Semua Bab ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Bab 31 - Bab 40

กระเป๋าเดินทางผ้าใบสีน้ำเงินซีดวางอ้าซ่าอยู่บนเตียงไม้แผ่นหนา สภาพของมันดูจะเป็น "แคร่" ที่ถูกยกสูงขึ้นมามากกว่าเตียงนอนมาตรฐาน ไม้กระดานแต่ละแผ่นที่ตีตะปูยึดไว้ส่งเสียงประท้วงเบาๆ ยามที่ชลธีขยับตัว เสื่อกกที่ปูทับไว้เริ่มหลุดรุ่ยตามขอบ มุมห้องที่แสงไฟสลัวส่องถึงเห็นเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุดพับไว้อย่างเป็นระเบียบเคียงข้างของใช้จำเป็นชลธีใช้ปลายนิ้วไล่เช็กสิ่งของเหล่านั้นอย่างถี่ถ้วน แววตาคมนิ่งสงบจดจ่ออยู่กับกล่องปากกาบนโต๊ะไม้ตัวเล็กที่เต็มไปด้วยรอยขีดเขียน เขาหยิบมันขึ้นมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนจะวางลงในช่องซอกกระเป๋าอย่างถนุถนอม ราวกับว่ามันคืออาวุธสำคัญที่จะตัดสินอนาคตของเขาในการสอบที่กรุงเทพฯ ครั้งนี้"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!""ธี พี่ขอคุยหน่อย!"เสียงใสที่คุ้นเคยฉุดให้เขาหลุดจากภวังค์ ชลธีชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่ประตูไม้แผ่นบาง "แกร็ก!" เสียงสลักกลอนเหล็กที่ขึ้นสนิมถูกถอนออก บานประตูค่อยๆ เปิดกว้างเผยให้เห็นร่างบางของปรียานุชที่ยืนรออยู่เธอยืนส่งยิ้มบางๆ ให้เขาในชุดแสคตัวยาวสีพื้น แสงจากโถงบ้านด้านนอกตกกระทบใบหน้าที่แต่งแต้มเพียงบางเบา แม้จะดูสดใสตามวัยทว่าดวงตาคู่นั้นกลับมีรอยหมองคล้ำ

สายลมยามเย็นพัดเอื่อยมาปะทะร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของชลธี เด็กหนุ่มยกเรียวขาแข็งแรงพาดลงบนบาร์คอนกรีต สูดลมหายใจเข้าลึกพลางโน้มตัวยืดเส้นสายหลังจากจ๊อกกิ้งจนครบจำนวนรอบ ความเย็นของลมช่วยชะล้างความร้อนระอุออกจากขุมขน ให้ความรู้สึกผ่อนคลายแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายสวนสาธารณะริมทะเลสาบแห่งนี้ยังคงเป็นสถานที่ที่เขาใช้บ่มเพาะความฝัน แม้การสอบข้อเขียนจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ไฟในใจของเขายังไม่มอดดับ เขายังคงรอคอยประกาศผลสอบอย่างใจจดใจจ่อ โดยหวังว่าหยาดเหงื่อที่เสียไปจะไม่สูญเปล่า“เป็นไงบ้างธี สอบเป็นไงบ้าง?” เสียงทักทายที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลัง“ไม่รู้เลยครับเฮีย... ข้อสอบยากเอาเรื่องอยู่นะ แต่ก็ยังแอบหวังลึกๆ ครับ” ชลธีหันไปตอบพร้อมรอยยิ้มซื่อๆ ตามประสาเด็กหนุ่ม เมธีในชุดกีฬาแบรนด์เนมดูดีก้าวเดินเข้ามาสมทบในพื้นที่บริหารร่างกาย ผิวกายของชายรุ่นพี่แดงก่ำและมีเหงื่อซึมโชกจากการวิ่งรอบเกาะกลางน้ำ“เฮียเห็นเราเตรียมตัวดีขนาดนั้น ไม่น่ามีปัญหรอกน่า” เมธีให้กำลังใจพลางหอบหายใจแรง พิงหลังกับบาร์ข้างๆ ชลธี“ขอให้เป็นอย่างนั้นครับเฮีย... วันนี้มาคนเดียวเหรอครับ เจ๊ไม่มาด้วยเหรอ?” ชลธีถามไถ่เพรา

เมธีอุ้มร่างบางของพิมพิกาผ่านความสลัวเข้าไปในห้องที่เย็นฉ่ำด้วยไอเครื่องปรับอากาศ ก่อนจะวางเธอลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงหม่นตรงมุมห้อง เขายืนหยัดตัวขึ้นจัดการกระชากเสื้อผ้าออกจากกายอย่างรีบร้อนด้วยความหื่นกระหายที่พุ่งพล่าน จนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตามวัย ก่อนจะทิ้งตัวลงข้างเด็กสาวที่กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาปรือปรอยอาบไปด้วยกามราคะ“น้องพิมพ์... ขึ้นมาเลยค่ะ”เขาพูดเสียงสั่นพร่าพลางประคองร่างเด็กสาวให้ลุกขึ้นยืนตรงหน้า มือหนาเกี่ยวรั้งเอากางเกงในตัวจิ๋วสีหวานของเธอลงไปกองที่ข้อเท้าอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนินเนื้อโหนกนูนที่ไร้การปกปิด บัดนี้ร่องสวาทของพิมพิกาเยิ้มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานสีใสที่เอ่อล้นออกมาตามแรงอารมณ์ที่ถูกบิลต์มาตลอดทาง“เฮียก็เงี่ยนมากแล้วเหมือนกันน้องพิมพ์...” เขาครางพึมพำชิดหน้าท้องเนียน“เฮียขา... พิมพ์อยากโดนเย็ดเหมือนเจ๊ริน... ซี้ดดด จัดหนักๆ ให้พิมพ์นะค๊า”เธอเอ่ยขึ้นเสียงสั่นพร่าไม่แพ้กัน ก่อนจะก้าวขาเรียวงามขึ้นพาดคร่อมหน้าตักแกร่งของเขา พิมพิกาสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากแท่งเนื้อยักษ์ของเมธีที่ผงาดง้ำรอคอยอยู่ เมธีกำแก่นกายของตัวเองตั้งขึ้นรอจ

ระรินโน้มตัวลงมองลึกลงไปในดวงตาที่ปรือปรอยและเลื่อนลอยของพิมพิกา เด็กสาวนอนระทดระทวยอยู่บนฟูกสีขาวที่บัดนี้ยับย่นและเปียกชื้นไปด้วยร่องรอยแห่งกามราคะ มือเรียวเนียนของระรินลูบเกลี่ยเส้นผมที่เปียกชื้นปรกหน้าผากมนซึ่งมีเหงื่อผุดพรายออกมาเต็มไปหมด กลิ่นคาวกามและกลิ่นเหงื่อจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศ“เป็นไงจ๊ะ... สาวน้อย?” ระรินกระซิบถามเสียงเบาพร่า ชิดใบหูของเด็กสาวที่กำลังล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งความสุขสมพิมพิกาค่อยๆ เผยอเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก แววตาของเธอยังคงสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่เพิ่งปะทุไป “ดีค่ะเจ๊... ดีมากเลย อูยยย มันบอกไม่ถูก ซี้ดดดด...” เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยอ่อนเต็มที ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบหายไปพร้อมกับจังหวะกระแทกกระทั้นของลูกจ้างหนุ่ม“เทียบกับของเฮียเมธล่ะ?” ระรินถามหยั่งเชิงพร้อมรอยยิ้มมาดร้ายที่มุมปาก ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเมธีที่ยืนอมยิ้มมองดูความร่านร้อนของเด็กสาวที่เขาเคยทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน“ดีค่ะ... ดีคนละแบบ ไม่เหมือนกัน...” พิมพิกาตอบตาลอย เธอฉลาดพอที่จะไม่ทำลายน้ำใจของเมธีที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาหื่นกระหาย“ถ้างั้น... ไอ้ศั

ชลธีลากสังขารที่หนักอึ้งผ่านความมืดสลัวของซอยบ้านพัก ร่างกายที่ตรากตำทำงานหนักต่อเนื่องหลายชั่วโมงโดยแทบไม่ได้หยุดพักมันอ่อนล้าจนทุกย่างก้าวดูเหมือนการแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า เหงื่อที่แห้งกรังตามซอกคอและแผ่นหลังเริ่มเหนียวเหนอะหนะตอกย้ำถึงหยาดเหงื่อแรงกายที่เขาทุ่มเทไปเพื่ออนาคตที่เขาคิดว่ารออยู่เบื้องหน้าแสงไฟสีนวลจากโถงบันไดที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูออกมา ทำให้ใจที่ล้าของเด็กหนุ่มวูบไหว เขาจำได้ดีว่ามันเป็นแสงแห่งความโดดเดี่ยวของ ปรียานุช ครูสาวผู้แสนดีที่เขาทั้งรักและเคารพดั่งพี่สาวแท้ๆ“วันนี้พี่นุชนอนดึกอีกแล้ว...” เขาคิดในใจด้วยความเวทนา พลางยื่นมือที่สั่นเทาจากการยกถาดอาหารมาทั้งคืนไปจับแม่กุญแจเย็นเฉียบหน้าห้องส่วนตัว ทว่ายังไม่ทันที่ลูกกุญแจจะสอดเข้ารู...เพล้ง!เสียงของแข็งกระแทกพื้นแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงแผดด่าที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวของครูเรือง ผู้เป็นสามี“จะเอาอะไรอีก! ไม่ต้องมายุ่งกับกู!”เสียงนั้นทรงพลังและน่าเกรงขามจนชลธีตัวเย็นเฉียบชะงักนิ่งไปชั่วครู่ หัวใจของเขาหล่นวูบเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานที่มักจะหม่นเศร้าอยู่เสมอของปรียานุช ภาพครูสาวที่ต้องคอยรองรับอา