Semua Bab ดอกร่าน...บานฉ่ำ: Bab 41 - Bab 50

แสงสีฟ้าหม่นจากหน้าจอโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าฉาบลงบนดวงตาที่จดจ้องอย่างแน่วแน่ของชลธี เงาของเขาที่ทาบทับลงบนผนังห้องสั่นไหววูบวาบตามจังหวะการขยับกายอย่างกระสับกระส่าย เด็กหนุ่มนั่งเฝ้าหน้าเว็บประกาศผลสอบของโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้ามาเกือบชั่วโมง นิ้วชี้ที่สั่นเทายังคงกดปุ่มรีเฟรชซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงคลิกเมาส์แต่ละครั้งดังกังวานในความเงียบงัน ราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังพาสามัญชนอย่างเขาไปสู่จุดเปลี่ยนสำคัญของชีวิตท่ามกลางความกดดันที่บีบคั้น ชลธีหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้กับปรียานุช เจ้าของเจ้าของโน๊ตบุ๊กเครื่องนี้ซึ่งเปรียบเสมือนเครื่องมือสื่อสารชิ้นสำคัญที่หยิบยื่นให้เขาขอยืมใช้ในค่ำคืนที่เป็นดั่งเดิมพันของอนาคต เธอยังคงนั่งคอยเป็นแรงใจอยู่เงียบๆ ตรงขั้นบันไดที่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว สำหรับเด็กหนุ่มที่เกิดมาในครอบครัวที่หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินอย่างเขา ความหวังนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของอาชีพ แต่มันคือตั๋วเครื่องบินใบเดียวที่จะพาเขาและครอบครัวหลุดพ้นจากหลุมดำแห่งความยากจน เขาหลับตาลงวูบหนึ่ง ภาพมือที่หยาบกร้านและหลังที่โค้งงอของพ่อที่ตรากตำในทุ่งนา ภาพแม่ที่ต้องคอยประหยัดมัธยัสถ์จนแทบไ

พิมพิกาบิดเร่าร่างกายอยู่บนเตียงนุ่ม ความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายในขณะนี้ไม่ได้เกิดจากเสน่หาในรสสัมผัสของแจ็กเพียงอย่างเดียว แต่ลึก ๆ ในใจเธอกลับรู้สึกถึงชัยชนะที่หอมหวานเหนือกว่าสิ่งใด ความรู้สึกภาคภูมิใจที่สามารถกำราบ "หนุ่มฮอต" ระดับโรงเรียนที่มีแต่สาว ๆ รุมตื้อให้มาสยบอยู่แทบเท้าได้นั้น มันทำให้เธอมั่นใจว่าความสวยความน่ารักของเธอมันทรงพลังยิ่งกว่าเด็กสาวคนไหนในเมืองใหญ่แห่งนี้ เธอไม่ใช่เด็กบ้านนอกซื่อ ๆ ที่ใครจะมาดูถูกได้อีกต่อไป และเธอกำลังใช้เสน่ห์นั้นควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างไว้ในกำมือ“อูยยย... ซี้ดดด... อาาา... อย่าค่ะ ตรงนั้น... ไม่ดี พี่แจ็ก อย่าค่ะ”เสียงร้องห้ามที่กระเส่าพร่าสั่น สวนทางกับฝ่ามือเล็ก ๆ ที่จิกลงบนกลุ่มผมของแจ็กอย่างแรง แรงจิกนั้นกระชากหัวของเด็กหนุ่มให้ซุกเข้าหาจุดอ่อนไหวหนักยิ่งขึ้น มันคือการส่งสัญญาณที่เย้ายวนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้ และมันทำให้อารมณ์ของแจ็กพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด“อืออออ... หีน้องพิมพ์อร่อยจัง... อย่างนี้พี่เลียได้ทั้งวันยังได้เลย... โคตรหวาน!” แจ็กพร่ำคำหวานปนหยาบด้วยความเงี่ยนงำ ตวัดลิ้นเลียละเลงลงบนรอยแยกสีกุหลาบที่อ

ชลธียันกายลุกขึ้นจากเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนประหนึ่งร่างกายไร้กระดูก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูก่อนจะดึงมือจับเปิดออกช้า ๆ แสงสลัวจากทางเดินภายนอกลอดเข้ามาปะทะใบหน้าที่ดูแก่ลงไปหลายปีเพียงในเวลาไม่กี่ชั่วโมง"เป็นอะไร! เกิดอะไรขึ้นธี?"น้ำเสียงที่ตะหนกและสีหน้าตกใจของปรียานุชทำเอาความเข้มแข็งที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเขาแทบจะพังทลายลงทันที เธอจ้องมองดวงตาสีเหล็กที่บัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาและแดงก่ำจนน่ากลัว มันเหมือนเขื่อนที่จวนเจียนจะพังทลาย ชลธีเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง พยายามหลบสายตาที่แหลมคมทว่าอบอุ่นคู่นั้น เพราะเขารู้ดีว่าหากสบตาเธอเพียงเสี้ยววินาที ความอ่อนแอทั้งหมดจะทะลักออกมา"พี่ขอเข้าไปข้างในได้มั้ย?" เสียงที่สั่นเครือด้วยความห่วงใยถามย้ำอย่างร้อนใจเขาไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เพียงแต่ขยับตัวถอยหลังให้พ้นทางเป็นสัญญาณบอกว่า ‘เชิญ’ ปรียานุชเร้นตัวเข้ามาในห้องที่เงียบเหงาราวกับป่าช้า เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ล็อกกลอนประตูเบา ๆ ราวกับจะกักเก็บความเจ็บปวดนี้ไว้เพียงคนสองคน"พี่ครับ... ผมไม่ไหวแล้ว มันหนักเหลือเกิน..."เสียงที่หลุดออกมาจากปากของชลธีมันแหบพร่าและบีบเค้นออกมาด

แสงแดดยามบ่ายแผดจ้า ส่องกระทบหลังคากระเบื้องของอาคารเอนกประสงค์จนเกิดไอความร้อนระยับพรายลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงโครงสร้างเหล็กใต้หลังคาลั่นดัง "ปึงปัง" เป็นระยะตามการขยายตัวของโลหะที่ต้องมนต์ความร้อน แต่นั่นไม่ได้รบกวนสมาธิของเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาวตัวเดิมเลยสักนิดชลธีทอดสายตามองไปรอบๆ อาคารที่โอ่โถงแห่งนี้ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขาเก็บทุกรายละเอียดไว้ในความทรงจำ... ทั้งรอยถลอกบนโต๊ะยาวไม้ที่เขาเคยใช้ฟุบนอนตอนอ่อนล้า คราบฝุ่นที่มุมเสาที่เขาเคยใช้พิงหลังยามท่องตำราอย่างบ้าคลั่ง และเสียงพัดลมเพดานที่หมุนวนช้าๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขาในวันก่อนสอบ"ยินดีด้วยนะเพื่อน!" …"ยินดีด้วยนะธี... ในที่สุดแกก็ทำได้!" …"ดีใจด้วยจริงๆ ว่ะเพื่อน!"...คำอวยพรและเสียงตบไหล่หนักๆ จากเพื่อนร่วมห้องยังคงดังก้องอยู่ในมโนสำนึก ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความจริงใจและยกย่องในความพยายามของเด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่สู้จนหยดสุดท้าย แม้แต่เสียงนุ่มนวลของครูที่ปรึกษาที่บอกกับเขาว่า "เธอทำให้ครูและโรงเรียนของเราภูมิใจ กลับมาเยี่ยมน้องๆ บ้างนะ" ยังทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจทุกครั้งที่น

พิมพิกาหมุนตัวกลับแทบจะในทันที เธอซ่อนใบหน้าที่ซีดเผือดลงใต้เรือนผมที่กระเซอะกระเซย ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองขณะก้าวเดินฝ่าฝูงชนกลับไปยังโต๊ะด้วยท่าทีลนลาน ความอับอายที่แผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังที่เคยโยกย้ายอย่างลำพองใจนั้นดูเล็กลีบลงจนน่าใจหาย“โอเคไหมธี?” เสียงของปรียานุชแทรกผ่านความอึกทึกเข้ามา มือของเธอเปลี่ยนมาแตะที่ต้นแขนของเขาเบา ๆ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเขม็งชลธีเบือนสายตากลับมา สูดกลิ่นเบียร์และควันจาง ๆ เข้าปอดเพื่อดึงตัวเองกลับสู่ปัจจุบัน “ผมไม่เป็นไรครับพี่... จริง ๆ นะ ตอนนี้ผมไม่ได้คิดอะไรเลย อย่างที่บอก... แค่ตกใจและแปลกใจในสิ่งที่ไม่คาดคิด” เขาขยับยิ้ม ทว่าแววตาสีเหล็กนั้นยังคงนิ่งสนิทและเย็นเยียบประดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่แสงตะวันส่องไปไม่ถึง“ผมขอตัวไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะครับ”เขากายลุกขึ้นเต็มความสูง แผ่นหลังกว้างเหยียดตรงอย่างสง่างามท่ามกลางแสงไฟที่วูบวาบ ชลธีเดินลัดเลาะไปตามช่องทางเดินแคบ ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกปะทะจมูกเป็นระยะจากร่างของนักเที่ยวที่เดินสวนออกมา ทันทีที่มือหนาใหญ่ของเขาเอื้อไปจะผลักบานประตูห้องน้ำชาย บานประตูนั้นก็เหวี่ยงเปิดออกเสียก่อน“อ้าวธี! ม