆ...""เจียงหมิงอวี้ เจ้าตัวแสบ! กล้าแกล้งเป็นผีมาหลอกฉันเหรอ! ดูสิว่าฉันจะลงโทษยังไง!" ซูจิ่นเยี่ยนยื่นมือไปเกาจุดจั๊กจี้ของเจียงหมิงอวี้เบา ๆ เด็กน้อยจั๊กจี้จนกลิ้งไปมาบนโซฟา แต่ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธเลยแม้แต่น้อย กลับหัวเราะอย่างมีความสุขอันโย่วเหอยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ กลางอกราวกับมีเม็ดทรายคม ๆ หล่นเข้าไป ทั้งแสบทั้งระคายจนทรมานเธอจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่เจียงหมิงอวี้ซุกตัวอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของเธอ หัวเราะอย่างร่าเริง คือเมื่อไรกันแน่เธอเคยคิดว่าเพราะเจียงหมิงอวี้โตขึ้นแล้ว เด็กวัยหกขวบกำลังอยู่ในช่วงที่อยากทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อย ๆ จึงเลิกอ้อนและเลิกเล่นซนแต่ที่แท้ เขาไม่ได้เลิกอ้อนหรือเลิกเล่นซน เขาแค่ไม่อ้อนเธอ และไม่เล่นกับเธออีกแล้วเท่านั้นตอนที่เจียงหมิงอ
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status