All Chapters of TOXIC DESTINY รุ่นพี่ร้ายลิขิตเลว: Chapter 1 - Chapter 10

IDEN HOSPITAL แอ๊ด..“พี่หมอ..”“อย่าเพิ่งลุก เดี๋ยวแผลเรากระทบกระเทือน” “เอ่อ ค่ะ” ฉันตอบรับแล้วนอนลงอย่างเดิม“อาการโดยรวมโอเคแล้วนะ แต่พี่อยากให้นอนดูอาการต่ออีกสักอาทิตย์ จะได้แน่ใจว่าไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรจริงๆ” “ค่ะ” ฉันตอบรับอีกครั้งอย่างเชื่อฟัง แต่มันก็ยังอดคิดมากไม่ได้อยู่ดี“เป็นอะไร หน้าซีดอีกแล้ว นี่ เราอย่าโทษตัวเองเลยนะเจ้าขา เรื่องสายฝนน่ะ มันเป็นอุบัติเหตุ”พี่หมอธามบอกอย่างเป็นห่วง พี่หมอธามกับฉันรู้จักกันโดยบังเอิญตอนครอบครัวของพี่หมอธามไปทำบุญที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะ ซึ่งที่นั่นเป็นบ้านของฉันเอง ฉันชื่อเจ้าขา เป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าหลายๆคนของที่นั่น และครอบครัวของพี่หมอธามเคยไปทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้าของฉันหลายครั้ง เราเลยเจอกันบ่อยน่ะ ก็เลยค่อนข้างจะสนิทกันเหมือนเป็นพี่เป็นน้อง รู้จักนิสัยใจคอกันพอสมควร พี่หมอธามเป็นคนใจดี และเขาดีกับฉันมากๆเลยส่วนเรื่องที่พี่หมอธามรู้จักสายฝน เพราะตอนนั้นฉันปวดท้องกะทันหันน่ะ สายฝนเลยช่วยพาฉันมาโรงพยาบาล เลยบังเอิญได้รู้จักกันกับพี่หมอธาม “ค่ะพี่หมอ เจ้าขารู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ยังไง เจ้าขาก็มีส่วนผิดอยู่ดี” ฉันบอกเสียงเ

พี่สายฟ้ายืนกัดฟันเท้าสะเอวจ้องอาฆาตฉัน ใช้สายตาน่ากลัวกดดันให้ฉันลุก ใช่ เขาใช้แค่สายตา แต่ไม่คิดจะเข้ามาช่วยพยุง“ลุกเร็วๆดิ ฉันไม่ใช่ไอ้พี่หมอของเธอนะ ที่เธอจะมาทำตัวกระแดะน่าสงสารใส่แล้วจะใจอ่อนยอมช่วย ฝันไปเถอะ”“…” ประโยคกดเสียงต่ำอย่างใจร้ายพวกนั้นของพี่สายฟ้า ฉันไม่ได้ตอบโต้หรอก เพราะมันพูดไม่ออก ได้แต่กัดฟันข่มน้ำตาอดกลั้นความเจ็บปวดที่ได้รับจากคำพูดร้ายกาจแล้วพยายามลุก จนในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนจนได้ “กว่าจะลุกได้ นึกว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักครึ่งชาติ ตามมาได้แล้ว”แล้วพี่สายฟ้าก็เดินนำลงไป ไม่คิดเหลียวหลังและไม่คิดจะช่วยฉันเหมือนเดิม เขาใจร้ายและเปลี่ยนไปราวกับคนละคนจนฉันรับไม่ทันเลย และฉันคงต้องขอกลับหลังหันไปตั้งหลักก่อน ฉันเลยตัดสินใจข่มความเจ็บและน้ำตาเอาไว้แล้วหันหลังตั้งใจจะขึ้นบันไดย้อนกลับไปข้างบนหมับ!“จะไปไหน” พี่สายฟ้าคว้าแขนฉันไว้ เขาเดินกลับขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่าฉันไม่อยากไปกับเขา“ปล่อยเจ้าขา ฮึก เจ้าขาจะกลับขึ้นไปข้างบน เจ้าขาไม่ไปกับพี่สายฟ้าแล้ว เจ้าขาจะไปหาพี่หมอ”“เหรอ หาไอ้พี่หมอเหรอ”ปึก!“โอ๊ย!”พี่สายฟ้ากัดฟันพยักหน้าสองสามทีก่อนดันร่างฉันมาจนต

CONDO | SAIFAตุบ!ผมขับรถพาเจ้าขามาคอนโด ก่อนจะกระชากเธอขึ้นมาบนห้องแล้วเหวี่ยงเธอลงไปบนเตียงอย่างแรง ก็เธอบอกอยากชดใช้ จะยอมชดใช้ให้ผมทุกอย่าง ผมเลยพาเธอมาชดใช้ให้สมใจไง เพราะแค่ผมพาเธอไปตรงที่ที่เธอพาน้องผมไปตาย เพื่อให้เธอได้สำนึกในความผิด มันเหมือนยังเป็นการชดใช้ให้ผมไม่พอ“พะ..พี่สายฟ้า พะ..พี่จะทำอะไร” เจ้าขาใช้สองมือค้ำยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งแล้วกระถดถอยหนีไปทางหัวเตียง ปากก็ถามผมเสียงสั่น ทำท่าเหมือนจะร้องไห้ แต่ขอโทษที ผมเจ็บปวดเสียใจจนความรู้สึกมันด้านชาไปหมดแล้ว ผมถึงไม่รู้สึกอะไรกับความเจ็บปวดและความเสียใจ รวมถึงน้ำตาที่ทำท่าจะไหลเป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ของเธอ“จะให้เธอชดใช้ไง” ผมบอกนิ่งๆแล้ววางเข่าข้างนึงลงบนเตียง แล้วก้าวขึ้นเตียง ขยับเข้าไปหาเธอเรื่อยๆ เธอที่ยังคงขยับถอยหนีจนตอนนี้ชิดหัวเตียง ขยับไปไหนไม่ได้อีก ผมถึงตามไปทัน และใช้สองมือกักเธอไว้กับหัวเตียง“เธอบอกเองนะ ว่ายอมทุกอย่าง”“ชะ..ใช่ แต่ ฮึก แต่เจ้าขา เจ้าขาไม่คิดว่าพี่จะอยากให้เจ้าขาชดใช้แบบนี้ เปลี่ยน ฮึก เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นได้มั้ย นะ ฮึก นะพี่สายฟ้า เจ้าขาขอร้อง” เจ้าขาบอกเสียงสั่น น้ำตาอาบเพรื่อหน้า แต

10 PMปึก!ตั้งแต่พาฉันมาย่ำยีที่นี่เป็นการชดใช้ พี่สายฟ้าก็เพิ่งจะออกจากตัวฉัน(แรงๆ) แล้วพอออกไป พี่สายฟ้าก็ลงจากเตียงเดินไปหยิบกล่องทิชชู่มาโยนให้ฉัน เพราะบนตัวฉันตอนนี้ มันเต็มไปด้วยคราบน้ำของเขาที่เขากระหน่ำปล่อยใส่ปาก ใส่หน้า ลำตัว โดยเฉพาะตรงหน้าอกและหน้าท้องฉัน“เช็ดซะ อุจาดตา” พี่สายฟ้ากัดฟันพูดนิ่งๆ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องๆนึง เหมือนจะเป็นห้องน้ำ เขาไม่ปลอบโยน ไม่คิดจะสงสารฉันในตอนนี้เลย สภาพฉันตอนนี้ที่มันคงดูอุจาดตาจริงๆ“ฮือ ฮึก ฮือๆๆ” ฉันไม่ได้อยากจะร้องหรอก แต่มันเจ็บจนกลั้นไม่อยู่ แต่ถึงเจ็บแค่ไหน ฉันก็ต้องกัดฟันลุกขึ้นนั่ง แล้วเอื้อมมือสั่นๆที่ไม่ค่อยจะมีแรงของฉันไปจัดการดึงทิชชู่มาเช็ดน้ำตามตัว แม้มันจะเช็ดไม่ค่อยออก เมื่อมันเริ่มจะเหนียวเหนอะหนะ แต่ในเมื่อพี่สายฟ้าแค่ให้เช็ดออก แต่ไม่ได้บอกให้ไปล้างในห้องน้ำ เขาเลือกจะเดินเข้าไปคนเดียว มันก็เพราะเขาคงไม่อนุญาตให้ฉันแตะต้องห้องน้ำเขา“ไม่เป็น ฮึก ไม่เป็นไรนะเจ้าขา ในเมื่อเธอบอกเองว่าจะชดใช้ ความผิดมันเป็นของเธอ เธอต้องชดใช้มันก็ถูกแล้ว ห้ามโกรธ ฮึก ห้ามโกรธพี่สายฟ้านะ ในเมื่อเธอเป็นคนผิด และเธอยอมทุกอย่างที่พี่สายฟ้า

“เชี่ยสายฟ้า มึงหายไปไหนมาครับ ก่อเรื่องไว้แล้วก็แว้บหายไปเฉยๆสัส” พอผมเดินกลับเข้ามาในศาลาวัด ไอ้เกียร์กับไอ้สามตัวมันก็เดินเข้ามาหาผม สามตัว ผมหมายถึง ไอ้เกรย์ ไอ้เจได ไอ้คชา และเรื่องที่ไอ้เกียร์มันหมายถึง ก็คงไม่พ้นเรื่องที่ผมไล่เจ้าขากลับไป“ไปเหยียบระบายอารมณ์” ผมบอกความจริงไป แค่บอกไม่หมด ว่าผมบึ่งรถไประบายอารมณ์กับตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมต้องรู้สึกเหมือนไฟมันกำลังจะทะลุออกมาจากอกที่เห็นว่านอกจากผู้หญิงคนนั้นจะไม่สำนึกเรื่องสายฝนจริงๆแล้ว เธอยังมีหน้าไปกับไอ้เหี้ยหมอธามอะไรนั่นต่อหน้าต่อตาผม แค่นั้นยังไม่พอ ยังจะไปยืนพลอดรักกันต่อที่หน้าหออย่างไม่อายฟ้าอายดิน นี่ถ้าผมไม่ตามไปเพื่อจะเอาเรื่องเธอถึงวีรกรรมของเธอที่ทำไว้ที่วัด ผมคงไม่รู้ และคงไม่ได้สั่งสอนให้เธอหลาบจำ ว่าอย่ายุ่งกับใครที่ผมไม่ต้องการให้ยุ่ง เธอควรจะเป็นแค่ลูกไก่ที่อยู่แค่ในกำมือผมอย่างเดียวเท่านั้น อย่างเดียวเท่านั้นที่คนเลวๆอย่างเธอมีสิทธิ์เป็นได้“เหยียบระบายอารมณ์? ทั้งๆที่มึงไปทำเขาเองเนี่ยนะไอ้สัส”“นั่นดิ เชี่ยสายฟ้า มึงมีเหตุผลหน่อยดิวะ ความจริงเรื่องนี้ถึงเจ้าขาจะอยู่ในเหตุการณ์ แต่ทุกอย่างมันก็เป็นอุบัติเหตุ