“ค่ะคุณลุงใหญ่ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะพยายามให้เต็มที่”ซางป๋อหวยยิ้มพลางตบหลังมือของซางน่าเบา ๆ “อืม เธอเป็นสายเลือดของตระกูลซาง ลุงเชื่อมั่นในตัวเธออยู่แล้ว ถ้ามีอะไรที่อยากให้ลุงใหญ่ช่วย ก็บอกมาได้เลย”คำพูดนี้แทบไม่ต่างจากคำมั่นสัญญา เมื่อมีซางป๋อหวยคอยหนุนหลัง ไม่ว่าซางน่าจะทำอะไรก็ย่อมง่ายขึ้นเป็นเท่าตัว“หึ” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นอย่างกะทันหัน ท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นภายในห้องพักผู้ป่วยซางจื้อลุกขึ้นจากที่นั่ง ร่างสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ไหล่กว้าง เอวคอด เพียงแค่ยืนขึ้นก็ทอดเงาปกคลุมพื้นที่โดยรอบทันที “อึดอัด ไปสูดอากาศข้างนอกหน่อย”คำพูดนี้ซางจื้อพูดกับซางป๋อหวย เขาไม่แม้แต่จะชายตามองซางน่าสักนิด ก่อนหันหลังเดินออกไปพอเห็นว่าซางจื้อจะเดินออกไปจริง ๆ ซางน่าก็รีบตามไป “พี่ซางจื้อ พี่จะไปสูดอากาศที่ไหนคะ ฉันไปเป็นเพื่อนนะ”ซางจื้อที่เดินมาถึงหน้าประตูชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับมามองซางน่าจากที่สูง “ได้สิ กำลังหงุดหงิดพอดี อยากหาใครระบายอยู่เลย”คำพูดของซางจื้อทำให้ซางน่าตกใจจนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว“ซางจื้อ น่าน่าก็แค่หวังดี” ซางป๋อหวยเอ่ยขึ้นเพื่อปกป้องซางน่าซางจื้
Read more
LOGIN
