Semua Bab ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Bab 51 - Bab 60

ชลธีหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยทับถมอยู่ในทรวงอกพลันมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความเบาสบายราวกับขนนกที่ล่องลอยในอากาศธาตุ เศษเสี้ยวของความอาลัยอาวรณ์ที่เคยฝังรากลึกถูกถอนรากถอนโคนจนหมดสิ้น เมื่อเขาได้เห็น ‘ตัวตน’ ที่แท้จริงของพิมพิกา—ตัวตนที่กระเด็นออกไปไกลจากภาพลักษณ์เด็กสาวในไร่ที่เขาเคยเทิดทูนจนกู่ไม่กลับ“ไปนานจัง...” เสียงของปรียานุชลากยาวอ้อแอ้ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวปานกระดาษบัดนี้แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จนถึงขีดสุด ดวงตาที่ฉ่ำปรือของเธอพยายามจะจับโฟกัสมาที่เขา “คืนนี้พี่มีความสุขจัง... มีความสุขที่สุดในรอบหลายปีเลยธี”เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว หัวที่เริ่มหนักอึ้งสัปหงกไปมาอย่างห้ามไม่ได้ ชลธีมองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู เป็นความรักที่บริสุทธิ์สะอาดปราศจากตัณหาอย่างที่น้องชายคนหนึ่งจะพึงมีให้พี่สาวผู้แสนดีเขาส่งสายตาคมกริบย้อนกลับไปยังโต๊ะตัวเดิมที่เพิ่งจากมา ภาพพิมพิกายังคงก้มหน้านิ่งงันราวกับพยายามจะแทรกตัวลงไปใต้พื้นร้าน ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกายหรือเหลือบมองมาทางนี้ ร่องรอยความกระสันที่เธอเคยแสดงออกกลางฟลอร์บัดนี้กลายเป็นเพียงความพ่ายแพ้ท

“น้องพิมพ์เป็นอะไรไปครับ... ตัวร้อนเชียว”น้ำเสียงของโต้งทุ้มต่ำและนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่ที่ปลอบประโลม ทว่าเมื่อเขาเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่ซอกคออุ่นชื้น ปลายนิ้วกร้านกลับจงใจลากผ่านจุดอ่อนไหวอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่โยนลงไปในกองเพลิงที่กำลังแผดเผาพิมพิกาอยู่ภายในพิมพิกาสะดุ้งเฮือก ร่างกายสั่นสะท้อนตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกินจะต้านทาน สติสัมปชัญญะของเธอหลุดลอยไปกับกระแสสิเน่หาที่รุนแรงจนหน้ามืดตามัว เธอเผลอคว้ามือหนาของเขามาแนบข้างแก้วที่แดงซ่าน ร้องขอสัมผัสจากเขาด้วยดวงตาที่ปรือฉ่ำวาววับไปด้วยหยาดน้ำใส“พิมพ์... พิมพ์ก็ไม่รู้ค่ะพี่โต้ง แต่พิมพ์ร้อน... ร้อนไปหมดทั้งตัวเลย” เธอตอบกลับด้วยเสียงที่กระเส่าพร่า ลมหายใจหอบถี่สั้นจนทรวงอกสะท้อนขึ้นลงรัวเร็วภายใต้เสื้อสายเดี่ยวตัวบาง“งั้นพี่ว่า... เราหาที่พักให้น้องพิมพ์อาการดีขึ้นก่อนดีกว่านะ แล้วค่อยไปส่ง”โต้งไม่รอฟังคำทัดทาน เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ซอยเปลี่ยวข้างทางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชะลอความเร็วเลี้ยววับเข้าสู่ซุ้มม่านพลาสติกของโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่งอย่างเชี่ยวชาญ เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับความเงียบที

ท่ามกลางความเงียบสลัวที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางกระหึ่ม เสียงริงโทนแผดจ้ากระชากบรรยากาศกามรมณ์ให้หยุดชะงัก โต้งเอื้อมมือที่ยังสั่นน้อยๆ ไปคว้าโทรศัพท์ข้างหมอน แสงจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าที่มีหยดเหงื่อไหลซึมตามไรผม เขาปาดเหยื่อทิ้งหยาบๆ ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงกร้าวระคนหอบ“เอ้อ! มีอะไร!” เขาเว้นจังหวะฟัง พลางปรายตาลงมองร่างที่ยังนอนบิดเร่าอยู่ข้างกาย พิมพิกาในตอนนี้ดูไม่ต่างจากปลาที่ถูกทุบหัวจนดิ้นกระแด่ว ผิวเนื้อแดงซ่าน ตาคู่สวยลอยคว้างมองเพดานอย่างว่างเปล่า ปลายนิ้วยังคงบีบเค้นเต้านมและลูบไล้เนินเนื้อส่วนล่างของตัวเองอย่างบ้าคลั่งตามแรงขับของสารเคมี“เอ้อ! อยู่กับกูที่กาสะลองนี่แหละ... กูมองหามึงไม่เจอ กูเลยต้องรีบพาออกมา กูกลัวยามันออกฤทธิ์ก่อน แต่แม่ง! ออกฤทธิ์ไวเกินจะคุม” เขาแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อปลายสายพ่นคำตำหนิออกมา “เอ้อ ตอนแรกกูก็กลัวน้องมันจะรับไม่ไหว แต่ตอนนี้แม่ง... กูท่าจะรับน้องมันไม่ไหวว่ะ มึงรีบมาช่วยกูเลย ห้องริมสุดฝั่งขวามือ น้องมันกำลังร่านได้ที่เลยมึง... เออ รีบมา!”โต้งกดวางสายด้วยรอยยิ้มแสยะเหี้ยมเกรียม เขาหันไปมอง ‘เหยื่อ’ ที่กำลังช่วยเหลือตัวเองอย่างห

แสงแดดยามบ่ายจัดทอแสงลอดผ่านโครงเหล็กของอาคารอเนกประสงค์ที่เปิดโล่งทั้งสี่ด้าน ก่อเกิดเงาพาดผ่านเป็นริ้วยาวบนพื้นปูนขัดมันราวกับกรงขังมรณะที่กักขังวิญญาณของผู้ที่หลงเข้ามา กลิ่นอายจางๆ ของปูนแห้งอบอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของมวลดอกไม้สีสดรอบอาคารที่กำลังเบ่งบานโชยมาตามลม ทว่าความรื่นรมย์เหล่านั้นกลับส่งไปไม่ถึง พิมพิกา ในโสตประสาทของเธอ โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลงอย่างน่าใจหาย เหลือเพียงเสียงชีพจรที่เต้นตุบอยู่ข้างขมับ ราวกับเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำอยู่ใต้ผิวหนังที่สั่นเทาด้วยความแค้นถุงน้ำหวานสีแดงในมือที่เคยเย็นเฉียบจนไอน้ำแข็งเกาะพราว เริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำไหลหยดลงบนพื้นปูนเป็นจังหวะสม่ำเสมอพอกับแรงสั่นจากปลายศอกของเธอ ดวงตากลมโตหรี่แคบลงจนเกือบเป็นเส้นตรง จ้องเขม็งไปยังม้านั่งยาวที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่โต๊ะ ที่ตรงนั้น... แจ็ก กำลังแสดงท่าทางเริงร่าราวกับคืนอัปยศที่ผ่านมาไม่ได้หลงเหลืออยู่ในเศษเสี้ยวความรู้สึกนึกคิดของเขาเลยแม้แต่น้อย ราวกับเขาไม่เคยหยิบยื่นเธอให้เป็นของเล่นของใครในห้องม่านรูดที่อับชื้นกลิ่นคาวกามภาพที่เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะฝังลงบนแก้มนวลของเด็ก

ปรียานุชขยับกายเข้าใกล้จนกลิ่นสบู่อ่อนๆ ของเธออบอวลในมวลอากาศที่เริ่มเย็นเยียบ มือเรียวเอื้อมไปดึงหูกระเป๋าถือสีดำของชลธีมาถือไว้เสียเอง ราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงนิด เขาจะเปลี่ยนใจหันหลังกลับไปสู่ถนนหินกรวดสายนั้น เธอไม่พูดอะไรเพียงแค่มองสบตาเขา แววตานั้นวาววับด้วยหยาดน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท แต่มันกลับแฝงไปด้วยกระแสความเว้าวอนอย่างรุนแรง เป็นความเงียบที่ตะโกนก้องว่าเธอกลัวการถูกทิ้งให้อยู่กับความเงียบสงัดนี้เพียงลำพังมากแค่ไหน“ก็ได้ครับพี่...” ชลธีพึมพำเสียงทุ้ม ก่อนจะก้าวเดินตามร่างบางนั้นเข้าสู่ตัวบ้านเสียงฝีเท้าของรองเท้าคัตชูหนังที่เคยดังก้องอย่างองอาจข้างนอก กลับดูหนักอึ้งเมื่อย่ำลงบนพื้นไม้กระดานภายในบ้าน เป็นครั้งแรกที่เขาได้ผ่านประตูบานใหญ่นี้เข้ามา ในอดีตเขามีเพียงสถานะ ‘ผู้อยู่อาศัย’ ที่เข้าออกทางประตูเล็กด้านข้างเพื่อไปยังห้องพักส่วนตัว แต่ในคืนนี้ เขากลับยืนอยู่ใจกลางโถงบ้านที่แปรเปลี่ยนไป กลิ่นอายเดิมๆ ของกระดาษเก่าและน้ำมันขัดเงาไม้ยังคงอยู่ ทว่ามีบางอย่างที่ขาดหายไปอย่างรุนแรง“บ้านเปลี่ยนไปหน่อยนะธี ของที่โถงนี้พี่เอาเข้าไปเก็บในห้องเก่าของธีหมดเลย”ชลธีมองตามมือกา