All Chapters of TOXIC DESTINY รุ่นพี่ร้ายลิขิตเลว: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมาFaculty of Engineering,J Brown University “สัส เมื่อวานเรียนเสร็จมึงชิ่งไปไหนวะ พวกกูหันไปดูอีกทีก็ไม่เห็นแล้ว” ไอ้เกียร์เดินมาถึงโต๊ะประจำของกลุ่มพร้อมๆกับไอ้อีกสามตัว แล้วพอเห็นผม ผมก็นึกอยู่แล้ว ว่าพวกมันต้องทักทันที ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าผม 2 ซ้ายขวาคนละหนึ่ง โต๊ะม้าหินอ่อน 4 มุมน่ะครับ คงจะนึกกันออก ซ้ายขวาผมคือไอ้เกรย์กับไอ้คชา ส่วนตรงหน้าเป็นไอ้เกียร์กับไอ้เจได“นั่นดิ แต่มึงอย่าบอกว่ารีบไปงานศพน้องฝนเหมือนทุกทีนะ เพราะงานศพเสร็จไปแล้ว” แล้วไอ้เจไดก็เสริมไอ้เกียร์ทันที“…”“เงียบคือยังไง” อันนี้เสียงนิ่งๆของไอ้เกรย์“หรือจะบอกว่าไม่มีอะไรจะพูดเหมือนทุกที” ไอ้คชาถามขึ้นมาอีกคนด้วยเสียงที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ เพราะชีวิตมันช่วงนี้ก็ไม่ได้มีความสุขดีเท่าไหร่หรอก มันมีปัญหากับเมียมันอยู่ แต่ไอ้ 3 ตัว พวกมันกับเมียแฮปปี้กันดี ไอ้เกียร์กับแพทริเซีย ไอ้เกรย์กับนาตาชา ไอ้เจไดกับเอลีน เพราะงั้นตอนนี้ คงมีแต่ผมกับไอ้คชา ที่สภาพจิตใจยังไม่กลับเข้าที่เข้าทาง และไอ้คชา อาจมีทางกลับมา แต่ผม ผมมองไม่เห็นทาง“ใช่ กูไม่มีอะไรจะพูด” ผมบอกนิ่งๆเรียบๆแล้วลุกขึ้น“อ้าว ไปไหนวะ”“ไม่รู้”“งั้น

กึก!เหมือนโลกของผม ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวผม ทุกอย่างมันหยุดนิ่ง ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจ และสมองกำลังทบทวนแล้วทบทวนอีก กับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เมื่อกี้เจ้าขาบอกว่าเธอ.. รักผม“เจ้าขา นี่เธอ..”“เจ้าขารักพี่ รักมานานแล้ว ไม่ใช่รักแบบพี่ชาย แต่รัก ฮึก รักแบบที่ผู้หญิงคนนึงหลงรักผู้ชายคนนึง เจ้าขา เจ้าขาขอโทษที่คิดไม่ซื่อ และเจ้าขารู้ว่ามันอาจจะผิด แต่เจ้าขาก็ยังรัก เจ้าขาเลิกรักไม่ได้ เจ้าขาทำไม่ได้ เจ้าขาขอโท..อื้อ!”ผมจูบเธอเอง ไม่อยากฟังเธอพูดแล้ว แต่อยากทำ สมองกับก้อนเนื้อไม่รักดีบางก้อนมันสั่งให้ผมทำแบบนี้ สั่งให้จูบ สั่งให้ทำอะไรๆที่ความรู้สึกลึกๆภายในอยากให้ทำ แม้รู้ว่ามันไม่ควรจะเกิดขึ้นเลย เพราะความจริงผมควรจะลงโทษเธอ ไม่ใช่จูบเธออย่างโหยหาและปรารถนาเธอมากมายขนาดนี้ และเสี้ยวหนึ่งของความคิดตอนนี้ คือผมกำลังสั่งให้ตัวเองหยุด แต่ทั้งร่างกายทั้งหัวใจมันไม่ทำตาม มันมีแต่จะจูบเจ้าขาให้ดูดดื่มและลึกซึ้งขึ้นอีก ยิ่งเธอเลื่อนมือขึ้นมาโอบกอดผม พยายามจูบตอบผมเท่าที่จะทำได้ ผมก็ยิ่งหยุดตัวเองไม่อยู่ ควบคุมตัวเองไม่ได้ ผลสุดท้าย มันเลยจบลงที่ผม ไม่คิดจะควบคุมอะไรอีกต่อไปแล้วจุ๊บ จ๊วบ จ๊วบบ~ ผ

“โอ๊ย!” พี่สายฟ้ากระชากฉันไปที่รถ เปิดประตูแล้วยัดฉันใส่รถอย่างแรง“หยุด!” เขาชี้หน้าถลึงตาใส่ฉัน ตอนฉันทำท่าจะก้าวลงจากรถ“ถ้าลงมา ฉันจะเอาเธอไปโยนทิ้งน้ำ เอาให้งมหาศพไม่เจอไปเลย!” พี่สายฟ้ากัดฟันบอกฉันเสียงแข็ง เขาคงโกรธมาก แต่ฉันเองก็เจ็บมากจนความเจ็บปวดมันทำท่าจะกดทับความกลัว ฉันเลยกัดฟันมองพี่สายฟ้าอย่างตัดพ้อทั้งน้ำตาอีกทีแล้วแข็งใจก้าวลงจากรถ ก่อนทำท่าจะเดินผ่านพี่สายฟ้าออกมา แต่พี่สายฟ้าก็ขยับขวางฉันไว้ด้วยสีหน้าที่น่ากลัวกว่าเดิม “นี่เธอท้าทายฉันเหรอ อยากตายเหรอ!” ตายงั้นเหรอ จริงสินะ “ค่ะ เจ้าขาคงอยากตาย เพราะตายไปก็ดี เจ้าขาจะได้ไม่ต้องทรมานอยู่แบบนี้”“อวดเก่ง!”“ค่ะ เจ้าขาอวดเก่ง”“เจ้าขา!!!”หมับ!“โอ๊ย!” พี่สายฟ้ากระชากไหล่ฉันเข้าไปหาทั้งสองข้าง กัดฟันบีบไหล่ฉันเต็มแรงจนนิ้วแข็งๆของเขาเหมือนจะจมลงไปในเนื้อฉัน“ได้! เธอเก่งนักใช่มั้ย คิดว่าตัวเองเก่งใช่มั้ย งั้นมานี่!”“โอ๊ย!” พี่สายฟ้ากระชากฉันไปยัดใส่รถแรงๆอีกครั้ง ก่อนจะปิดประตูรถเต็มแรง พอฉันจะรีบลง พี่สายฟ้าก็ขึ้นมาทันซะก่อน แล้วเขาก็รีบล็อครถ ฉันเปิดไม่ออก ยิ่งไปกว่านั้นคือพี่สายฟ้าออกรถอย่างแรงทันทีบรื๋นนนน!!!!

ตกเย็น ตั้งแต่เมื่อเช้ามาจนถึงตอนนี้ ผมก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย ผมเหมือนคนบ้า เหมือนพวกเป็นไบโพล่าร์ ที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ร้าย ผีเข้าผีออก ไอ้พวกสี่ตัวก็ว่าผม ว่าผมมันบ้าประสาทกลับไปแล้ว ถึงได้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เหตุก็เพราะวันนี้ที่ผมไปเรียนแล้วพวกมันถามผมเรื่องที่ผมพาเจ้าขาออกไปเมื่อคืนนี้ แล้วผมตอบพวกมันไปว่าไม่มีอะไรแล้ว เคลียร์แล้ว และตอนนี้เจ้าขาเป็นเมียผม ใช่ เมีย ผมบอกไปแบบนี้ พวกมันเลยรุมกันด่าว่าผมมันบ้า ประสาทกลับ ไอ้ตอนโกรธก็โกรธจนเกือบจะฆ่าให้ตายกันไปข้าง แต่พอบทผีจะออกก็ทำเหมือนแทบไม่มีอะไรขึ้น แถมยังจับเจ้าขาทำเมียอีกต่างหาก ซึ่งผมคิดว่ามันก็คงจะจริง ผมมันบ้าแต่จะยังไงก็ช่าง ผมยอมโดนด่า ยอมเป็นไบโพล่าร์ เป็นไอ้บ้าผีเข้าผีออก แลกกับการที่เจ้าขาจะไม่กลับไปบ้าอย่างเมื่อคืนแล้วก็เมื่อเช้าอีก เมื่อคืนผมอุตส่าห์เรียกให้เธอตื่นขึ้นมาได้แล้ว ถึงเธอจะตื่นแล้วสลบไปอีกก็เถอะ แต่อย่างน้อยเธอก็ตื่นแล้ว และผมจะไม่ยอมให้เธอหลับอย่างน่ากลัวแบบนั้นอีก เหตุการณ์เมื่อเช้าที่เธอจะวิ่งไปกระโดดระเบียงคอนโดก็เหมือนกัน ผมไม่มีทางยอมให้มันเกิดขึ้นอีก วันนี้และเมื่อกี้สดๆร้อน

“…” เจ้าขายิ้มตอบผมแทนคำพูด ก่อนเธอจะมองผมด้วยสายตาลึกซึ้งอีกนิด“เจ้าขาก็ชอบความน่ารักของพี่สายฟ้า แล้วก็ชอบทุกๆอย่างของพี่สายฟ้าค่ะ”เธอเงยหน้าบอกผมยิ้มๆระคนหื่นกระหาย พร้อมกับมือเล็กของเธอที่กอบกุมลำเอ็นของผมที่ยังคงมีน้ำรักไหลเยิ้มที่หัวเอ็น ก่อนเธอจะเอาเอ็นแข็งอวบหนาของผมไปแนบหน้าแล้วถูๆไถๆกับหน้าเธอ ราวกับมันเป็นของรัก“น้ำหวานๆของพี่ เจ้าขาก็ชอบค่ะ” เธอยิ้มบอกผมด้วยเสียงแหบพร่าระคนหื่นกระหายอีกที ก่อนจะก้มลงเลียเอ็นผมตั้งแต่หัวที่มีน้ำผมไหลเยิ้ม ลามไปจนรอบลำ ทั่วทั้งแท่งอวบหนา ไล้เลียวนๆอยู่อย่างนั้นจนถ้วนทั่ว ก่อนเธอจะเอามันไปแนบหน้าแล้วถูๆไถๆกับหน้าเธอราวกับมันเป็นของรักของเธออีกรอบ“เจ้าขารักพี่สายฟ้านะคะ”เจ้าขาเงยหน้าบอกผมทั้งที่ยังเอาเอ็นร้อนของผมแนบหน้าเธออยู่ และผมทนเก็บความรู้สึกของผมไม่ไหวแล้ว ความน่ารักของเธอมันทำผมไม่ไหวแล้ว ผมต้องทำอะไรเพื่อเป็นการตอบสนองความรักของเธอออกไปบ้าง ผมถึงยกเธอขึ้นมานั่งยองๆคร่อมตักผมแล้วกอดจูบเธอดูดดื่มเต็มแรงอารมณ์ ส่งความรู้สึกลึกๆของผมผ่านจูบและอ้อมกอดร้อนแรงนี้ไปเต็มๆจุ๊บ จ๊วบบ~“อืออ อืมม~”จุ๊บๆ จ๊วบ จ๊วบๆๆ~ผมกอดจูบเจ้าขาอย่างดุเ