All Chapters of TOXIC DESTINY รุ่นพี่ร้ายลิขิตเลว: Chapter 31 - Chapter 40

ไอ้เกียร์ถามซ้ำ ส่วนผม หรือผม ผมควรจะพูดจะบอกพวกมันบ้าง เพราะเก็บอยู่คนเดียวแบบนี้ ผมเริ่มยอมรับแล้ว ว่าผมทรมาน การบอกพวกมัน เผื่อพวกมันจะช่วยหาทางออกให้ผมได้ ทางออกที่ไม่ใช่ทางเดียวที่ผมคิดออก คือผมควรไปหาเจ้าขา ไปเจอหน้าเธอ เพราะในความเป็นจริง คือผมไม่ควรทำ ผมควรจะห้ามตัวเอง ว่าไม่ให้ไปหาเจ้าขา จบกันแบบนี้ก็ดีแล้ว ผู้หญิงอย่างเธอ ผมไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว เธอไปจากชีวิตผมซะได้ก็ดี“ถ้ากูบอก พวกมึงช่วยกูได้ใช่มั้ย” ผมถามพวกมันนิ่งๆ พวกมันเลยหันมองหน้ากัน ก่อนจะหันกลับมามองผม“ก็อาจได้ เล่ามาก่อนดิ พวกกูจะได้รวมหัวกันถูก” ไอ้เจไดเป็นคนบอก หลังจากพวกมันเหมือนตกลงกันได้ทางสายตา และผมมองพวกมันนิ่งๆอย่างลังเลอีกที ก่อนตัดสินใจพยักหน้า“เมื่อเดือนก่อน เจ้าขา..”“พี่สายฟ้าคะ” เสียงนั้นแทรกขึ้นมา เสียงผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ เสียงไม่คุ้น พอหันไปมอง ผมก็จำได้ว่าผมไม่รู้จัก “น้อง มีไรเหรอครับ” ผมถามเสียงเรียบอย่างแปลกใจและแบบไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่“คือ พวกเราเป็นเพื่อนเจ้าขาค่ะ” “เพื่อนเจ้าขา?”“ค่ะ คือ เจ้าขาไม่มาเรียนเป็นเดือนแล้ว”“ไม่มาเรียน เป็นเดือน?” ทำไม เกิดอะไรขึ้นกัน ก็วันนั้นเธอยั

NOTE(2)มันจบลงแล้ว ฝันดีของเจ้าขา เจ้าขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ไม่อยากให้วันนี้มาถึงเลย วันที่พี่สายฟ้ากลับมาใจร้าย กลับมาด่ากราดใส่หน้าเจ้าขาว่าเป็นฆาตกร วันที่พี่ไล่เจ้าขาออกจากชีวิต ไม่เชื่อว่าเจ้าขารักพี่ คิดว่าเจ้าขาเป็นชู้กับพี่หมอ ทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่เลย เจ้าขามีพี่สายฟ้าคนเดียว เจ้าขารักพี่สายฟ้าคนเดียว รักมาก รักที่สุด และไม่ว่าพี่สายฟ้าจะเข้าใจผิดแล้วทำร้ายเจ้าขายังไง เจ้าขาก็ยังรักพี่ และเจ้าขาจะไม่ไปไหนทั้งนั้น เจ้าขาจะอยู่ที่นี่ ถึงแม้ว่าพี่สายฟ้าจะไม่อยากให้อยู่ แม้ว่าพี่สายฟ้าจะให้เจ้าขาเป็นแค่ตัวเชื้อโรคในสายตาของพี่ และพี่รังเกียจเจ้าขาจนไม่อยากจะอยู่ร่วมโลก หรือเกิดมาอยู่ร่วมชาติ หรือแม้ว่าตายไปแล้ว พี่ก็ไม่คิดจะมางานศพ หรือร่วมไว้อาลัย แต่เจ้าขาก็ยืนยันจะอยู่ที่นี่ จะอดทน จะทำทุกอย่าง เพื่อพิสูจน์ให้พี่สายฟ้าเห็น ว่าเจ้าขารักพี่สายฟ้าจริงๆ และเจ้าขาสำนึกผิดจริงๆ เรื่องสายฝน เจ้าขาไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้นเลย เจ้าขารักพี่สายฟ้านะ รัก แม้พี่จะเกลียดเจ้าขาก็ตาม“เจ้าขา ฮึก” มือผมสั่นหนักขึ้น เริ่มประคองทั้งโทรศัพท์ทั้งชุดเธอและทั้งตัวของตัวเองไม่ไหว ทั้งตัวผม

7 ปีต่อมา ความรู้สึกผิดและความเสียใจของผมยังอยู่ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ความรู้สึกพวกนั้นยังอยู่กับผมทุกเวลา ทุกลมหายใจเข้าออก ตลอด 7 ปีที่ผ่านมา แต่ผมไม่รู้หรอก ว่าผมอยู่มาได้ไง อยู่มาได้ยังไง ในเมื่อทุกลมหายใจมีแต่ความทรมาน แต่ผมรู้แค่ว่า ผมอยากใช้ทุกลมหายใจของผมระลึกถึงเจ้าขา ผมอยากเก็บเจ้าขาเอาไว้ในทุกลมหายใจของผม ผมอยากให้เธอรู้ ว่าไม่มีวันไหนเลยที่ผมไม่รัก ไม่คิดถึง ไม่เสียใจ และไม่รู้สึกผิดกับเธอ และมีหลายครั้งก็จริง ตลอด 7 ปีมานี้ ที่ผมนึกอยากตายไปให้พ้นๆ แต่สติของผมมันก็กลับมาได้ทันเวลาทุกครั้ง กลับมาเตือนให้ผมรู้ตัวว่าถ้าผมทำแบบนั้น ผมก็จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว เป็นคนเลว(กว่าเดิม) เป็นคนขี้เอาเปรียบ เพราะผมจะไม่ได้ชดใช้อะไรให้เจ้าขาเลย ถ้าผมชิงปลิดชีวิตของตัวเองไป และมันไม่ยุติธรรมกับเจ้าขาเพราะงั้นผมถึงทนอยู่ แม้ทุกวินาทีมีเพียงความทรมาน แต่ก็ยังดี ที่อย่างน้อย ผมก็ยังรู้สึกว่าผมได้ชดใช้ให้เธอด้วยความเจ็บปวดทรมานของผม คนเลวอย่างผม ควรชดใช้ด้วยวิธีตายทั้งเป็นแบบนี้มันถูกต้องที่สุดแล้ว“เชี่ย มึงไม่รู้สึกดีขึ้นมาเลยเหรอ ได้มาอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์บนพื้นที่เป็นพ

ก็อกๆฉันเคาะประตูกระจกก่อนผลักประตูเข้ามาในออฟฟิศไร่ ฉันจะมาพบผู้จัดการน่านฟ้าน่ะ ต้องพบให้ได้เดี๋ยวนี้เลยด้วย เพราะฉันมีเรื่องสำคัญ สำคัญมากๆ และโชคดีที่เหมือนผู้จัดการน่านฟ้าจะอยู่ในออฟฟิศ“ขออนุญาตค่ะผู้จัดการ”“อ้าว เจ้าขา มีอะไรเหรอ” ผู้จัดการน่านฟ้าก้มอ่านเอกสารอยู่ แต่ตอนนี้เงยขึ้นมามองฉันแล้ว“เจ้าขามีเรื่องสำคัญค่ะ ขอรบกวนผู้จัดการสักครู่ได้มั้ยคะ”“เรื่องอะไรเหรอ ที่ว่าเรื่องสำคัญ”“เจ้าขาจะมาขอลาออกค่ะ”“ลาออก?!”“ค่ะ”“ไม่อนุญาต”ฮึก!ที่ฉันตกใจจนชะงักกึก เพราะนั่นไม่ใช่เสียงผู้จัดการน่านฟ้า แต่เป็นเสียงของผู้ชายที่ฉันไม่เจอเขามาแปดปีแล้ว ตั้งแต่ฉันตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตของเขาในวันนั้น..พี่สายฟ้า!ตอนนี้ฉันยังยืนนิ่ง เหมือนทั้งตัวมันขยับไม่ค่อยได้ แต่ความตกใจและความรู้สึกอะไรต่อมิอะไรไม่รู้มันก็สั่งให้ฉันค่อยๆขยับหันไปเผชิญหน้ากับพี่สายฟ้าจนได้ ถึงได้เห็นว่าพี่สายฟ้ายืนตรงๆมองมาทางฉันด้วยสีหน้านิ่งๆ แววตาก็นิ่ง นิ่งมากจนฉันเดาความหมายอะไรจากเขาไม่ออกเลย ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ฉันรู้แต่ว่า ตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ถูก มันมีสารพัดความรู้สึกอยู่ภายในใจฉัน แต่ฉัน ฉันก็ต้องเ

“เจ้าขา ฉันไม่..”ฟึ่บ!ฉันหันหลังวิ่งหนีออกมา ไม่อยากฟังคนใจร้ายแล้ว“เจ้าขา เจ้าขา!”พี่สายฟ้าเรียกตะโกนตามหลังฉันมาไม่หยุด แต่ฉันก็ยังวิ่ง วิ่งสุดกำลัง และฉันไม่คิดจะหันไปมอง เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายแล้ว คนใจร้ายที่ไม่รู้ว่ามีดีอะไร ถึงควบคุมหัวใจฉันได้ ถึงทำให้ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน หัวใจฉันก็ยังรักเขา รักเขาคนเดียวJAOKHA END“เจ้าขา เจ้าขา!”ผมตะโกนเรียกเท่าไหร่ เจ้าขาก็ไม่หัน แล้วก็ไม่คิดจะหยุดวิ่ง แถมยังวิ่งเร็วขึ้น แต่ถ้าจะให้ผมวิ่งตาม ผมก็คิดว่ามันคงไม่มีประโยชน์ เธอคงต้องการเวลา งั้นรอให้ถึงตอนเย็นทีเดียวแล้วกัน แล้วผมจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟังอีกที เธอจะได้ไม่ต้องเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ เข้าใจผิด คิดว่าผมไม่รัก ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมผมไม่อธิบายทุกอย่างที่มันอยู่ในใจผมให้มันจบๆไป ปล่อยให้เจ้าขาเข้าใจผิดทำไม เอ่อ ถ้าผมบอกแล้วอย่าหาว่าผมควาย ติงต๊องปัญญาอ่อน หรือว่าอะไรต่อมิอะไรเลยนะ คือที่ผมไม่พูดไม่บอกไปให้หมด ก็เพราะผมดีใจมากที่เจอเจ้าขา ดีใจที่ได้รู้ว่าเจ้าขายังไม่ตาย และโคตรดีใจที่เจ้าขายังรักคนเลวๆอย่างผมจนผมปะติดปะต่อคำพูดอะไรไม่ถูก ที่เดินออกมาจากออฟฟิศก่อนเธอ