All Chapters of TOXIC SENIOR ของเล่นรุ่นพี่เลว: Chapter 21 - Chapter 30

เรื่องที่ส้มขอให้ฉันมาช่วยพูดกับพี่คชา สรุปแล้วคือได้คำตอบที่น่าพอใจ แต่คำตอบของฉันนี่สิ ไม่น่าพอใจเลยสักนิด ก็ใครจะไปพอใจกันล่ะ ที่ได้รู้ว่าสิ่งที่พี่คชาทำลงไป โดยเฉพาะเรื่องที่โพสต์เฟซ ที่เขาขยันทำให้คนอื่นเข้าใจผิด ทั้งหมดก็เพราะเขาอยากแกล้งฉัน เขามันนิสัยไม่ดีเลย เขาไม่ได้รู้เลย ว่าไอ้สิ่งที่เขาบอกว่าแค่แกล้ง มันทำให้ฉันคิดไปไกล แถมคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ว่าบางที พี่คชาอาจจะ..เอ่อ อาจจะพอมีหัวใจขึ้นมาบ้าง“นั่งเหม่ออะไร ถึงคอนโดแล้ว จะไม่ลงเหรอ”“ห้ะ เอ่อ ค่ะ ลงค่ะ”“งั้นก็ลง” พี่คชาบอกเรียบๆนิ่งๆแล้วลงจากรถ ส่วนฉันก็ลงตามแบบงงๆ เพราะเมื่อกี้มัวแต่คิดเรื่องคำตอบของพี่คชามาตลอดทาง เลยไม่รู้ตัวเลยว่ามาถึงคอนโดแล้วหมับ!“พี่คชา!”“ตกใจทำไม แค่จับมือ ไม่ได้จับปล้ำ” พี่คชาหันมาบอกเสียงเรียบแล้วหันกลับไปมองทาง พร้อมๆกับกระชับมือฉันให้เดินต่อไปที่ลิฟต์ ส่วนฉัน ตอนแรกก็ตกใจจริงๆอย่างที่พี่คชาพูดนั่นแหละ ที่อยู่ดีๆพี่คชาก็จับมือฉัน แต่ตอนนี้มันไม่ตกใจแล้วล่ะ แต่มันรู้สึกอบอุ่น หัวใจก็เต้นแรง และฉันอดที่จะเหลือบมองพี่คชาแล้วกลับมาแอบยิ้มคนเดียวไม่ได้จริงๆ เพราะฉันรู้สึกดี ดีมากๆ ที่ถูกพี่ค

หลังจากที่อ่านหนังสือตรากตรำมาหลายวันหลายคืน เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่ฉันได้นอนหลับเต็มอิ่ม เพราะเมื่อวานสอบเสร็จแล้ว และจนถึงวันนี้ พี่คชาก็ยังเอาแต่ทำให้ฉันคิดมาก จนฉันสับสนวุ่นวายใจ ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว มันสับสน มันกระวนกระวายใจมากจริงๆ และฉันไม่อยากนั่งเดาอยู่คนเดียวแล้ว ว่าตกลงพี่คชาใจตรงกันกับฉันมั้ย หัวใจเขา คิดเหมือนกันกับฉันรึเปล่า วันนี้ฉันเลยตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ว่าจะถามพี่คชาไปตรงๆให้รู้เรื่องรู้ราวกันไปเลย มันจะได้ชัด ไม่ต้องนั่งสับสนอีก “พี่คชา” ฉันเดินไปหาพี่คชาที่ระเบียง เพราะพี่คชาเดินออกมาสูบบุหรี่ตรงนี้“…” พี่คชาหันมา แต่ไม่พูด เหมือนเขาถามฉันด้วยแววตาว่ามีอะไร“หนูมีเรื่องอยากจะถามพี่”“อะไร”“หนูอยากรู้ว่าพี่จะให้หนูเป็นของเล่นของพี่ไปอีกนานเท่าไหร่ จะมีวันไหนมั้ย ที่พี่จะเปลี่ยนใจไม่ให้หนูเป็นของเล่นของพี่” ฉันไม่รู้ว่าทำไมพอฉันถามออกไปแบบนี้ พี่คชาถึงทำหน้าแปลกๆ ดวงตาที่มองฉันแบบธรรมดากลายเป็นมองฉันนิ่งและดุขึ้น“ทำไมถามฉันแบบนี้” เสียงนิ่งๆก็แข็งขึ้นด้วย และฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที แต่ในเมื่อตั้งใจจะพูดแล้ว ฉันก็ต้องพูดให้จบ“เพราะหนูไม่อยากเป็นของเล่นของพี่แล้ว แต

STORM PUB “นี่มึงกะยึดผับพี่กูเป็นที่กินที่นอนเลยหรือไงครับเชี่ยคชา ถึงได้นั่งกรอกเหล้าอยู่นี่ยันหว่างเนี่ย กูถึงต้องพลอยอดนอนไปกับมึงด้วยเลยไอ้สัส” ส่วนมันก็บ่นยันหว่างเหมือนกัน บ่นมาตั้งแต่ผมมานั่งกินเหล้าที่นี่รอบแรก จนผมมาดื่มรอบสองไอ้สายฟ้ามันก็ยังบ่น ส่วนเหตุผลที่ผมมาดื่มรอบสองทั้งๆที่กลับคอนโดไปแล้ว ผมไม่อยากพูดถึง เสียอารมณ์ ผมไม่อยากนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ทำให้สองอาทิตย์มานี้ ผมไม่อยากทำเหี้ยอะไรเลย นอกจากกินเหล้า อยากกินให้มันลืมทุกอย่าง ลืมว่าผู้หญิงคนนั้นใจร้ายยังไง แถมยังเฟคบีบน้ำตาเก่งแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อคืน แต่แม่ง ขนาดเหล้าก็ยังเหมือนแกล้งผม เพราะผมกินมันเข้าไปเท่าไหร่ ผมก็ยังลืมเหี้ยอะไรไม่ได้สักอย่าง “นั่นดิ กูก็อดนอนกกเมียเหมือนกัน ถามจริงเหอะ มึงเป็นห่าอะไรของมึงกันแน่วะเชี่ยคชา” ผมลืมบอกว่าไม่ใช่แค่ไอ้สายฟ้าคนเดียวที่นั่งบ่น แต่ไอ้เกียร์กับไอ้เกรย์แล้วก็ไอ้เจไดก็ด้วย ความจริงพวกมันก็กลับไปแล้วตอนผมกลับ แต่ไอ้สายฟ้าที่รับจ็อบเฝ้าผับให้พี่ลมพี่ชายมันช่วงปิดเทอมก็โทรเรียกพวกมันมาอีกรอบ แน่นอนว่าโทรเรียกให้พวกมันมาช่วยนั่งเฝ้าผมเป็นเพื่อนมัน บวกฟังก์ชั่นเสร

หลายวันต่อมาตั้งแต่วันนั้นที่ผมย้อนกลับไปแล้วเจอน้ำมนต์อยู่ที่บ้าน วันนั้นที่น้ำมนต์บอกผมว่าเธอเจ็บและทนไม่ไหวกับสิ่งที่ผมทำ ผมก็ไม่กล้าไปหาน้ำมนต์อีก ถึงผมจะบอกว่าผมจะไม่ยอมปล่อยน้ำมนต์ไป แต่ผมก็ละอายใจจนไม่กล้าไปสู้หน้าน้ำมนต์อยู่ดี ผมละอายใจกับความผิดที่ผมทำ รู้สึกผิดกับทุกคำที่ผมพูด ถึงแม้ผมจะพูดและทำไปเพราะเข้าใจน้ำมนต์ผิด แต่สรุปแล้ว ก็คือผมได้ทำทุกอย่างลงไปจริงๆ ผมทำให้น้ำมนต์เจ็บด้วยน้ำมือผม ผมก็เลยไม่กล้าบากหน้าไปหาเธอและเพราะเหตุผลนี้ด้วยเหมือนกัน เพราะผมรู้สึกผิด ผมละอายใจ เลยทำให้วันนั้น ผมไม่บังคับน้ำมนต์ให้กลับมาอยู่กับผม และไม่พูดความรู้สึกที่อยู่ในใจของผมออกไป ทั้งๆที่ใจอยากพูด ว่าผมรักเธอ และผมขอโทษ แต่ปากมันพูดไม่ออก ในเมื่อผมทำผิดไว้กับน้ำมนต์ตั้งเยอะ อยู่ๆจะให้มาลบล้างความผิดมากมายพวกนั้นด้วยคำพูดแค่ไม่กี่คำ มันดูไม่แฟร์กับน้ำมนต์เลยสักนิด แต่การที่ผมต้องมานั่งอมทุกข์อยู่เป็นเดือนแบบนี้ต่างหาก ลงโทษตัวเองด้วยการอยู่กับความเจ็บปวดและความว่างเปล่าแบบนี้ต่างหาก มันถึงจะแฟร์ ผมทำน้ำมนต์เจ็บ ผมก็ต้องเจ็บ เจ็บโดยที่ผมเองก็โทษใครไม่ได้ ในเมื่อตอนนั้นผมมันอยากโง่เป็นควาย

“อืออ พี่คชา ปล่อยหนูนะ นี่พี่ไม่ได้หลับเหรอ” ฉันร้องบอกไป มือก็พยายามบิดให้หลุดจากการเกาะกุม แต่พี่คชาจับไว้แน่นมาก ฉันขยับไม่ค่อยจะได้“ก็อย่างที่เห็น ไม่ได้หลับ”“พี่หลอกหนู คนนิสัยไม่ดี”“ยอมรับ”“หน้าด้าน แล้วทำไมถึงเป็นพี่ที่อยู่ในเต็นท์ พี่เอลีนล่ะ”“คำตอบแรก เพราะนี่มันเต็นท์ฉัน คำตอบที่สอง เอลีนก็ต้องนอนอยู่เต็นท์เอลีนสิ”“เต็นท์พี่? ส่วนพี่เอลีนนอนอยู่เต็นท์พี่เอลีน หมายความว่าไง หรือ หรือว่าพวกพี่.. พวกพี่รวมหัวกันหลอกหนูเรื่องเต็นท์เหรอ ไม่สิ หรือไม่ใช่แค่เรื่องเต็นท์ เพราะมาคิดๆดูอีกที ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไป ที่ชมรมเราสองคนได้มาออกค่ายด้วยกัน นี่หรือว่าความจริงแล้ว ทุกอย่างมันเป็นแผนการของพวกพี่ตั้งแต่ต้น”“อย่าเรียกว่าแผนสิ เรียกว่าวิธีการดีกว่า ใช้คำว่าแผนมันดูร้ายกาจเกินไป” พูดแบบนี้แสดงว่ายอมรับสินะ“ก็พวกพี่มันร้ายกาจจริงๆนี่ โดยเฉพาะพี่ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ทำไมต้องลงทุนเอาเรื่องค่ายอาสามาอ้าง ไม่น่ารักเอาซะเลย เด็กๆตาดำๆเขาไม่รู้เรื่องเลยซักนิด ว่าถูกรุ่นพี่ใจร้ายใจดำไร้หัวใจใช้เป็นเครื่องมือเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองแบบนี้ พี่มันเห็นแก่ตัว!” ฉันใส่ไปเต็มพิ